Zes minuten - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Zes minuten - Mijn Kort Verhaal

Hendrina Klaassen

19 jaar - vwo

34
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Hendrina Klaassen (19 jaar)

? stemmen

Zes minuten

Het waren die driehonderdzestig levensveranderende seconden tussen de trein richting Utrecht en de trein richting Schiphol Airport. Het was die tien procent van een uur, die nul komma zeven procent van een etmaal. Het waren die zes minuten, die ze anders zou verspillen aan doelloos gestaar, die haar leven deden keren.
Het is niet totdat de treindeuren een altijd-gehaaste groep mensen naar buiten laat, de kille wind haar huid verkoelt en ze zich een weg baant door de menigte naar spoor zeven, dat het nieuws haar bereikt. Een jongen, net zoals zij slechts zeventien lentes jong, is voor de trein gesprongen.
“Dat vind ik nou zó egoïstisch!”, vangt ze op van een middelbare vrouw die haar verontwaardiging lijkt te uiten tegen een conducteur. Ze besluit haar te negeren en gooit haar rugzak naast een bankje. Net wanneer haar billen het koude metaal raken, vangt ze de blik van een rijpere man. Zoals de rimpels in zijn huid verklappen dat hij al meerdere generaties heeft zien opgroeien, verklappen zijn ogen dat het nieuws hem niet in de koude kleren is gaan zitten. Hoewel dit niets voor haar is, begint ze een gesprek.
“Dat is niet niks, hè?” Het moment dat ze de woorden uit haar mond hoort komen heeft ze al spijt van haar onverschillige woordkeuze. Hij draait zijn hoofd naar haar toe en zegt geschokt dat hij even oud als zij moet zijn geweest. Ze knikt. Hij draait nu zijn hele lichaam naar haar toe, en pakt met zijn twee handen de hare. “Beloof je me”, hij pauzeert om te slikken, “dat jij het nooit zo ver zou laten komen?” Zonder er langer over na te denken begint ze hevig haar hoofd te knikken. Het is pas op dit moment dat de nieuwsgierigheid in haar ontwaakt.
“Waarom heeft hij het gedaan?”
“Ja, waarom doen mensen wat ze doen?”
“Iedereen handelt met een reden. Was hij depressief?”
Hij schudt zijn hoofd: “Niet meer dan jij of ik.”
Haar trein arriveert zoals beloofd op spoor zeven en ze kijkt op haar mobieltje. Ze heeft nog drie minuten, honderdtachtig seconden, om met deze man te praten.
“Waarom zou hij zelfmoord hebben gepleegd?”, vraagt ze aan zowel de man als zichzelf.
Ze kijkt naar de rijpere man, wiens blanke huid nog bleker lijkt geworden. Hij schraapt zijn keel en deelt met een heldere maar zware stem mee: “Het enige zekere in het leven is de dood.” Ze knikt, zoiets had ze eerder gehoord. Wie geen zekerheid meer ziet, zoekt het bij de overstap naar welke eeuwigheid dan ook op ons wacht. De man kondigt zijn vertrek aan, schudt met een stevige greep haar hand als afscheid en loopt, nadat hij moeizaam is opgestaan, traag naar een ander spoor. Ook zij pakt haar rugzak en wordt verwelkomd door de open deuren van de trein die al even op haar wachten.
Wanneer de trein optrekt en haar eerder gedetailleerde uitzicht verandert in een waas door de hoge snelheid van de trein, dringt het tot haar door. Zo plotseling als de dood voor deze jongen kwam, komt voor haar het existentiële besef. Ze laat haar huid en haren verwarmen door de felle zon die door het raam breekt en sluit haar ogen. Ze sluit haar ogen en schrijft, in haar hoofd, een brief aan zichzelf.
Beste Meisje,

 Het leven gaat niet altijd over rozen en de dood is niet altijd een doorn. Sterker nog, er zijn geen rozen zonder doornen. De overstap van levend tot dood voor een scholier zoals ik, heeft vormgegeven aan mijn overstap van trein tot trein. Zoals de rijpere man zei, is de dood het enige zekere. Wat daarna komt is echter wederom onzeker. Niemand van ons komt hier levend vandaan, dus: leef. Waardeer de koelte van de wind en de vertrouwde warmte van de zon. Neem dat tweede koekje en voel je erna niet schuldig. Voel met je voeten de sneeuw in de winter en laat in de zomer het zand door je vingers glijden. Zwem in de zee en zwem in de regen. Zie de wereld en wees aardig.

 HFK

Ontwerp door Willem Verweijen