Wraak - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Wraak - Mijn Kort Verhaal

Kaylin Cligge

16 jaar - vwo (atheneum)

20
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kaylin Cligge (16 jaar)

? stemmen

Wraak

Wraak

Snel stap ik uit de bus. Ik snuif de frisse lucht op, glimlach en zet koers naar het bos. De natuur voelt voor mij vaak als een tweede thuis. Het laat me dingen vergeten. Mijn persoonlijke drug. Ik haal mijn camera uit mijn legergroene schooltas en zet hem aan.

Je haalt je camera uit je tas. De nieuwste, de duurste, natuurlijk. Verwend nest. Je begint vrolijk om je heen te klikken. Wacht maar tot de avond valt. Langzaam draai ik me om en vertrek naar je huis. Je zal zo wel komen.

Verschrikt kijk ik op. Ik hoorde voetstappen. Heel zacht, maar ik hoorde ze.

“Hallo? Is daar iemand?” Geen antwoord. Een beetje bang besluit ik om naar huis te gaan. Papa zal zo ook wel thuiskomen. Hij heeft me beloofd dat we vanavond samen zouden zijn. Het zal mij benieuwen.

Daar ben je al. Je loopt langs me en ik heb de neiging om je voeten te grijpen en er gelijk een eind aan te maken, maar ik houd me in. Anders is alles voor niks geweest. Dan weet je gelijk wie ik ben. Je komt het nog wel te weten. Je zal spijt hebben van alles wat je me hebt aangedaan, maar nu nog niet. Vanavond.

Ik weet het zeker, ik word gevolgd. Mijn pas versnelt en opgelucht gooi ik de deur achter me dicht. In gedachten ga ik terug naar twee jaar geleden. Toen was er nog niets aan de hand. Als ik thuis kwam zat mama met een pot thee en een schaal met koekjes klaar aan de keukentafel en dan… Nee. Niet aan denken  Fee. Sterk zijn.

Voorzichtig kruip ik onder de struik vandaan en pluk wat bladeren uit mijn haar. Je weet nu dat er iemand is. We kenden elkaar door en door, maar toen liet je me vallen. Nu zal je weten hoe ik me voelde. Je zal weten hoe het is als iemand je laat vallen. Zonder enige waarschuwing.

Met het vooruitzicht van vanavond, mijn vader en ik eindelijk weer eens gezellig met zijn tweeën, stap ik de woonkamer binnen. Mijn mondhoeken krullen omlaag als het tafereel voor mij tot me doordringt. Op de bank zijn mijn vader en Melanie, zijn nieuwe vriendin, innig aan het zoenen. Vol afschuw draai ik me om en ren de trap op naar mijn kamer. Tranen wellen op in mijn ogen en ik laat me voorover vallen op mijn bed. Van beneden hoor ik mijn vader roepen. Hij doet maar.

Rustig neem ik mijn plan nog een keer door in mijn hoofd. Geniaal, al zeg ik het zelf. Stap 1 is voltooid. Rosa heeft haar werk goed gedaan. Nu gaan we over naar stap 2. Ik graai in mijn zak en haal mijn telefoon tevoorschijn. Vliegensvlug gaan mijn vingers over het toetsenbord. Stap 2 is in werking gezet.

Uit mijn ooghoeken zie ik de deur een beetje verder opengaan en een paar seconden later springt Masja, mijn kat, op mijn bed. Liefdevol haal ik een hand door haar vacht heen. Onwillekeurig gaan mijn gedachten terug naar een paar uurtjes geleden. Ik weet zeker dat iets of iemand me volgt. Ik ben niet gek. Ik sta op van mijn bed en loop naar het raam. Nog net zie ik een schim wegduiken achter een struik. Ik wist het.

Het is bijna donker. Je zal alleen thuis zijn. Dan kan ik mijn slag slaan. Je wilde toch beroemd worden? Wees maar niet bang. Iedereen zal over je praten. Een speciale bijeenkomst ter ere van jou. Je wordt beroemd. En ik? Ik heb mijn wraak gehad.

Zware voetstappen komen de trap op. Vertwijfeld komt mijn vader de kamer binnenlopen. Achter hem staat Melanie. Mijn blik vernauwd. Als hij iets anders komt doen dan zijn excuses aanbieden kan hij oprotten.

“Ik ben vanavond niet thuis. Melanie heeft me uitgenodigd voor een etentje bij haar ouders. Er ligt een pizza in de vriezer. Ik ben om een uur of één thuis, dus je hoeft niet op mij te wachten.” Sprakeloos kijk ik hem aan.

“Ga weg.” zeg ik uiteindelijk.

“Wat?”

“Je hoorde me wel. Rot op. Bye. Auf wiederschnitzel. Ga maar lekker naar haar ouders toe.” Woedend staar ik het tweetal aan. Ze schuifelen naar achter en doen de deur zachtjes dicht. Opgeruimd staat netjes.

Ik sta naast de deur en zie je vader en Melanie, Rosa, vertrekken. Stap 2 is voltooid. Snel steek ik de sleutel die ik van Rosa gekregen heb in het slot. Geruisloos gaat de deur open en stilletjes stap ik naar binnen. De deur doe ik achter me op slot. Als ik van boven een deur open hoor gaan schuif ik onder de tafel. Het is tijd.

Aan de honger toegevend verlaat ik mijn kamer. Beneden in de keuken zet ik mijn trots opzij en haal een pizza uit de vriezer. Ik open de doos en gooi hem in de oven. Afwachtend leun ik tegen het aanrecht. Een opzijschuivende stoel verstoort mijn gedachten.

“Wie is daar?”

Nu is het mijn beurt. Grijnzend kom ik overeind. Genietend zie ik haar bang naar me kijken.

“J-Jace?” Zonder een woord te zeggen loop ik naar haar toe. Het moment waar ik zolang op heb gewacht. Ik grijp haar vast en fluister in haar oor: ”Hallo, Feetje.” Ze opent haar mond om te gillen, maar ik ben haar voor. Snel druk ik mijn hand tegen haar mond aan. Met gemak til ik haar van de grond. Verwoed stribbelt ze tegen. Ik hou haar in bedwang. Ik loop de trap op naar zolder en open het raam. “Nu ga ik je laten vallen Fee. Net zoals jij mij liet vallen.”                                                                  

“Ik heb je nooit laten vallen! Jij was degene die…” de rest van haar zin gaat verloren in de wind. Aan de doffe plof hoor ik dat mijn plan is geslaagd. Na twee jaar is het me eindelijk gelukt. Jij zal nooit meer gelukkig zijn.

 

 

 

 

Ontwerp door Willem Verweijen