We worden ouder - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal We worden ouder - Mijn Kort Verhaal

Anne-Mirthe Nies

14 jaar - VWO atheneum TTO

5
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anne-Mirthe Nies (14 jaar)

? stemmen

We worden ouder

Ik zucht, staar naar Rani’s bruine haar. Ze is in slaap gevallen, met haar hoofd op mijn schoot. En ik heb geen vin verroerd, behalve dan het zachtjes strelen van haar lokken. Het is Oud & Nieuw, vandaag, en we – of eigenlijk Rani – besloten dat we wel een film konden kijken. Ik had niet goed geweten wat ik er van moest verwachten, maar Rani besloot voor Disney te gaan, altijd de beste keuze, volgens haar.

Tangled, in dit geval. Haar lievelingsfilm, niet die van mij. Ik, als jongen, kijk liever naar Aladdin, als het om Disney gaat. Alleen Rani’s wil is wet.

 

De overstap, zo noemde ze het. Het definitieve besluit om het verleden achter ons te laten. Het is onmogelijk te geloven dat we normale mensen zijn. Maar zo zal iedere normale persoon wel denken. We hebben allemaal gebeurtenissen bijgewoond die we niet hadden willen zien. De overstap. Een mooie beschrijving van hoe volwassen worden voelt. Alsof je op een station staat, en je uit de trein stapt. De deuren van de trein glijden dicht. Dit hoofdstuk van je leven heb je uit, en het is een overstap naar de volgende.

De luide knal klinkt door het kleine appartement. Rani springt overeind en we beginnen allebei te vloeken als ze tegen mijn kin stoot. Ze schudt haar haar geïrriteerd los, en ik ren naar het raam. Vurige vonken van vuurwerk springen in mijn zicht. Heel mooi hoor, daar kan ik niets tegenin brengen, maar ik ben er niet zo dol op. Te veel lawaai. Met rollende ogen trek ik de gordijnen dicht, en ik draai me weer om. Kunnen jongens tijdens Oud & Nieuw rustig het haar van hun in slaap gevallen vriendin aaien. Want normaal laat Rani dit nooit toe, maar ik vind het geweldig. Haar slaapkapsel, aan de andere kant, is prachtig, zou ik zeggen. Al ziet ze zelf de humor er waarschijnlijk niet van in. Ik grinnik, en Rani kijkt me vragend aan.

‘Niets,’ zeg ik lachend, en ik rol met mijn ogen.

Rani schudt haar hoofd, maar ook om haar lippen zweeft een klein lachje. ‘Lekker geslapen?’ vraagt ze.

‘Nee.’

Haar mond valt verontwaardigd open als ze bedenkt wat ik gedaan kan hebben. ‘Hoe durf je,’ zegt ze, en ik begin luid te lachen. Rani krijgt een duivelse glans in haar ogen, en ze loopt naar de keuken.

‘Hé, sorry Rani. Echt ik – oh nee! Dat doe je niet!’

Ze heeft het bakje met de oude gemalen koffiebonen in haar hand en kwaadaardig schept ze er een halve hand uit, voor ze het in mijn haar gooit.

‘Twins!’ zegt ze vrolijk. Ik grom geërgerd naar haar voor ik op de bank plof. Zij komt naast me zitten.

‘Kom nou, Ethan,’ zegt ze. Haar ogen twinkelen vermaakt. ‘Het was maar een grapje.’

‘En dit hoort zeker ook bij die overstap van je?’ zeg ik kwaad.

Rani fronst. ‘Nee,’ protesteert ze zachtjes. ‘Het toont aan dat we er nog niet klaar voor zijn.’

‘Klaar voor wat?’ vraag ik haar.

‘Voor de verantwoordelijkheid,’ zegt ze. ‘Dat is wat de overstap inhoudt.’

‘Hoe kom jij zo wijs?’ vraag ik.

‘Misschien door de overstap,’ zegt ze plagerig. Maar ik blijf haar serieus aan kijken. Uiteindelijk draait ze haar hoofd opzij, om mijn blik te ontwijken.

‘Het spijt me,’ mompelt Rani. ‘Maar ik weet het ook niet. Misschien is het wel écht de overstap. We worden allemaal ouder, we maken steeds meer mee. Zoals -’ ze zoekt even naar een goed voorbeeld. Haar ogen lichten op ‘- kijken uit het raampje van de trein. Alles vliegt als een waas voorbij, maar als je uitstapt heb je toch alles gezien. En voor je ligt een nieuwe wereld open. Dat is het bijzondere, denk ik.’

Ik knipper verbaasd met mijn ogen. Maar Rani lijkt niet eens door te hebben dat ze zojuist de sleutel voor mij omdraaide. Ik sta op en ook Rani veert overeind.

‘Hé!’

‘We moeten nog eten. Ik denk dat ik nog een roekeloze idioot wil zijn voordat ík de overstap maak,’ grijns ik.

‘En dan is het nodig om mij bijna op de grond te laten vallen?’ vraagt ze sarcastisch, en ik schud mijn hoofd.

‘Nee. Dat ik volop pizza moet bestellen voor ik dat van mezelf onverantwoordelijk en ongezond vind.’

Ontwerp door Willem Verweijen