Vrij - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Vrij - Mijn Kort Verhaal

Nienke van Pinxteren

20 jaar - havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Nienke van Pinxteren (20 jaar)

? stemmen

Vrij

Het is nog donker en koud buiten als ik op maandag ochtend mijn bed uit stap. Ik loop naar de badkamer en kijk in de spiegel. Mijn zwarte, losse krullen hangen slap langs mijn gezicht. Ik haal een hand door mijn haar en zucht. Ik stap in de douche en als het warme water mijn lichaam raakt ontspan ik meteen. Ik weet dat ik hem vandaag weer zie, dat is elke maandagochtend namelijk, om 08;25 uur om precies te zijn. Hij komt van links en gaat naar lokaal B12. Dat weet ik niet omdat ik hem in de gaten houd hoor ik ben niet gek, dat weet ik nog omdat hij me dat vertelde toen we nog samen waren, toen we nog gelukkig waren. Of ja ‘we’ ik moet zeggen toen IK nog gelukkig was. Hij is wel gelukkig nu. Met haar. Al mijn vrienden zeggen hetzelfde; je moet hem vergeten, hij is je niet waard, en dat soort dingen. En ik weet ook dat ze gelijk hebben, maar als je zo veel van iemand houdt, als ik van hem, dan kun je niet zomaar verder gaan. Je zit elke dag met pijn in je buik en een sprankje hoop die diep van binnen zit, hoop, hoop dat hij zich bedenkt, de hoop dat hij weer terug naar jou komt. Onzin natuurlijk, als hij jou had gewild dan was hij wel gebleven. Ik schud de gedachtes van me af en stap uit de douche en een half uur later zit ik op mijn fiets. De wind blaast zachtjes tegen mijn gezicht en de kou voelt fijn. Hij is niet de enige die me verlaten heeft hoor, ik ben het ondertussen wel gewend. Mijn vader is er vandoor gegaan met mijn moeder haar zus, zo’n jaar geleden, dus verloor ik mijn vader en lievelingstante in een klap. Mijn moeder is er wel, maar ze is er ook weer niet. Ze is er fysiek, mentaal zit ze heel ergens anders, God mag weten waar. Mijn beste vriendin is verhuisd en spreek ik ook nooit meer door een of andere domme ruzie. Zo kan ik nog wel even doorgaan.
Mensen zijn eng als je het zo bekijkt, het ene moment zeggen ze dat ze van je houden, je nooit verlaten, en het andere moment, zonder waarschuwing, hoor je de woorden ‘ik wil het niet meer’ en ze hebben je kapot gemaakt. Ik ben bang dat ik nooit meer over hem heen kom, de manier hoe zijn ogen diep in die van mij keken en zijn glimlach die mijn hart tien keer sneller liet kloppen. Hij was de enige die me geliefd liet voelen, zijn aanraking liet al mijn onzekerheden verdwijnen en elektriciteit door heel mijn lichaam lopen. Nooit had ik gedacht dat hij mij zo veel pijn zou doen. Hij heeft mij gebroken terwijl ik hem alles gaf wat ik had. Ik hoor van mensen dat ze vinden dat hij dom is geweest, omdat hij mij nu kwijt is, maar ik denk dat het domste was dat ik hem ooit zo diep toeliet in mijn hart terwijl ik diep van binnen wist dat het zo zou eindigen. Ik ben de domme, ik heb de fout gemaakt, het is mijn eigen schuld…
Ik ben het zat. Ik weet de perfecte plek. Ik sla rechtsaf, stukje rechtdoor, de brug over, naar links, het bos in, en tien minuten later ben ik er. Het is er prachtig, hoe de opkomende zon reflecteert in het water en weerkaatst op de bomen aan de oever. Ik stap van mijn fiets en zet hem tegen een boom, niet op slot, heb ik toch niks meer aan. Ik heb hier vaak over nagedacht; hoe het zou zijn, of het pijn doet, waar ik heen ga. Ik kijk op mijn telefoon; 08;20. Ik doe mijn schoenen uit en loop naar de oever. ‘Niet twijfelen’,  zeg ik hardop tegen mezelf, ‘ het is beter zo.’ En ik zet de stap. Het koude water kruipt tussen mijn tenen en bij elke stap die ik zet word ik zekerder van mijn keuze. Er is hier niks meer, ik heb niemand meer. Ik ga liggen; ik zie mijn haren die gewichtloos om me heen dobberen. Het zal al wel 08;25 zijn, en met die gedachte voel ik het water mijn neus in stromen en na een paar minuten is alle ellende eindelijk voorbij. Ik ben vrij.

Ontwerp door Willem Verweijen