Voor de laatste keer - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Voor de laatste keer - Mijn Kort Verhaal

Mariska

18 jaar - havo

10
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Mariska (18 jaar)

? stemmen

Voor de laatste keer

Ik zit op de rand van mijn bed, starend naar mijn telefoon. Misschien ben ik nu sterk genoeg? Misschien heeft de tijd zijn werk gedaan? Misschien ben ik eindelijk klaar voor de overstap?

Het is allemaal begonnen in mei. We kregen een relatie en waren blij met elkaar. Elke zaterdag fietste je naar mijn huis zodat we samen konden zijn, het voelde gewoon perfect maar dingen begonnen te veranderen naar mate we een relatie hadden.

Een hele lange tijd heb ik na moeten denken over wat er mis is gegaan. Lag het aan jou of toch aan mij? Of waren we beide schuldig? Eerst dacht ik dat het door onze tegenslagen kwam. Ik met veel stress om mijn cijfers of jij die niet lekker in zijn vel zat. Onze gesprekken waren in die periode niet echt gesprekken meer. Het was net alsof ik een vreemdeling voor je was. Ik dacht dat je geen relatie meer wilde, dat je me niet meer leuk vond of dat je een ander had.

 Ik zit op de rand van mijn bed, starend naar mijn telefoon. Tranen rollen over mijn wangen terwijl ik hier aan denk maar ook laait er een woedde in mij op, waarom deed je er zo weinig tegen? Ik weet het niet, wat ik wel weet is dat ik al die tijd gelijk had.

Samen liepen we door het bos toen je het vertelde. Een goede vriendin van je, Elise, moest je iets vertellen. Iets dringends had ze gezegd. Ik wist gelijk dat ze je leuk vond. Ik probeerde te peilen wat je ervan vond. Je begreep me niet of je wilde me niet begrijpen, in ieder geval maakte elke minuut mij zenuwachtiger.

Vrijdag kwam dan eindelijk het verlossende woord, ik had gelijk gehad, ze vond je leuk. De enige vraag die door mijn hoofd spookte was waarom je bij mij zou blijven en niet naar haar zou gaan.

Een dag later zijn jullie gaan praten. Ik hield mijn hart vast en bereidde me voor op het ergste maar wat ik later hoorde overtrof alles. Zij had jou gezoend, jij haar niet maar zij jou. Verder wilde je er niks over kwijt, was je kortaf en mocht ik er niks over vragen.

Je had haar verteld dat je het met haar te doen had maar dat je een relatie had dus wat was mijn probleem?

Diezelfde avond ben je weer naar haar toe gegaan, je zei dat van praten niet echt veel was gekomen omdat ze na de zoen zo zenuwachtig was dat ze weg was gerend. Je wilde het goed met haar afsluiten omdat ze een goede vriendin van je was. Ik wilde niet dat je zou gaan maar ik kon je niet tegen houden, snapte je dan niet hoe ik me voelde? Zou je dit ook hebben gedaan als wij eens ruzie zouden hebben?

 Ik zit op de rand van mijn bed, starend naar mijn telefoon. Was zij dan zo speciaal? Zou hij dat ook voor mij hebben gedaan? Daarna was er een kleine periode dat ik weer hoop had. 1 zwarte pagina in een boek vol met witten was toch niet zo erg?

Je was op een feestje en belde mij spontaan, gewoon om te vragen of je nog berichtjes van mij had gemist, omdat je mijn stem wilde horen en omdat je met mij wilde praten. Ook tijdens de vakantie hebben we veel gebeld maar dat stopte plots toen je weer thuis kwam. Een grote ergernis kwam in mij naar boven en ik had je gevraagd mij niet steeds te negeren. De zwarte pagina lag toch achter ons?

Je begon steeds botter te reageren. Alles wat ik deed was dom en raar. Ik voelde me die periode heel naar en dacht dat ik misschien iets fout had gedaan. Het was toen ik de quote: “Do you ever just miss how someone acted when you first met?” las toen ik begreep waarom ik me zo voelde. Ik miste de oude jou. De jongen die lieve berichtjes stuurde als hij wakker werd. De jongen die niet midden in de nacht weg ging. De jongen die er voor me was.

De vraag bleef onbeantwoord. Alles maakte je boos en ik wilde het niet nog erger maken. De dag dat je naar me toe zou komen vroeg ik je om naar het meertje te gaan. Daar heb ik het je maar meteen verteld. Alles wat me dwars zat, alles wat ik dacht maar ook dat ik geen relatie meer met je wilde. Dit kwam hard aan en even had ik het idee dat je weer de jongen was geworden die ik had leren kennen.

 Thuis begonnen de huilbuien, ook al stond ik achter mijn besluit. Ik nam de telefoon niet meer op en heb mezelf toen 48 uur in mijn kamer opgesloten. De gedachte om alle foto’s uit mijn telefoon te moeten halen, onze gesprekken te moeten wissen, de liedjes uit mijn playlist te moeten halen en de gedachte dat ik dacht dat je Elise aan het bellen was, maakte alles er niet makkelijker op.

 Ik zit op de rand van mijn bed, starend naar mijn telefoon. Misschien ben ik nu sterk genoeg? Misschien heeft de tijd zijn werk gedaan? Misschien is het nu eindelijk tijd voor de overstap?

Ik denk het wel.

Starend naar de laatste foto van ons tweeën. De foto waar je blauwe ogen, dezelfde blauwe ogen die maanden geleden hun glans waren verloren, serieus naar mij keken terwijl ik gierde van het lachen. Het was alsof ik de enige was voor jou, alsof niemand anders er toe deed. Helaas heb je het tegendeel bewezen. Met veel pijn in mijn hart kijk ik nog een laatste keer naar de foto. Dit was de laatste stap die een mooi maar moeilijk hoofdstuk zou afsluiten. Ik klik op opties, mijn vinger zwevend boven het woord verwijderen. Dit was dan het moment, vanaf nu zou alles veranderen en zou ik deze overstap maken. Ik zal je nooit vergeten.

Ontwerp door Willem Verweijen