Voor altijd gescheiden? - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Voor altijd gescheiden? - Mijn Kort Verhaal

Annemarie Reijersen van Buuren

17 jaar - vmbo

448
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Annemarie Reijersen van Buuren (17 jaar)

? stemmen

Voor altijd gescheiden?

Ik trek mijn meisje op schoot. Mijn neus begraaf ik in haar hals. De vertrouwelijke geur van sop dringt door mijn neus gaten naar binnen. Het heimwee naar thuis is zo sterk, haast ondragelijk. Naast mij zit mijn man. We weten het allebei, het afscheid is in zicht. Normaal praat je dan toch samen? Elkaars handen vasthouden? Zeg dat je van elkaar houd? Elkaar de laatste hoop geven? Het lijkt wel of we nu, voor ons afscheid vreemde voor elkaar zijn geworden.  Ik observeer met een schuine blik zijn gezicht. Er ligt een gekwetste, verdrietige blik in. De wallen onder zijn ogen geven zijn slapelozen nachten aan. Ik schrik op van mijn dochtertje heldere stem die door de stille wagon klinkt. Hoelang duurt het nog? Zwijgend en vragend kijk ik mijn man aan. Het lijkt wel of hij de vraag niet gehoord heeft. Zacht stoot ik hem met mijn elleboog aan. Hij draait zich naar me om. Zijn ogen vol verdriet weerspiegeld in de mijne. Ik weet het niet. Niet lang denk ik.  Hij blijft me aankijken. Ik zie aan zijn gezicht dat hij nog wat wilt zeggen maar het niet kan, of durft. Een soldaat bij de deur roept wat door de wagon. Ik ben dan niet heel goed in talen maar dit begrijp ik wel. Het is duidelijk. We moeten onze spullen pakken en uitstapen. En dan zal de overstap plaats vinden. Ik weet wat er dan zal gaan gebeuren. Mijn man had het thuis allemaal uitgelegd . We zouden eerst samen  reizen. Daarna zal de overstap plaats vinden. Hij naar zijn wagon, naar zijn trein. En ik met mijn meisje naar de onze. Zouden we dan voor altijd gescheiden worden?  Voor altijd? Was er dan echt geen hoop meer? Met piepende remmen komt de trein tot stilte. Het afscheid nadert. Ik voel zijn hand tegen de mijne. Ik pak hem beet. Is dit de laatste keer dat ik hem vast hou?  En opeens wist ik het zeker zonder hem kan ik het niet. Ik huil geruisloos. Mijn wangen worden nat. Een traan valt op onze samen gebonden handen.  Ik zie door een wazige blik van tranen, mijn man naar me om draaien. Hij geef me een bemoedigt kneepje. Meer dan dat kan hij niet geven.

Ik adem de frisse buiten lucht in. Ondanks het geschreeuw en gejammer, is het heerlijk buiten. Een dankbaar gedachten gaat door mij heen. We zijn niet alleen. God helpt ons en staat ons ook hier bij. Mijn ogen volgen hem. Mijn dierbare. Hij draait zich om. Zijn ogen doorboren de mijne. Je kunt het willen die ogen zeggen.  Dan omhelst hij mij stevig. Mijn verlangens om voor altijd bij hem te blijven komen terug. Ik snik het uit. We zien elkaar vast een keer weer terug? Denk aan deze belofte, dan lukt het vast wel, klinkt het onzeker er achter aan. Dan worden we uit elkaar gedreven als dieren. Het laatste wat ik van mijn man kan herinneren is zijn hand op de kruin van ons kind en zijn woorden, papa komt echt terug. Goed luisteren naar mama. Dan draait hij zich om, verdwijnt  in de mannenmassa en neemt hij de overstap naar zijn richting, van de dood. Ik til mijn kind op. Geruisloos als teken van stil, schrijnend verdriet banen mijn tranen zich over mijn wangen. We worden in rijen gezet. Per rij één wagon. We worden met ze alle in een wagon geduwd. Het strooi op de grond vertelt ons dat hier eerder dieren in hebben gezeten. Een huivering trekt over mijn rug. En dan vertrekt ook onze trein. Een trein vol oude mannen , oude vrouwen, moeders met hun kleine kinderen. Vrouwen verdringen zich voor de kieren. Een glimp op te vangen van hun geliefde.  Voor mij hoeft het niet. De pijn zal nog ondragelijker worden. Ik kijk naar mijn dochter. Ze aanschouwt het allemaal met grote ogen. Een stroom van dankbaarheid stroomt door mijn lichaam. Ik heb haar nog. Ik ben niet alleen. Langzaam laat ik me op het hooi zakken. Vermoeid van verdriet trek ik het kind op schoot en sluit mijn ogen. Hoelang nog kan ik haar nog zo vasthouden? Hoelang blijft ze bij me als teken van hoop? Hoelang mag ik haar nog houden? Of word ze gelijk bij de bestemming weggerukt?

Ontwerp door Willem Verweijen