verlossing - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal verlossing - Mijn Kort Verhaal

Axelle Vinquier

19 jaar - ASO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Axelle Vinquier (19 jaar)

? stemmen

verlossing

Het is 2 uur s’nachts, ik lig onrustig te kijken naar de klok. Het enige waar ik aan kan denken is hem. Zachtjes wrijf ik over de blauwe plekken op mijn armen. Ik weet dat dit niet klopt maar de pijn en zijn woede zijn een kleine prijs voor het gevoel dat hij me geeft als hij zachtjes zijn lippen op de mijne duwt. Tranen vloeien langzaam langs mijn wangen. Ik was moe maar niets kreeg me nog in slaap. Langzaam begon de zon op te komen en ging mijn alarm af.

“Goeiemorgen schat”, zei mijn moeder. Ik keek recht naar haar maar ik had het gevoel dat ik droomde, niets leek nog echt te zijn. “Wil je een pannenkoek?”. Een pannenkoek zou me dik maken, onaantrekkelijk, niet goed genoeg voor hem. “Nee hoor”, zei ik. Ik pakte mijn zak en liep de door uit naar mijn bushalte. Toen ik aan mijn halte kwam was de bus al vertrokken. Diep vanbinnen wou ik dat ik te laat was, dan kon ik in plaats van naar school te gaan bij hem zijn. Met hem in mijn gedachten wandelde ik naar zijn huis.

Nu ik voor zijn deur stond begin ik te twijfelen. Hoe zou gij reageren? Zou hij wel blij zijn om mij te zien? Nerveus en onwetend klop ik aan. Ik hoor zijn voetstappen en het slot opengaan. “Wat doe jij hier?”, vroeg hij met een iets wat geïrriteerde toon. “Ik miste je, ik wou je zien.” Hij liet me binnen. “Wil je iets om te drinken?”, vroeg hij. Hij rook naar alcohol, sigaretten en axe deoderant. Toen hij een sigaret aanstak begon ik spontaan naar de grond te kijken. Ik haatte het wanneer hij binnen rookte maar ik durfde er niets meer op te zeggen. “Wat?! Is het weer niet goed voor miss perfect?!”. Hij keek me vol woede aan. Maar ik wist dat woede zijn manier was om de pijn dat hij geeft te verwerken.

Hij kwam dichter en met elke stap dat hij nam begon ik nerveuzer te worden. Hij duwde me tegen de muur en riep dat hij niet wilt dat ik commentaar geef. Hij had zijn handen rond mijn nek en ik begon zijn greep steeds sterker en sterker te voelen. “Ik zwijg geloof me”, zei ik. Hij begon me te kussen en ik was helemaal verloren.ik voelde zijn handen langzaam van mijn nek verdwijnen. En alsof die kus niets voor hem was liep hij naar de keuken. Hij schonk 2 glazen vol met whisky. “Ik drink niet, toch bedankt”, zei ik. Met een geniepig lachje zei hij dat het glas ook niet voor mij was. Zonder onderbreking dronk hij beide glazen op alsof het water was. Ik zag hoe hij veranderde nadat hij de glazen had gedronken. Hij begon te schreeuwen dat ik een idioot ben en dat hij mij niet nodig geeft. Ik wist dat het de drank was en dat hij niets meende maar iets was anders die dag. Zijn woorden waren scherper, sterker, pijnlijker. Zijn ogen waren vol haat en pijn. Hij gooide de fles whisky naar me. Het belande naast mijn gezicht en het glas spetterde uit 1. Een scherf raakte mijn hoofd. De schram begon te bloeden en hoe hard ik probeerde sterk te blijven opeens kon ik de tranen niet meer binnenhouden. Hij begon zich te verontschuldigen. Hij vertelde me dat het de drank was en dat hij het moeilijk had op werk en allerlei woorden kwamen uit zijn mond maar ik kon het niet meer aanhoren. Ik had misschien dan wel geen slaap gehad de hele nacht maar nog nooit waren mijn gedachten zo helder als op dat moment.

Ik besloot dat het zo niet meer kon. De pijn was onverdraagbaar. In de spiegel kijken en jezelf niet meer herkennen deed het meeste pijn. De littekens op mijn lichaam die hij veroorzaakte had ik nog nooit eerder opgemerkt als vandaag. Ik vroeg me heel de tijd af waarom ik in hel was terwijl ik aan het dansen was met de duivel. Hoe moet ik dit ooit uitleggen aan iemand? Maar hoe dan ook ik moet door. Het was tijd voor de overstap van het meisje dat ik gisteren was naar het meisje dat ik morgen wil zijn.

Ontwerp door Willem Verweijen