verlaten - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal verlaten - Mijn Kort Verhaal

moshe

18 jaar - vmbo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

moshe (18 jaar)

? stemmen

verlaten

‘Waar ben ik?’ Zegt Laura hardop. Geen antwoord. Ze ziet alleen zwart en wat maanlicht dat door een spleet in de muur schijnt. Ze probeert zich los te trekken maar het lukt niet. Ze voelt de touwen branden in haar polsen. Ze denkt na over wat er gebeurd is. Over dat ze van de stad naar huis liep en langs het station liep de steeg in waar altijd jongeren zitten te roken en te drinken. Dit keer was het anders. Ze zou uitgejoeld worden als ze door de steeg zou lopen. Dit keer was er helemaal niks. Alleen een paar kapotte vuilniszakken en het licht van een lantaarn. Ze voelde de kou over haar lichaam glijden. Ze kreeg kippenvel. Ze voelde angst opkomen maar dacht bij zichzelf: ‘Het is maar tweehonderd meter..’ Halverwegen de steeg zag ze iets raars. Ze zag beweging in haar ooghoek. Ze was de eerste honderd meter echt alleen de steeg ingelopen toch? Ze liep door en keek achterom. Niks te zien. Toch liep ze een tikje harder. Er viel glas kapot achter haar maar niet ver van haar vandaan. ‘Oke nu begint het wel heel eng te worden.’ Dacht ze bij zichzelf. Maar liep verder. ‘nNog tien meter, Het is bijna over.’ Zei ze zachtjes tegen zichzelf. Ze voelde een hand op haar schouder en draaide vlug om. Helemaal niks.. Ze draaide terug en er stond een lange man met een zwarte regenjas over haar heen gebogen. Hij pakte haar bij haar arm en voordat ze iets kon roepen sloeg hij zijn hand op haar mond. Tegenstribbelend probeerde ze zich los te rukken, maar niks hielp. Er kwam een auto aangereden en de man zette haar met geweld in de auto. Hij pakte een staafje uit zijn jas. Het leek op een reageerbuisje maar het was niet zoorzichtig. Hij maakte het open en stapte in de auto. Laura riep om hulp maar er was niemand te bekennen. De man had een spuit in zijn hand en prikte haar in haar arm. Ze gilde. Ze voelde haar gedachten weg glijden en haar oogleden zakken.

Toen ze wakker werd zat ze op deze houten stoel. Het was akelig koud en erg donker. Ze voelde zich erg misselijk. Ze riep om hulp op haar aller hardst. Niemand. Ze begon te denken: ‘waarom ik en waarom nu?’ ze voelde zich koud en verlaten..

Ontwerp door Willem Verweijen