Veranderd - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Veranderd - Mijn Kort Verhaal

Chiméne

16 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Chiméne (16 jaar)

? stemmen

Veranderd

Dit verhaal begint bij mijn zomervakantie. Dit is de zomervakantie van 2015. Ik was toen 13. Nu ben ik 14. Het jaar daarvoor waren we vijf weken naar Aruba geweest. Dat was zo heerlijk! Dit jaar zouden we vier weken gaan. Ik keek er helemaal naar uit. We hadden alles ingepakt en we gingen ernaar toe. De vliegreis duurde tien uur lang, maar uren die vlogen snel voorbij. We kwamen aan en de eerste paar dagen waren geweldig. We zwommen, en aten lekker eten. Op een dag (ik denk toen we er net een week waren) ging ik, zoals elke dag, weer zwemmen. We hadden een privé zwembad bij het huisje waar we verbleven. We mochten het huren van onze vrienden die in Nederland woonden (net als het jaar daarvoor het geval was). Toen ik uit het water kwam om even een pauze te nemen, ging ik buiten op het terras zitten en filmpjes kijken. Opeens kwamen mijn vader en moeder naar buiten. Ik had ze al lang niet gezien, denk een uur niet. Ik deed mijn koptelefoon af en vroeg wat er was. “We moeten je iets vertellen, Chiméne.” Op dit punt versnelde mijn hartslag zich, en ik verstijfde. Ik had een slecht voorgevoel, maar ik kon niet plaatsen wat. Wat ik wel wist, was dit het nieuws niet positief zou zijn. De volgende drie woorden zal ik me voor eeuwig blijven herinneren. “We gaan scheiden.” Het volgende moment stortte ik in. Ik deed wat ieder kind zou doen, huilen. Vooral omdat het ook compleet nieuw was. Ik had dit totaal niet verwacht. Sommige mensen zullen misschien denken: ‘maar zo erg is het niet.’ ‘stel je niet zo aan.’ Maar stel je voor, er is niks mis met je ouders relatie. Je bent op vakantie. Alles is fijn, heerlijk, geweldig, en opeens komt dit nieuws. Het overvalt je. Er kwamen duizenden vragen in mijn hoofd op. Een paar weet ik nog. ‘Waarom gaan jullie scheiden? Konden jullie niet wachten tot na de vakantie? Waar gaat mama of papa nu wonen? Wie blijft er in het huis waar we nu wonen, of gaan we in twee nieuwe huizen wonen? Hoe zit het met school?’ En er waren er nog veel meer. Ik zou een hele dag kunnen vullen met al deze vragen. Op de meeste heb ik nu antwoord gekregen. Mijn vader woont nu nog in het huis waar we vroeger woonden. Ik ben evenveel bij mijn moeder als bij mijn vader, want ik houd van hun evenveel. Jemig, wat houd ik van ze. Mijn moeder heeft een nieuw huis en een nieuwe baan. Alles gaat nu goed. Maar na de vakantie was het anders. We gingen die volgende week al terug. We bleven dus maar twee weken in plaats van vier. Nadat we terug kwamen moest ik natuurlijk binnen een paar weken naar school. Het was het tweede jaar van school. Ik weet nog dat ik zei dat ik mijn best zou doen en dat ik de scheiding geen effect zou laten hebben op mijn cijfers. Ik had het mis. Ik stond vijf, ja vijf onvoldoendes in het begin van het jaar. Dit was heel slecht voor mijn doen. Op het eerste rapport stond ik er nog steeds drie. En ik mocht de scheiding niet de schuld geven van mezelf, want ik had het in de hand. Ik was gestrest en had het moeilijk. Mama en ik gingen toen ook verhuizen. Het nieuwe huis was maar vijf minuten van school verwijdert en dat vond ik fijn. Mama en papa hadden wel vaker ‘conflicten’ maar nu ik dit schrijf gaat het weer goed tussen hun. Aan het eind van het jaar stond ik nog maar één vijf. Ik mocht over. Ik hoop dat ik dit jaar ook red. Het is nu het derde jaar van het vwo en ik heb er vertrouwen in. De hele overstap was dus eigenlijk mezelf herpakken en doorgaan na de scheiding. Het heeft mijn leven veranderd en het heeft een hele grote impact gehad erop. Ergens ben ik blij dat het is gebeurd. Ik had niet verwacht dat ik hierdoor meer tijd aan school besteed. Ook heb ik van mezelf leren houden, en dat ik met mezelf alles aankan. Ik heb niet perse hulp nodig van iemand anders, zoals vroeger. Ik ben er sterker door geworden, en toch mis ik hoe het vroeger was. Ik heb in het begin van mijn tweede jaar echt in een dip gezeten. Ik ging te veel gamen waardoor ik minder dan een uur per dag aan school besteedde. Ik sprak ook weinig af met mensen, en trok me terug, bang om te laten zien hoe ik me echt voelde. Ergens draag ik die pijn nog steeds mee. Ik zal er nooit helemaal vanaf komen. Ik ben bang, boos, verdrietig om wat me is afgepakt. De mooie momenten die we met zijn drieën hadden. Ik hoop dat jij, beste lezer, je kan plaatsen, vinden en verbinden met mijn ervaring. Ik hoop dat je het snapt en meeleeft. Maar toch zoek ik geen herkenning. Want deze ervaring is van mij, en het is een deel van mezelf. Tot op de dag dat ik sterf, wat me op een ander onderwerp brengt. Het overlijden van mijn opa. Hij was een goed mens, totdat de doctoren een gat prikten in zijn darm. Hij moest een stoma, en wilde zonder dat verrekte ding sterven, dus liet hij hem weghalen. Hij stierf door een inwendige bloeding met als gevolg een hartstilstand. Het was om twee uur in de middag en was die dag aan het spelen met een vriendin. Om acht uur kwam mijn vader thuis en zei dat mijn opa aan de beademing lag. Dit gebeurde voor de vakantie van 2015. De hele avond lang (tot tien uur) heb ik troost gevonden bij YouTube filmpjes (klinkt echt dooi maar het was wel zo), tot mijn vader een telefoontje kreeg. Hij ging naar het ziekenhuis en hij heeft de machines uitgezet die mijn opa in leven hielden. Het was zijn laatste wens. Zijn vader zei altijd: “Als je er een eind aan kan maken, doe dat dan.” En dat heeft hij gedaan. Dat heeft hij gedaan. Tot zover de afgelopen jaren van mijn leven die mijn toekomst hebben veranderd.

Ontwerp door Willem Verweijen