Vaarwel - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Vaarwel - Mijn Kort Verhaal

Rosalie Weber

18 jaar - Havo

7
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Rosalie Weber (18 jaar)

? stemmen

Vaarwel

Kijkend naar het water luisterde ik naar het gezang van de vogels. Om me heen niks anders dan geluiden van de natuur en mijn warme adem die wolkjes blies in de lucht. Duizenden gedachten gaan door me heen, het is chaos. Ik denk aan al die avonden dat ik huilend in mijn bed lag, denkend aan hoe grote mislukking ik wel niet ben. Terwijl ik de volgende dag vrolijk op school aankwam alsof er niks gebeurd was. Begrijp me niet verkeerd, soms voel ik me gelukkig dan is het alsof al mijn problemen als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het begon 4 jaar geleden, alsof er een switch in mijn leven kwam. Alles wat ik deed leek niet genoeg te zijn, ook al deed ik er nog zo mijn best voor. Ruzie met mijn ouders, stress over schoolwerk noem het maar op. Het duurde ook niet lang voordat ik mezelf anders begon te zien, ik was te dik, te saai, niet slim genoeg en niet leuk genoeg. Ik was gewoon niet goed genoeg, het maakte me ongelukkig. Ik kreeg woedeaanvallen, paniekaanvallen en angstaanvallen, dit was de grens voor me ouders en ze stuurde met naar een psycholoog met het idee dat het allemaal niet zo ernstig was en het wel goed zou komen. Vier jaar later, ik dacht dat ik het onder controle had, dat ik eindelijk vooruit ging. Mijn eindeloze gesprekken bij de psycholoog waarbij ik alleen maar vertelde wat ze wilde horen waren voorbij. Ik voelde geen constante angst meer, geen verdriet of boosheid tegenover mezelf. Voor een kort moment leek het alsof alles weer normaal was, maar toen werd ik geraakt door de realiteit. Ik voelde niks meer. Geen blijdschap toen ik hoorde dat ik over ging naar het volgende schooljaar, geen liefde wanneer mijn moeder me een knuffel gaf en vertelde dat ze van me hield en geen verdriet wanneer er s ’avonds lege tranen over mijn wangen stroomden. Het was alsof mijn hart uit mijn lichaam was verdwenen en vervangen was door een leegte.

Wanhopig ging ik opzoek naar manieren om weer wat te voelen. Op een dag stond ik in de keuken in liet een glas vallen. Er volgde er nog 1 en nog 1 totdat ik met alle kracht glazen en borden tegen de muur en grond begon te smijten. Huilend ging ik op de grond tussen de scherven in zitten, mijn handen bloedden. Ik realiseerde me dat ik het niet kan, ik kan niet blijven doen alsof alles goed met me gaat, ik kan niet mijn leven in deze toestand blijven leiden, het gaat gewoon niet. Met gedachtes donkerder dan ooit te voren ruimde ik de scherven op.

Ik wist wat ik ging doen, het leek op dat moment de enige mogelijkheid. Op school probeerde ik iedereen nog een laatste keer te zien. Niemand wist wat er die dag in mij om ging, ik deed zoals altijd alsof er niks aan de hand was. In de les keek ik glazig voor me uit, mijn gedachtes heel ergens anders. In de pauzes lachte ik mee met mijn vrienden en keek mijn beste vriendin aan, ze lachte naar me en er verscheen een zwakke niet gemeende glimlach op mijn gezicht. Na school fietste ik niet naar huis, ik reed richting het bos en zette mijn fiets neer. Met gebogen hoofd en zwetende handen liep ik richting de sprookjesachtige brug. Daar aangekomen keek ik om me heen, de lucht was grijs en alles om me heen leek grauw. Alsof het mijn emoties met me deelden. Ik luisterde naar het gezang van de vogels terwijl ik het kolkende water onder me bekeek. Om me heen niks anders dan het gezang van vogels en mijn warme adem die wolkjes blies in de lucht. Een traan rolde over mijn wang. Langzaam zette ik een stap naar voren maar begon te twijfelen. Is dit wel wat ik wil? Geen seconde later drongen allerlei gedachten weer mijn hoofd binnen. ‘Niemand houd van je”, “Je stelt niks voor”, “Je leven heeft geen zin.” Er rolde een traan over mijn wang. En voordat ik het wist leunde ik voorover en voelde de brug onder mijn voeten verdwijnen. Ik voelde de wind langs mijn gezicht draven, de vogels stopten met zingen en het kolkende water wat me tegenmoet kwam zag er opeens vredig uit.

Wie wist dat de overstap van leven naar dood zo klein zou zijn.

Ontwerp door Willem Verweijen