Toen donker licht werd - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Toen donker licht werd - Mijn Kort Verhaal

Lianne Rijpsma

16 jaar - havo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Lianne Rijpsma (16 jaar)

? stemmen

Toen donker licht werd

Zo begon het.                                                                                                                                                                                                                            Zaterdag avond wilden mijn ouders met mij en mijn broertje praten – waar ik dus echt geen zin in had – over een belangrijk ding dat al even in ons leven speelde. Heel de kamer leek te verkleuren van de spanning. Mijn broertje zat op zijn telefoon, ik zat met iemand te appen en mijn ouders wilden een oninteressant iets vertellen. Misschien was het maar beter om te luisteren, besloot ik. Papa liep bijna rood aan. Hij leek op een boze gans. Ik stopte mijn telefoon weg en stootte mijn broertje aan.                                                                               Hij wilde niet luisteren dus rukte ik zijn telefoon uit zijn handen en gooide het op tafel. Nu was alle aandacht op de twee grote zwarte wolken gericht. Mama wilde haar mond open doen, maar iets hield haar tegen. Van te voren had ze lijm op haar lippen gesmeerd, dat wist ik zeker. Na drie dodelijke seconden begon papa te praten. Het leek alsof er storm was. Er was overal vuur. –Mijn broertje kan het bewijzen. ‘Jullie moeder en ik hebben besloten om het eventjes wat rustiger aan te doen. We…’ Mama onderbrak de zin want ze wilde altijd het laatste woord hebben. Met haar engelachtige handen streek ze eerst door onze haren, behalve door die van papa. ‘We hebben besloten om te gaan scheiden.’ Haar stem klonk zo diep als de nacht. De vogels stopten met zingen.                                                                Stop. Stop! Ik wilde dit niet! Ik wilde de wereld bij elkaar schreeuwen, mijn ouders van het dak afgooien en mezelf vermoorden voordat ik dood ging. En toen werd alles zwart. De wereld, mijn leven, de mensen, alles werd zwart. Er waren geen grijstinten.                 Ik was verloren. Mijn ouders die ik niet meer kende als mijn vredelievende hippie ouders waren verdwenen.                                                 Het had geen zin meer om te protesteren dus hield ik mijn handen voor mijn oren en dook onder een deken. Die avond kwam ik er niet meer onder vandaan.

Twee maanden na de scheiding.                                                                                                                                                                                           Papa verliet het huis voorgoed. De verhuisdozen stonden al klaar. Mijn broertje en ik hadden een grote piramide gemaakt en er ons fort van gemaakt. Op mijn buik liggend keek ik naar de droevige puppy ogen van papa. Het was hartverscheurend om hem zo te zien. Misschien was het maar beter zo, om de zwarte wolken uit elkaar te houden. Van zwarte wolken kon je immers geen witte wolken meer maken. Ik had zeker niet gehuild en ik had al helemaal niet midden in de nacht briefjes met wensen dat ze weer bij elkaar kwamen op de open haard gelegd.

Drie maanden na de scheiding.                                                                                                                                                                                             Mijn dertiende verjaardag was geweest. De eerste verjaardag die ik verdeeld moest vieren. Het was zwaar en zwart verlopen, dus was ik op een gegeven moment naar buiten gegaan en begon met de koeien te praten. Ja, dat waren mijn enige vrienden, de koeien. Daarna ging ik languit op het gras liggen en begon ik de wolken met mijn gedachten te vervormen.

10 maanden na de scheiding.                                                                                                                                                                                               De eerste zomervakantie. De wereld stond op zijn kop want mama kon weer lachen. Papa ook, maar hem had ik sinds mijn verjaardag niet meer gezien. Ik wist dat hij af en toe brieven schreef, maar mama verbrandde die altijd als wij sliepen. Ik sloop de trap af naar beneden en zag daar mama met een glas wijn voor de open haard zitten. Toen ik het waagde om wat dichterbij te sluipen en mijn vleermuisinstincten aan te zetten zag ik dat ze bezig was met het verbranden van de brieven. Ik wist niet hoe snel ik weer naar boven moest vluchtten want de tranen begonnen alweer over mijn wangen te stromen.

Een jaar na de scheiding.                                                                                                                                                                                                           Ik kon weer lachen. De zon scheen weer in huis. Mama leek weer op een vredelievende hippie moeder en mijn broertje begon weer te voetballen. Soms creëerde ik wel eens scenario’s in mijn gedachten waarin mijn vader en moeder nog bij elkaar waren.  Meestal vloeiden die over naar gedachtes over mijn eerste vriendin. Ze was zo mooi, leuk en perfect. Ze was sowieso echt een leeuw. De eerste keer dat ik haar zag voelde ik al het water in me opborrelen en dacht ik dat ik moest overgeven. Het zag er waarschijnlijk heel dom uit. Toen kwam ze met haar leeuwachtige bruine haar naar me toe en hielp me overeind. Sindsdien waren we een stel.

Twee jaar na de scheiding.                                                                                                                                                                                                       De wereld ontplofte. Papa had een nieuwe vriendin. Ik kreeg er gelijk drie nieuwe zusjes bij. Ze waren alle drie krengen. Ik tekende ze dan ook met grote pukkels op hun neuzen. Helaas was een van die dochters er achter gekomen en had me bij mijn stiefmoeder verklikt. Toen kreeg ik natuurlijk straf, maar papa moest er toch wel een beetje om lachen. Het was immers een hele mooie tekening die ze had gevonden. Papa was niet meer rood. Hij was geen donkere wolk meer.                                                                                                   Hij was een tulp.                                                                                                                                                                                                                   Een blauwe tulp overlopend met groen fluorescent water.

Drie jaar na de scheiding.                                                                                                                                                                                                     Papa en mama waren allebei weer met een nieuwe partner getrouwd. Toen ik bij de bruiloft van mama op een bankje zat realiseerde ik me opeens iets. Ik had het zo verschrikkelijk mis! De zwarte wolken konden wel weer veranderen in witte wolken. Dit was namelijk het bewijs. Met die gedachte liep ik naar mama toe en omhelsde haar stevig. Er waren explosies van vuur en kleur. Heel de trouwzaal werd een regenboog. Niemand was meer saai. Ik wist dat mijn hart explodeerde van geluk. Oh man, wat was ik gelukkig. Ik was nog nooit zo gelukkig geweest om een vergissing!

De wereld kon wel veranderen. Mijn vredelievende hippie ouders waren veranderd. Ik was veranderd. En dat ben ik nog steeds. Barstend van geluk explodeer ik. Mijn ogen tollen en en mijn hoofd slaat op hol. Dit was het beste wat mijn ouders was overkomen, geluk en een beetje liefde hier en daar.

Ontwerp door Willem Verweijen