T O E N - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal T O E N - Mijn Kort Verhaal

Kaat Janssen

14 jaar - aso

105
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kaat Janssen (14 jaar)

? stemmen

T O E N

Het is lastiger dan men denkt.

Je hebt hulp nodig om te ademen,

om te bewegen,

om te denken.

Je eigen gedachten zijn niet meer van jou. Je zal alles moeten delen.

Je leven is hun leven.

Ik voel me alleen, ze voelt zich alleen.

Ik voel me onnuttig hier, ze voelt zich onnuttig hier.

Ik wil dit leven niet meer leven, ze wilt dit leven niet meer leven. 

Het enige beetje levende menselijke inzicht dat je bezit, dat je in je bloed hebt stromen.

Het is allemaal aangesloten, het neemt iedere milliseconde in zich op. Zo kan het aan je bloeddruk zien of je in je eigen donkere wereldje zit en bent zoals anders. Of dat je even gelooft dat wat de mensen hier proberen te bereiken met de onmenselijke perfectie de weg is dat het ook écht moet zijn.

Want dat is wat zij- de mensen met wie je verplicht je leven zal moeten delen – zeggen:

” Je zelfdoding gebeurt op het moment dat de samenleving je probeerde lelijk te laten voelen en je het geloofde. ”

Maar wat maakt je nu echt gelukkig, zonder al de pillen die je volgens hen nodig hebt om het juiste pad te vinden.

Alcohol, drugs, pijnstillers? Nee waarschijnlijk niet. 

Automutilatie? Niet permanent nee. 

Omringd zijn met geliefde mensen en samen luisteren naar de muziek die het leven luchtiger maakt? Meestal wel ja. 

Is er eigenlijk wel een echte specifieke manier om er vanaf te geraken? Niet bepaald. 

Iedereen vindt ooit een persoon die je gelukkig maakt. Het moet niet eens altijd in het echte leven zijn. Een persoon die muziek maakt, kan ook goed genoeg zijn. Dat je je kan leggen in hun liedjes, hun verhalen, hun stemgeluid. Gewoon een persoon die jij accepteert en die jou accepteert om wie je bent en om wat je doet.

Iedereen vindt zo iemand buiten ik. Dat was toch wat ze dacht. Ze dacht deze tekst. Ze dacht ieder woord exact. Want dit is haar verhaal. Het verhaal van Odessa. Haar eigen zielige verhaal.

Zielig tot toen.

Tot toen.

Tot toen ze hem leerde kennen.

Leerde houden van hem.

Ze leerde wat leven was.

Ze leerde het echte van dit.

Ze leerde tot toen.

Tot toen.

Tot toen ze hem kwijt raakte.

En weer haar zielige leven iedere keer opnieuw leek te beleven.

Te beleven tot toen.

Tot toen.

Tot toen ze leerde hoe ze kon leven zonder aandoeningen.

En toen?

Nu zijn we in het heden.  

Nog steeds aan het leren, het genieten, aan het luisteren en spreken, bewegen, meemaken en leven. Want waarom er een einde aan maken als je het onbewust zou kunnen verbeteren?

Blijf maar gewoon door gaan Odessa. Gewoon door wandelen.

Jij bent Odessa.

Ontwerp door Willem Verweijen