"Super" - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal "Super" - Mijn Kort Verhaal

Sara Nijhuis

19 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sara Nijhuis (19 jaar)

? stemmen

“Super”

“Lisa” zegt ze en steekt haar hand uit als gebaar om naast me te komen zitten en ik knik maar ja.

Ze zeggen dat perfecte onbekenden bestaan. Iemand die je heel kort of net iets langer in je hart sluit en dan gewoon nooit meer ziet. Dat als je in reïncarnatie geloofd, je even van een bekende uit je vorige leven geniet. Dat je diegene weldegelijk langer hebt gekend dan jezelf denkt maar gewoon je bewustzijn daar niet bij kan.

“Maggie” zeg ik terug.

En wat als ik dat niet wil. Ik wil jou niet even zien, even in mijn hart sluiten. Een oppervlakkig gesprek voeren van namen en hoegaathet en dan toch wel goed zeggen, want oppervlakkig is nou juist de kerngedachte van een oppervlakkig gesprek, terwijl jij mijn diepte kent. Jij die mij kan vertellen wie ik was en ik aan jou. Dat vele vragen gewoon een antwoord krijgen. Oké, we weten allemaal dat het meer om de zoektocht gaat, maar dan doe ik gewoon net alsof ik het antwoord nooit gehoord heb. Misschien hielden wij wel van elkaar. Zelfs zo erg dat we dezelfde wandeljasjes met dezelfde wandelbroeken combineerden en dan ook nog eens gematchde bergschoenen hadden. Waarbij de een dan natuurlijk wel de blauwe en de andere de roze veters had.

“Hoe gaat het?” vraagt ze.

Namen vergeten gaat nog sneller dan gas geven als het stoplicht op oranje gaat. Lang hoeven mijn hersens niet te kraken en tijd is er ook niet voor om een nog gecompliceerder antwoord te maken.

“Goed”

Ze knikt ja van dat antwoord wist ik toch al.

“Met jou?”

Jij had goed gezegd, hadden we door gekletst of in stilte de volgende straat ingereden. Ik wist dan dingen van jou en jij dingen van mij. Naast je favoriete boek, eten, kleur, gênante momenten, lekkerste geur had ik je dan ook in dit leven echt gekend. Om dan na een zestien minuut lange rit te besluiten dat het wel zo leuk is om pizza te gaan halen en die aan het water op te eten, wat ook jouw favoriete plek is. Daar nog uren te hebben gezeten had ik waarschijnlijk je nummer meegekregen. Dan waren we van perfecte onbekenden naar bekenden gegaan. Perfect kon niet meer, omdat niets vaststaat als je iemand kent, als je maar een mooie imperfectie van jezelf bent.

“Doei”

In plaats van goed, sta je op. Je kijkt met zo’n blik van sorry maar ik wil geen antwoord geven die jij toch al weet. Je op dat moment de deur open doet, wegloopt, je peuk in je mond stopt en deze wel in één keer aankrijgt. Hetzelfde merk als mij toegewijd. Ik tik je dan toch maar op je schouder, vraag om een peuk, ze knikt ja en ik knik terug van dat antwoord wist ik toch al. Samen zien we nog net hoe de bus wegrijdt.

“Hoe heette jij ook al weer?”

“Lisa. Moet je ook zo lang wachten op de volgende bus?”

“Ja, ik heb nog zestien minuten. Vertel toch is, hoe is het met jou?”

“Super”

Ontwerp door Willem Verweijen