Overstappen - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Overstappen - Mijn Kort Verhaal

Sammy-Jo Roelofs

16 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sammy-Jo Roelofs (16 jaar)

? stemmen

Overstappen

“Ja, mag ik even!” Hoor ik een mannenstem hard roepen. Ik doe van schrik mijn ogen weer open, maar knijp ze snel weer dicht vanwege al het licht waar mijn ogen weer aan moeten wennen. Ondertussen voel ik dat mijn oortje uit mijn oor is getrokken, en probeer dus weer zo snel mogelijk mijn ogen open te kunnen doen, om te zien wie dat heeft gedaan. Ik kijk recht in de ogen van de conducteur. Hij kijkt geërgerd naar mijn tas, alsof hij wil zeggen ‘Ga je jouw kaartje nog pakken, of wat?’ Ik buig me voor over, naar mijn tas en haal mijn portemonnee haastig uit mijn voor vakje. Té haastig. Al mijn pasjes kletteren op de vloer. Gelukkig weet ik mijn portemonnee vast te houden, en mijn treinkaartje eruit te vissen. De conducteur kijkt verbaasd naar het kaartje. Waarschijnlijk had hij verwacht dat ik net zoals al die andere jongeren ben, en zwart reed. Maar nee. Ik ben een keurige jongen, die overal eerlijk voor betaald. De conducteur kijkt goedkeurend naar zijn collega en geeft mij het kaartje terug. “Zo mag ik het zien! Een prettige reis verder!” en hij loopt verder de trein door, naar de volgende coupé. Ik wil mijn oortjes weer indoen, maar zie dat de batterij van mijn telefoon nog maar 17% heeft. Dus ik besluit om verstandig te zijn, en even helemaal niks te doen op mijn telefoon, aangezien ik nog een tijdje onderweg ben en bereikbaar wil blijven.

Niet zoveel later bereid ik me voor op de overstap. Ik heb een hekel aan overstappen. Ik vergeet altijd wel iets. Zijn het mijn spullen niet, is het de tijd wel. Maar ik neem me voor om dit keer op tijd te zijn en niks te laten liggen. Ik doe mijn jas aan, sta vast op en kijk nog 1 keer de vloer rond of er nog iets van mij rondzwerft. Maar zover ik weet heb ik alles, en loop naar de deuren, die exact op het moment dat ik er voor sta, open schuiven. Ik weet me een weg te banen door de grote groep met mensen en werp snel een blik op het digitale bord met tijden, die aangeeft dat mijn trein een paar minuten vertraging heeft.

Ik zoek een koffietentje in de buurt, en ga daar zitten. Het duurt toch nog wel even voordat mijn trein vertrekt. Ik bestel een dubbele espresso en een stukje cheesecake. Het zal mij benieuwen of het lekker smaakt voor die prijs, je betaald de hoofdprijs op het station! Als ik de suiker open maak, kijk ik op, omdat de deur open gaat. Mijn ogen vallen op de mooiste lach die ik ooit heb gezien, het prachtigste haar van de hele wereld en dromerigste ogen van het universum. Haar gezicht lijkt wel van porselein, en er is geen puistje, mee-etertje of pukkeltje te zien. In tegenstelling tot mij, gekleed in een eeuwen oud shirt, te kleine broek en afgetrapte gympen, is zij perfect gekleed op alle modetrends van dit moment. En toen begon ze te lachen… terwijl ze naar mij keek. Ik lachte terug, en keek (om niet te doordringend over te komen) even de andere kant op. En de kant die ik koos is naar beneden. Naar de dubbele espresso. En alle suiker over de tafel heen gestrooid. Natuurlijk. Dat heb ik weer. Ik kijk omhoog, en zie het engeltje haar hoofd schudden. Met andere woorden, I screwed up. Ik probeer met een servetje van de tafel naast mij de suiker van de tafel af te vegen, maar ook daar ben ik niet slim genoeg voor; ik schuif de suiker mijn kant op. Over mijn te kleine broek. Ik besef dat het meisje uit mijn zicht is, en ze waarschijnlijk ook niet meer terug komt. Ik laat daarom de suiker liggen, eet mij cheesecake op, drink de koffie (zonder suiker) en ga weg. Mijn trein komt er toch zo aan.

En alsof deze dag niet al slecht genoeg was, kom ik er tot mijn grote schrik achter dat ik mijn portemonnee vergeten ben bij het koffietentje. Tja, waarom ook niet. Laten we de dag daar mee afsluiten. Maar nee hoor. Kijk eens wie daar is? Daar hebben we het engeltje weer. Al zou ik niet weten waar ik me nu nog mee voor schut kan zetten, er zal vast nog wel een mogelijkheid beschikbaar zijn voor mij. Maar ik laat het allemaal maar gebeuren. Ik maak toch geen kans meer… Wacht komt ze nou hier heen? Of… of is die man naast mij haar vader, en ben ik gewoon op haar plek gaan zitten. Shit! Ze ziet dat ik staar! O nee, nu graait ze in haar tas. En ik heb altijd van mijn vader geleerd dat wat er in de tas van een vrouw zit, in de tas moet blijven zolang er een man bij is. Anders… rennen. Maar dat gaat een beetje moeilijk in een trein… Daar komt het… daar komt… is dat niet mijn portemonnee? Ze gebaart dat ik naar haar toe moet komen. Ik sta op en loop naar haar toe. Maar zoals je waarschijnlijk al verwacht had, ging dat niet zo soepel als bij ieder ander persoon. Inplaats daarvan blijf ik aan mijn tas haken, waardoor ik de stoel voor mij vastpak, die los schijnt ze zitten, ik mijn evenwicht verlies en in de armen van het meisje beland. Waardoor ik het meisje van heel dicht bij zie. Te dicht bij.

Tijdens dat wij een kort gesprekje hebben, en zij mij de portemonnee terug geeft krijg ik door dat niets is wat het lijkt. Namelijk; De lach bestond uit 7 scheve ondertanden en aan haar bovenkaak een nep gebitje gevestigd. Het mooiste haar ooit, blijkt een pruik. Haar o zo mooie ogen, bevatten lenzen. De porseleinen huid is in werkelijkheid een make-up laag van van zeker 5 cm dik. En de nieuwe kleding… tja, als de nieuwe trend gaten in je shirt is zit ze goed, maar anders…

Ik besluit dat ik mijn oortjes weer in doe, en met mijn ogen dicht ga nadenken over het feit waarom mensen zich zo anders voordoen dan ze zijn… Of anders gezegd; ik vond het een beetje creepy hoe ze naar me keek, en wilde iets anders te doen hebben en kunnen slapen. Ik pak mijn oortjes, stop ze in mijn telefoon, klik mijn favoriete liedje aan en begin te ‘denken’…

Ontwerp door Willem Verweijen