Een overstap die ik niet snel zal vergeten. - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Een overstap die ik niet snel zal vergeten. - Mijn Kort Verhaal

Bryan Smit

18 jaar - VWO

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Bryan Smit (18 jaar)

? stemmen

Een overstap die ik niet snel zal vergeten.

Wanneer ik de vijfde pagina in het Metro krantje omsla, hoor ik een schelle stem door de coupé galmen: “Dames en heren, dadelijk komen wij volgens de dienstregeling om 18 minuten over 7 aan op station Hoorn. Na Hoorn zal deze trein nog verder reizen als intercitytrein naar Amsterdam Sloterdijk, Amsterdam Centraal, Hilve…”. Ik werp mijn blik weer op de krant en lees verder in het artikel over de laatste ontwikkelingen van de aanslag op Brussel Airport. Hopen dat dit niet snel in Nederland gebeurt, denk ik bij mezelf.

Ondertussen rijdt de trein met een aardig gangetje door de uitgestrekte graslanden richting onze hoofdstad. We stoppen nergens dus dat schiet in ieder geval lekker op. Na een minuut of 10 heb ik het krantje ook wel weer gezien en ik haal mijn mobiel uit mijn broekzak. Even Facebook checken en dan meer een afspeellijst op Spotify luisteren.

“Dames en heren, binnen enkele minuten zullen wij aankomen op station Amsterdam Centraal. Wij zullen ongeveer 5 minuten later aankomen dan gepland, op spoor 5b. Te Amsterdam Centraal kunt u overstappen op de intercitytrein naar Almere en Lelystad, deze vertrekt van spoor 10 en de sprinter naar Rotterdam Centraal van spoor 2. Dit is station Amsterdam Centraal.

“Niet weer, hé”, zeg ik tegen de vrouw die tegenover mij zit. “Nu heb ik nog maar vijf minuten overstaptijd én moet ik ook nog in die drukte de trap af en door de hal”. Ze glimlacht voorzichtig. “Tja, je bent niet de enige hoor. Er moeten een hoop mensen naar Almere,” zegt ze. “Normaal gesproken komen we altijd op spoor 11 aan en dan hebben we een cross-platform-overstap, zo heeft een conducteur mij ooit uitgelegd. Speciaal zodat mensen minder hoeven te lopen en er een kortere overstaptijd mogelijk is.”

De tijd begint nu wel te dringen. Op het perron prop ik mij samen met de vrouw tussen de menigte richting de roltrap. Voetje voor voetje schuiven we naar voren en gaan we op de roltrap staan. Beneden in de hal aangekomen zie ik een grote mensenmassa die allemaal richting de trap van spoor 10 proberen te komen. Plots klinkt het gevreesde geluid van de omroepster. “Dames en heren, wegens een storing bij Weesp is de intercitytrein van 7 minuten over 8 de eerste trein die richting Almere en Lelystad zal gaan. Onze excuses voor de drukte”. Ik kijk op mijn horloge. “Oeh, nog 3 minuten”, zeg ik tegen de vrouw die nog steeds naast me loopt. Ze slaakt een diepe zucht en ze loopt achter iemand langs, weg van mij.

Ik loop langzaam achter een klein groepje mensen aan richting de volgende trap. Opeens hoor ik aan het uiteinde van de hal een paar vrouwen keihard gillen. Ik kan niet veel zien en ik probeer over de schouders van de man voor mij te kijken. In de verte zie ik vier mannen in zwarte kleding rennen. Er beginnen nog meer mensen te gillen en nu hoor ik ook pistoolschoten. Ik schrik me rot en ik bedek mijn oren voor het harde geluid. Ik voel dat ik door de menigte om mij heen naar het midden van de hal wordt gedrukt. De gewapende mannen rennen onze kant op en stoppen precies bij het groepje mensen waar ik bij sta. De vrouw voor mij kijkt regelrecht in de loop van het pistool en ze barst in tranen uit. “Doe het niet, alstublieft!!!,” schreeuwt ze.
De rest van de reizigers in de hal staan plotseling stil en kijken lijkbleek naar het tafereel wat gaande is. Een van de zwart geklede mannen schiet een keer tegen het plafond en schreeuwt keihard in het rond: “ER ZAL NIKS MET JULLIE GEBEUREN, ZOLANG JULLIE DOEN WAT WIJ ZEGGEN!” Een paar vrouwen die even verderop langs de muur staan beginnen te gillen en zakken daarna huilend op de grond. In mijn ooghoek zie ik een man zijn mobiele telefoon uit zijn broekzak pakken en hij probeert alles zo onopvallend mogelijk te filmen. Eén van de mannen schreeuwt naar ons dat we op de grond moeten gaan zitten. De andere drie mannen verdrijven de overige reizigers uit de hal van het station en blijven daar achter een paal staan. De man die zojuist tegen ons aan het schreeuwen was, pakt nu een pakketje uit zijn rugtas en zet die voor ons neer. Ik zie langs de schouders van mijn voorganger een klein doosje met een paar rode draden er aan vast gebonden. De man drukt op een knopje en loopt hierna richting een andere rugzak die even verderop de grond staat. Naast me zie ik dat een man en een vrouw al zijn flauwgevallen en dat er een paar kinderen zachtjes beginnen te huilen.

Bij de ingang van de stationshal zie ik opeens nog meer zwart geklede mannen aankomen lopen.  De voorste man draagt een schild met twee felle lampen erop. Onder de lampen zie ik vaag de tekst POLITIE staan. De drie mannen die achter de paal stonden verstopt, worden zonder twijfel neergeschoten en de rij van politieagenten komt in versnelt tempo onze kant opgelopen. De vierde man die gehurkt bij de rugtas zat, staat nu op en draait zich om in de richting waar het geluid vandaan komt. POLITIE, POLITIE, LAAT JE WAPEN VALLEN! De man beweegt zijn vinger richting de trekker en er volgt een keiharde knal. De man zakt op de grond en zijn wapen glijdt uit zijn handen. De agenten lopen onze kant op tot ze abrupt stil staan.

EXPLOSIEF! schreeuwt één van de agenten en ze doen allemaal een stap terug. Even later komt er achter de agenten een persoon in een groen pak tevoorschijn. Hij knielt bij het pakketje, bestudeert het en knipt langzaam de rode draden door. De persoon zet zijn helm af en de groep mensen om mij heen begint te klappen. Ik merk dat ik hevig begin te zweten en ik zie mijn handen trillen. Ik val achterover en alles voor mijn ogen wordt zwart…

Ontwerp door Willem Verweijen