De overstap naar een nieuw begin - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal De overstap naar een nieuw begin - Mijn Kort Verhaal

Julia Klok

16 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Julia Klok (16 jaar)

? stemmen

De overstap naar een nieuw begin

Ik kwam thuis en er werd geschreeuwd en gescholden, er vlogen overal dingen door de kamer van plantjes tot flessen wijn en zelfs tot het porseleinen servies uit mijn moeders kast.
Mijn ouders keken elkaar met dodelijke blikken aan, dat wil zeggen dat ik. Nikki, er maar lekker uit de buurt moest blijven.
Ik liep zonder dat mijn ouders het merkte de trap op naar mijn kamer.
En met een diepe zucht liet ik mezelf op bed vallen, ik keek via mijn dakraam naar de lucht, die zo mooi blauw kleurde en ik voelde de warme zonnestralen op mijn gezicht vallen.
Ik dacht eens na over hoe gelukkig ik nou eigenlijk was.
Want ik moest voor mezelf zorgen omdat me vader altijd in de kroeg zat en mijn moeder altijd op de bank lag met een fles wijn en een sigaret in haar hand.
Mijn ouders hadden elke dag ruzie en ze konden elkaar niet uitstaan en vaak was ik daar de dupe van, ik kreeg hier en daar ook regelmatig klappen en ze keken totaal niet naar mij om.
Ik besefte toen dat ik eigenlijk helemaal niet zo gelukkig was als dat ik mezelf altijd wijs maakte.
Ik had wel eens reclames op televisie gezien over een chat op internet voor kinderen die eigenlijk geen ouders hebben die voor ze zorgen.
En het was zo’n gek gevoel maar ergens begon ik mezelf daarin te herkennen en werd ik best wel nieuwsgierig naar die chat.
Dus met mijn laptop op schoot begon ik te zoeken, en evenlater… ja hoor gevonden!
En na een lang gesprek was ik eigenlijk heel erg verbaast.
Het was zo fijn om al mijn problemen en mijn frustraties te uiten en het gewoon allemaal aan die persoon te vertellen.
Uiteindelijk heeft die persoon me aangeraden om toch de kindertelefoon te bellen en met stichting kinderhulp te praten over de problemen thuis.
Dus de volgende dag toen ik wakker werd kon ik maar moeilijk wakker worden.
Want ik had de hele nacht maar lopen denken over het bellen van de kindertelefoon en wat dan de gevolgen ervan waren want stel, ik zou uit huis moeten en dan? Zou ik dan op straat moeten wonen ofzo?
Ik maakte mezelf helemaal gek want waarschijnlijk was het minder erg dan dat ik in gedacht had dus ik had toch besloten om de kindertelefoon te bellen.
En nog geen uur later ging de telefoon over, piep na piep.
Na nog een lange toon pakte iemand op.
Het was een vrouw die heel lief en zacht klonk.
Na een lang gesprek met de mevrouw wilde ze op bezoek komen omdat het toch een heftige situatie was en ze zich toch wel aangetrokken voelde om te komen.
Dus een paar dagen later ging de bel.
“Ding dong…ding dong”.
Ik deed de deur open en ik schudde haar netjes de hand.
Het was een hele nette mevrouw met een deftige knot en een mooi strak jurkje met zilveren glanzende knopen.
Evenlater zaten we op de bank met een warme mok thee.
Ze wilde dat mijn ouders erbij kwamen zitten maar dat ging nog niet zo gemakkelijk.
Mijn vader was net vloekend de deur uitgelopen naar de kroeg en mijn moeder lag boven op bed nog steeds te slapen met allemaal lege flessen wijn om zich heen.
Dus de deftige mevrouw en ik bleven alleen over en praatte zonder mijn ouders.
Ze stelde vragen, heel veel vragen. Bijvoorbeeld over of ik weleens bang was en of wel eens iets met me ouders besprak.
En mijn antwoorden waren: “ja ik ben best wel vaak bang voor me ouders en nee ik bespreek eigenlijk nooit iets met me ouders.”
Ze keek niet erg verbaast, waar ik toch wel van opkeek.
En opeens stond ze op en liep richting de deur.
Ik keek haar vragend aan, waarop ze zei: “ik weet genoeg, je hebt hulp nodig en ik ga je daarbij helpen.
Maar voordat ze de deur uitliep gaf ze me een envelop.
En evenlater toen ze weg was ging ik op de bank zitten en maakte de envelop open.
In de envelop zat een lange algemene brief met veel tekst voor kinderen die weg moeten bij hun ouders.
Er stond in wat er met mij ging gebeuren en hoe het dan in zijn werk ging en wat er met mijn ouders zou gaan gebeuren.
Het was best heftig en het raakte me ook diep van binnen best heel erg dat ik waarschijnlijk bij mijn ouders weg moest.
Ook stond erin dat ze over een week terug zouden komen met professionele hulp die alles ging regelen.
Dus een week later ging de bel weer.
“Ding dong…ding dong”
Ik deed open en er stonden twee nette vrouwen.
Dezelfde mevrouw die er vorige keer was, had nu professionele hulp meegenomen.
We gingen aan de grote tafel zitten want ze had zoveel papieren en spullen meegenomen.
Deze keer moesten mijn ouders er toch echt bij komen zitten, dus met pijn en moeite kreeg ik mijn ouders op de bank, ze waren allebei dronken maar ze zaten er wel bij.
Na een lang gesprek zag ik dat mijn moeder moest huilen, en ze besefte wat ze eigenlijk allemaal had aangericht.
Mijn vader huilde niet… hij werd alleen maar boos omdat hij het hele gezin had verwoest.
Ze gingen ermee akkoord dat hun in therapie gingen om af te kicken en ik zolang bij pleegouders zou wonen.
En hier zit ik dan nu, bij mijn nieuwe pleegouders.
Het is een grote overstap geweest, maar uiteindelijk is het beter.
Mijn nieuwe pleegouders heten Thea en Milan en ze zorgen heel goed voor me.
Uiteindelijk is het maar beter dat ik nu hier woon, want mijn ouders zitten nu allebei in een therapie voor alcohol verslaafden.
Ik ga nog wel elke week bij ze op bezoek want het blijven toch mijn ouders en het gaat steeds beter met ze.
Ik zal altijd heel veel van ze blijven houden.

Ontwerp door Willem Verweijen