Oude liefde roest niet - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Oude liefde roest niet - Mijn Kort Verhaal

Serena Caruso

18 jaar - VWO Gymnasium

26
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Serena Caruso (18 jaar)

? stemmen

Oude liefde roest niet

Carmela

Ik liet de bar achter me terwijl ik zo normaal mogelijk de straat uitliep. Natuurlijk was het niet een slimme zet geweest, maar soms moet je fouten maken om je doel te kunnen bereiken.. Ik ritste mijn jas verder dicht voordat ik een taxi tegenhield. ‘Het vliegveld’, zei ik voordat de chauffeur me dan ook maar iets kon vragen. Hopelijk zouden Andrea, Giuseppe en de rest niet te snel achterhalen wat ik ze had geflikt. Ik grijnsde terwijl ik mijn koffer dichter tegen me aanklampte. ‘En snel een beetje..’

Giuseppe

Je zou verwachten dat je je jeugdliefde na tien jaar wel vergeten zou zijn. Helaas.. Carmela zat nog steeds in mijn hoofd geprent. Had ik het haar maar verteld. Misschien zou Don Cassará haar dan niet meteen vermoorden.. Helaas is ze wel een deel van onze “familie”. De regels zijn duidelijk: Eenmaal in ons midden en je komt er nooit meer uit. Het is als een litteken. De wond heelt maar er blijft altijd iets achter waardoor je ons nooit meer zal vergeten.

‘Giuseppe! Ik heb haar gevonden! Ze woont nu in Modena.. Slechte keus, aangezien de helft van de bende daar nog kennissen heeft..’

‘Don Cassará, we hebben ons geld toch weer terug verdiend.. Moeten we haar echt…’

‘Giuseppe! Als je vader dit hoort ben jij nog lang niet jarig! Natuurlijk moeten we dit afhandelen. Niemand spot met ons “maffiosi” ’

‘Maar Don, u begrijpt het niet!’

Silenzio! Je hebt me gehoord..’

Het voelde alsof er een dolk in mijn hart werd gestoken.. Mijn grote liefde, zal spoedig vermoord worden en er is niks wat ik er tegen zal kunnen doen…

Carmela

‘”Tesoro”! Heb je het al gehoord? Don Cassará is op zoek naar je.” Ik liet spontaan de “cafetiere” uit mijn handen vallen. “Wat? Waar heb je dat gehoord?” “Don Orazio zei zelfs dat ze van plan zijn je van kant te maken!”  Ik keek langzaam rond. Deze prachtige “chiosco” had ik met mijn verdiende geld betaald. Ik had Don Falcone aan zijn einde gebracht. “Laat ze maar komen” gromde ik. “Ik zal ze laten zien dat je niet spot met Carmela Gandolfini!’

 

Giuseppe

‘Door die verdomde “traghetto” zijn we kostbare tijd verloren’ gromde Don Cassará. Het begon langzaam al donker te worden. ‘Don, is het niet tijd om een motel te zoeken?’ De oude man bromde wat in Siciliaans dialect, wat ik als ‘si’ beschouwde. Zodra ik stopte stapten Don Cassará en Andrea de auto uit. Andrea stopte snel een handgeweer onder zijn riem, want zoals hij altijd zei: “Met een welwillend woord en een pistool kom je veel verder dan met een welwillend woord alleen.”. Terwijl zij  naar binnen gingen om te “onderhandelen” pakte ik de koffers vast. Nog steeds kon ik Carmela niet uit mijn hoofd zetten. Straks moest ik haar van de Don vermoorden. Andrea wenkte me om naar binnen te komen. De klus was dus geklaard..

Carmela

Een week was voorbij gegaan en nog steeds hadden ze me niet gevonden. Ik aaide over mijn pistool die ik voor de zekerheid nog altijd bewaard had. Ook vond ik een foto van Giuseppe en ik..

Het was een warme zomeravond. De Don was jarig. Giuseppe en ik dansten de hele avond. We waren beiden nog jong. Ik zag hem daar voor het eerst. Hij wilde altijd al een journalist worden maar omdat de “Cosa Nostra” dat streng verbied om verraders te voorkomen, had hij het nooit aan iemand durven vertellen. Ik vertelde hem over mijn droom om een “chiosco” te bezitten. Beiden wilden we de “famiglia” verlaten maar we durfden niet. Giuseppe vertelde me daar dat hij verliefd was op een vrouw met prachtige ogen en golvende zwarte haren. Ik voelde me jaloers en verraden. Iedereen vond Giuseppe een zeer aantrekkelijke man, en ik hoopte altijd dat ik een kans zou kunnen maken.. Niet dus.  Ik liep van hem weg en we hebben sinds dien nooit meer een serieus gesprek gevoerd.

Giuseppe..  Ik vroeg me af of hij eindelijk samen was met de vrouw van zijn dromen.. Ik hoopte dat hij mee zou komen om mij om te brengen zodat ik hem tenminste nog een keer zou kunnen zien..

 

Derde persoon

‘Hier zijn we dan.’ Meteen knipte de Don in zijn vingers. Andrea nam een aanloop en trapte de deur met een harde knal in. Een gil weerklonk door de muren van het huis. ‘Als een muis in de val.’grijnsde Andrea terwijl ze naar binnenstapte. Giuseppe begon meer en meer te zweten en zijn handen trilden. ‘Ik uhm.. ik kijk boven wel’, zei hij  terwijl hij de trap op sprong. De andere twee “maffiosi” knikten terwijl ze hun geweren erbij pakten. ‘Carmela?’ fluisterde Giuseppe terwijl hij de slaapkamer binnenliep. ‘Giuseppe?’ Carmela kwam onder het bed vandaan en sprong in zijn armen.. ‘Je vrouw vindt dit vast niet goed..’ ‘Ik ben niet getrouwd en ik heb ook geen vriendin.. Jij bent de enige vrouw waar ik al die jaren op heb gewacht en gehoopt.’   Carmela keek in zijn bruine ogen en bloosde. ‘Maar die droomvrouw waar je het jaren geleden over had…’  ‘Dat was jij.’

Een stilte viel voordat Giuseppe Carmela kuste. Ineens was er een knal te horen. Giuseppe opende zijn ogen en voelde hoe het lichaam van Carmela op de grond zakte. Bloed droop uit haar borst. Tranen dropen van Giuseppes wangen terwijl hij naar de andere twee mannen begon te schreeuwen.  Er was nog een knal te horen..

Twee weken later

‘De geduchte maffiabaas Cassará is eindelijk opgepakt. Hij werd gesignaleerd voor een huis met twee van zijn “capo’s”. De politie was meteen gewaarschuwd, met succes. Eén capo wist te ontsnappen terwijl de andere gevonden is naast het lichaam van voormalig lid Carmela Gandolfini. Op beide lichamen zijn schotwonden……….’

Giuseppe en Carmela zaten samen vanaf boven naar het verschijnsel te kijken. Glimlachend, dat ze eindelijk samen hun grootste droom hadden waargemaakt. Samen waren ze uit het circuit. Nu konden ze eindelijk voor altijd samen zijn.

Ontwerp door Willem Verweijen