Opnieuw leven - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Opnieuw leven - Mijn Kort Verhaal

Isa

18 jaar - havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Isa (18 jaar)

? stemmen

Opnieuw leven

Voor de laatste keer keek Nora naar haar huis. Het huis waar ze zo gelukkig was opgegroeid. Maar nu zal ze er nooit meer terugkomen.
Na het overlijden van haar moeder kon ze er niet blijven.
Alles herinnerde haar aan haar moeder.
Daarom stond ze nu voor de deur, met twee grote reistassen. Terwijl ze haar tranen zo goed mogelijk probeerde terug te dringen, draaide ze zich voor de laatste keer om. Haar hart brak in duizend stukjes toen ze de straat uit liep.
Tegen de tijd dat ze op het treinstation aankwam, begon het al te schemeren. Ze was vreselijk moe. Zonder te kijken naar de bestemming, stapte ze in de eerste trein die ze zag. Zoiets had ze nog nooit gedaan
en al helemaal niet zonder een treinkaartje. Maar nu maakte het niet uit.

Langzaam begon de trein te rijden. Nora was op een stoel geploft met haar tassen voor zich en
viel langzaam in slaap. Het was een lange en emotionele dag geweest.

Nora wist niet precies hoe laat het was toen ze wakker werd. De deur van de coupé ging open en ze wist het meteen: de conducteur. Ondanks dat ze bewust had gekozen voor het zwartrijden, werd ze angstig. Ze trok wit weg en kreeg meteen spijt van haar beslissing. Ineens kwam er een jongen naar haar toe lopen. Hij keek Nora even strak aan en pakte toen een van haar tassen.
‘Volg me en doe alsof we bij elkaar horen,’ zei hij streng. Toen de jongen weg liep, pakte ze snel haar andere tas om achter hem aan te gaan.
‘Ben je gek of zo?’ fluisterde ze kwaad. Hij stopte bij de uitgang van de trein.
‘Je mag me eigenlijk wel bedanken,’ antwoordde hij nonchalant.
‘Bedanken? Voor wat?’ Ze werd langzaam woedend.
‘Bedanken dat ik je gered heb daar. Het was duidelijk dat je geen kaartje hebt en nu heb je die niet meer nodig.’ Nora was compleet in de war en wist zich geen houding meer te geven.
‘Kom je uit de buurt?’ vroeg hij toen hij merkte dat ze niet zou reageren.
‘J-ja,’ stotterde ze.

‘Waar moet je er dan uit?’ Ze opende haar mond, maar toen kwam de conducteur weer binnen.
Hij glimlachte en knikte even vriendelijk en liep toen tot haar grote verbazing door.
‘En zo reis je zonder te betalen,’ zei de jongen met een knipoog. De trein begon steeds langzamer te rijden. ‘Ik moet er hier uit, maar je kan nu gewoon doorreizen.’
‘Ik moet er ook uit hier hoor,’ zei ze snel.
‘Dat is mooi, dan gaan we samen.’ De trein stopte en hij stapte uit met haar tas in zijn hand. Ze kon niet anders dan hem vertrouwen en volgen.
Dit was de overstap naar de rest van haar leven.

 

Ontwerp door Willem Verweijen