Op de vlucht voor het water - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Op de vlucht voor het water - Mijn Kort Verhaal

Roanne Frerejean

18 jaar - vmbo-tl

6
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Roanne Frerejean (18 jaar)

? stemmen

Op de vlucht voor het water

De koffers staan klaar, alle belangrijke spullen die ze niet mee kunnen nemen staan op zolder en de ramen en deuren zijn waterdicht gemaakt. De weerrobots hebben het al maanden geleden voorspeld, maar nu wordt duidelijk dat het echt gaat gebeuren. Door de langdurige regenval verschijnen er in de ooit zo stevige dijken scheuren. Het water van de zee en de rivieren heeft nog nooit zo hoog gestaan. In het verleden heeft de regering veel geld uitgetrokken om de rivieren te verbreden en de dijken zo hoog mogelijk te laten maken. Het water komt dan ook niet óver de dijken, maar dreigt er doorheen te komen.

Met grote stappen wandelt Anna nog een laatste keer de dijk bij haar huis op. Wanneer ze boven is en uitzicht heeft op de rivier, tuurt ze richting de overkant. Ja, daar staat hij! En hij heeft zo te zien de vogel bij zich. Vroeger was het veel makkelijker om met Tim te praten. Hij vloog gewoon met zijn aeromobil over de rivier. Samen zochten ze dan een mooi plekje aan het water om ouderwets een vuurtje te stoken en marshmallows te roosteren.

Maar nu kan dat niet meer. Een paar weken geleden is Tim met zijn aeromobil in de rivier gestort. Ze ziet nog voor zich hoe hij wanhopig worstelde tegen de plotseling opgestoken storm. Hoe de aeromobil heen en weer geslingerd werd en uiteindelijk met een duikvlucht in de rivier belandde. Het is een groot wonder dat Tim het overleefd heeft.

Anna begrijpt daarom wel dat Tims ouders hem hebben verboden om nog de rivier over te steken. Maar de eerste weken na het ongeluk waren zwaar. Geen aeromobil door het ongeluk, geen telefoon door de anti-stralingswet; ze konden elkaar alleen maar van een afstand zien en naar elkaar zwaaien. Totdat Tim een robotvogel kocht. Die is bestand tegen alle weersomstandigheden, tenminste dat zeggen de verkopers. Het is een erg handige robot: je zegt iets tegen hem, hij onthoudt dat en vliegt naar de ontvanger. Daar herhaalt hij de boodschap, gewoon met de stem van de afzender.

In de verte ziet ze een stipje dichterbij komen. Dat zal hem zijn, denkt Anna blij. Met grote vleugelslagen landt de vogel voor haar voeten. Ze klikt op een knop en meteen klinkt Tims stem uit de bek van de vogel. Met vlinders in haar buik luistert Anna naar wat hij vertelt. Maar als hij eindigt met ‘We zullen altijd bij elkaar blijven, ook al zit de rivier er tussen.’ vertrekt haar gezicht. Dat is precies waar ze vandaag met hem over moet gaan praten. Haar vader had het vorige week al verteld, maar steeds wilde ze er niet over beginnen. Ze pakt de vogel op en begint te praten.

‘Lieve Tim.’ Een brok in haar keel laat haar even stoppen. Daarna begint ze opnieuw. ‘Lieve Tim, ik moet je iets vertellen.’ Ze krijgt tranen in haar ogen maar praat toch verder. ‘Mijn familie heeft besloten om te vertrekken. Ze willen verder Europa in trekken, zodat we veilig zijn voor het stijgende water.’ Dan wordt het haar te veel, de eerste tranen rollen over haar wangen en haar stem breekt. ‘Ik hou echt ontzettend veel van jou, maar misschien zien we elkaar nooit meer terug.’ Dan drukt ze op de verzendknop en vliegt de robot weg. Door een waas van tranen ziet ze hoe hij steeds verder en verder de rivier over vliegt. Een lange tijd staart ze naar het water. Vrolijk zwemmen er visjes langs de kant en een stukje verder baddert een moedereend met drie kleine eendjes. Voor hen is het water helemaal niet erg. Waarschijnlijk snappen ze niet eens wat voor ramp het is voor ons mensen. Plotseling schieten de visjes weg, een schaduw vliegt langs haar heen. De robotvogel landt achter haar op het gras. Met trillende handen drukt ze op de luisterknop. Er volgt een lange stilte maar dan hoort ze toch zijn kalme stem.

‘Ik had dit al verwacht, lieverd. Daarom heb ik iets voor jou gekocht, het zit om de nek van de vogel.’ Anna kijkt naar de robot en haalt een horloge van zijn nek. ‘Dit is een anti-stralingshorloge, een van de nieuwste snufjes uit onze stad. Hiermee kunnen we altijd contact houden, overal waar je gaat zal hij het doen. We kunnen met elkaar praten en het scherm is een camera, waardoor we elkaar kunnen zien. Ik hoop dat we zo toch samen kunnen blijven.’ Huilend van geluk doet Anna het horloge om. Ze zet hem onmiddellijk aan en ziet Tims gezicht.

‘Natuurlijk blijven we voor altijd bij elkaar!’ belooft ze hem. ‘Ik zal je elke dag laten weten waar ik ben. Dan kan je me misschien na reizen.’

Een hard getoeter klinkt door de verlaten straat achter de dijk. ‘Ik moet gaan.’ fluistert Anna.

‘Maak je geen zorgen, alles komt goed. Ik hou van je.’

‘Ik hou ook van jou.’ Ze klikt het scherm weg en rent de dijk af.

Ontwerp door Willem Verweijen