Op naar de volgende stap! - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Op naar de volgende stap! - Mijn Kort Verhaal

Kirsten Gelmers

19 jaar - HAVO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kirsten Gelmers (19 jaar)

? stemmen

Op naar de volgende stap!

Wat een vreselijk examen was dat. Management en Organisatie is nou eenmaal niet mijn beste punt, maar ik moet het toch doen. Het is half vijf als ik weer op de fiets stap om weer naar huis te gaan. Als het goed is, moet het programma van de introductiedagen van mijn vervolgopleiding in mijn mailbox zitten. Tio… Wat heb ik daar veel zin in zeg. Eindelijk weer het gevoel hebben dat je door kan leren. Want ik bedoel, iedereen heeft het wel op een bepaald moment gehad van de middelbare school. De rond rennende brugklassertjes met hun grote tassen, de eeuwige leraren die tot op het laatste moment nog zeggen dat dit het laatste jaar is en de eeuwige uitspraak van leraren die je niet meer terug wil zien. Daar heb ik geen probleem mee. Als ik thuis kom en mijn laptop opstart begint het toch wel een beetje te kriebelen. Een nieuwe school, een nieuwe weg, een nieuwe start. Als ik mijn mail open, kan ik wel gillen. Het programma was binnen! We gingen een paar dagen naar de Ardennen om daar te ontgroenen. Nu nog wachten op mijn examenuitslag.

Een maand later sta ik met een brede grijns op mijn gezicht tussen de anderen geslaagden. Ik heb toch wel even geflikt. Cum laude voor de HAVO geslaagd met een gemiddelde van 8,3. Daar kan je heel wat over zeggen. Ik had mijn diploma ondertekend en nu sta ik met mijn beste vriendin Merel bij onze mentoren. We besluiten nog even door school te lopen. Het is tenslotte de laatste keer dat we er zijn. We lopen langs de mediatheek, de computerlokalen en de andere leslokalen. Het is toch wel raar om hier weg te gaan. Na vijf jaar ineens weg gaan is wel vreemd. Je hebt je de school helemaal eigen gemaakt en weet elke dag precies waar je heen moet. Nu wordt het toch wel anders. En dat weet Merel ook. We gaan elkaar ook veel minder zien. Zij gaat naar Zwolle en ik naar Hengelo. Veel van mijn vrienden gaan naar Deventer of Enschede. Sommige gaan ook op kamers in Utrecht en Rotterdam. Ik niet, ik blijf toch echt lekker thuis. Ik lach onbewust als ik een idee krijg. Ik wil altijd al een keer op mijn fiets door de school fietsen. Met de stunt dag, die voor de examens waren, mocht het helaas niet. Dan maar nu. Ik vraag Merel om haar fietssleutel, die ze gelijk geeft. Zij gaan achterop zitten zodra de fiets binnen is. We gieren van de lach als we door de gangen fietsen. De conciƫrges rennen nog achter ons aan maar we vluchten op de gammele station fiets van Merel. We vliegen van de invalide helling af en ontwijken andere leerlingen. Ouders houden voor ons de klapdeuren open als we weer naar buiten racen. Op weg naar een nieuwe start!

Ontwerp door Willem Verweijen