Ongewenst verkeerde overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Ongewenst verkeerde overstap - Mijn Kort Verhaal

Hilde Breugem

16 jaar - havo

60
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Hilde Breugem (16 jaar)

? stemmen

Ongewenst verkeerde overstap

“Willen de passagiers van Boeing 777 instappen. Ik herhaal, willen de passagiers van Boeing 777 instappen.” ‘Kom jongens daar gaan we, instappen!’ Samen met papa en zijn tweelingbroer stapt Noah in het vliegtuig richting Caïro, Egypte. Onderweg moeten ze nog 1 keer overstappen, best, zolang papa erbij is. Die moest voor zijn werk naar Egypte. Daar zullen ze dan een jaar of langer blijven. Mams maakt eerst haar werk in Nederland af en komt dan richting Egypte.

‘Oké jongens, maak je klaar voor de overstap op Boeing 707!’ Roept Alexander, als het vliegtuig de daling inzet. Samen stappen ze het vliegtuig uit. Maar wat is het druk! En waar is papa? ‘O daar’ roept Luke. Samen hollen ze naar papa toe. Papa stapt het vliegtuig al binnen.  ‘Nog even’ roep Noah, ‘dan zijn we er!’ Maar … ‘AAAAAAAA’ gilt Luke. ‘Wie is dat?’ ‘Houd je mond, door lopen!’ gromt een onbekende. Luke voelt  dat ze een vliegtuig binnen worden geduwd. ‘Waar gaan we heen? Papa!! Wij moeten naar Egypte! Niet hierheen!?’ ‘Maak je niet druk!’ bromt de man. ‘Jullie vader moet er zeker niet heen! Opdracht van de baas.’ ‘Dus nemen we jullie mee, komt die vader van jullie vanzelf ook.. ‘Dat is niet eerli….’. Verder komt Luke niet, met een prop in z’n mond gestopt en voor Noah kan protesteren gebeurt het hem ook. Hun handen worden geboeid..

‘Noah!, Luke!’ waar zijn jullie? Alexander zoekt en roept.. Mensen worden onrustig van hem. Maar een ander zegt: ‘Hij is zijn twee jongens kwijt, en het vliegtuig vertrekt zo’,  Oeps…

Achter in het ruim, kijkt Luke Noah aan. Hoe kan Noah hier nou zo rustig zitten, terwijl ze in net ontvoerd zijn? Dan hoort Luke hun vader roepen. Luke’s ogen zoeken die van Noah. Noah schijnt het ook gehoord te hebben, en knikt geruststellend. Ze denken nog in ‘t zelfde vliegtuig te zitten…

Al 13 jaar is Luke de avonturier en Noah de wijze man van hun samen. Maar dit avontuur heeft Luke niet uitgezocht en Noah niet voorzien.. hoe t verder gaat??

Geronk klinkt onder Alexanders voeten, hij raakt nu echt in paniek.. Nynke vilt hem levend als hij de boys niet vindt..  Hij worstelt zich een weg naar de uitgang, maar is net te laat, de deuren sluiten.. Dan gaat hij zo snel mogelijk een foto van z’n jongens aan de stewardess laten zien, helaas.. ze weet van niets.. dan maar aan iedereen… maar niemand kan hem helpen.

Ondertussen wachten Noah en Luke gespannen af: Wat gaat er gebeuren? Waar gaan ze heen? Komen ze nog op de plaats van bestemming? Waarom is het zo stil buiten? Ze zitten in een ongemakkelijke houding wat maakt,  dat het lastig is om ook maar iets te doen. Zelfs om hulp schreeuwen lukt niet. Zelfs Noah is nu hopeloos, dit probleem kan hij niet tackelen,  en Luke weet dat ook.  Uren gaan voorbij, zonder tekenen van verlossing..  Als het vliegtuig eenmaal geland is, horen ze voetstappen, zouden ze…. ??? , maar helaas… het is 1 van de ontvoerders… hij dumpt ze in t toilet, nou ja zeg, waar is dat goed voor? , maar die verdwijnt al snel om niet door de medewerkers gezien te worden. Bagage wordt uitgeladen en daarna als t inmiddels al donker buiten is, worden ze weer tevoorschijn gehaald.  Luke had op goed geluk, met zijn riem  in  een koffer, ‘HELP’ gekerfd. Of dat zin zal hebben? Wie zal t zeggen.. Middernacht.. en niemand die hen ziet..

Alexander is echt de wanhoop nabij, hij heeft al zoveel geprobeerd om te achterhalen waar zijn 2 zonen zijn,  die dag gaat het niet meer lukken. Uiteindelijk heeft hij de moed bij elkaar geraapt om Nynke te bellen.. Dat had hij natuurlijk veel eerder moeten doen, maar ja hij wilde geen onrust zaaien..

Thuis zit Nynke gespannen te wachten bij de telefoon. De jongste twee liggen op bed, die had ze niet mee durven geven aan Alexander, ze zou ze zelf meenemen, zo was t ook goed verdeeld… Terwijl ze zat te wachten, dacht ze aan haar eigen rit naar Caïro. De meeste bagage was al weg, en zij zou de laatste dingen, inclusief de twee meisjes Sara & Rodé meenemen. De meisjes waren nog maar 5, hoe zouden zij die grote reis gaan maken? Ze wist zelf nog niet hoe ze dat moest gaan doen met hen, maar vertrouwde erop dat het goed zou komen. Om 00:03 ging toch eindelijk het lang verwachte telefoontje. Een tikkeltje gespannen nam ze op… ‘Hoi met Alexander’ wat klonk die vertrouwde stem toch raar!  ‘Onze twee jongens zijn verdwenen.’ De telefoon viel uit haar handen, minuten gingen voorbij, tot Nynke de telefoon met trillende handen weer oppakt.  ‘Wat is er gebeurt?’ nu klonk haar stem raar. Alexander zei ‘Ik weet het niet, we moesten overstappen, en bij het instappen in t volgende vliegtuig waren ze verdwenen.’ ‘Ik heb het vliegveld gebeld, alles al gedaan, maar niemand weet waar ze zijn.’ ‘Nynke?’ ‘Ja?’ Ik weet echt niet meer wat ik moet doen!!

Nynke en Alexander hadden lang moeten wachten op hun jongens, Noah en Luke. Wat waren ze blij geweest! En nu, nu zijn ze weg!  Maar waarheen? Waarom?

Hadden ze nu maar gewacht op een vliegtuig dat rechtstreeks ging, waarbij ze geen overstap hoefde te maken? Met al de vragen in haar hoofd, valt Nynke na uren toch eindelijk in slaap…

Ontwerp door Willem Verweijen