Mijn liefste - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Mijn liefste - Mijn Kort Verhaal

Nikita

18 jaar - Gymnasium

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Nikita (18 jaar)

? stemmen

Mijn liefste

Herinner je je mij nog? Ik was dat meisje ja, dat een foto van jou maakte vanuit mijn slaapkamerraam. Ik was dat meisje, dat toen per ongeluk haar flits aan had staan op haar Black Berry met touch screen. Ik was ook het meisje, dat zich kapot schaamde toen jij aanbelde bij mijn huis en mijn moeder opendeed. “Goedemiddag mevrouw, ik stond gewoon rustig een balletje te schoppen met mijn vrienden en ineens zag ik dat er een foto werd gemaakt van ons vanuit uw huis. Ik dacht ik bel even aan om het te zeggen, wij vinden dat niet zo fijn namelijk.” Ik hoorde het en kon wel huilen, wat bezielde me, vond ik je leuk? Vond ik het leuk om een foto te maken? Wat was het idee erachter, of was het maar een stomme impulsieve handeling. “Oh jongen wat gek, ik heb een dochter en zal haar vragen of zij die foto maakte, het spijt me voor het ongemak, fijne dag nog, ja dáág!”

Dit was onze eerste ontmoeting, zo zou je het kunnen noemen, denk ik. Maar het grappige is dat alleen ik deze kennis bezit, jij weet van niets.

De tweede keer dat wij elkaar zagen was zo ongeveer tien jaar later. Gek hè? Hoeveel er kan veranderen in tien jaar, mensen kunnen je zeer verassen, zowel qua uiterlijk als innerlijk. Ik stond gewoon gezellig met wat vriendinnen in een bar, vrijdagavond rond een uur of tien, toen jij binnenkwam. Ik spuugde bijna mijn drankje uit, want ik herkende jou meteen. Sommige dingen uit het verleden onthoud je voor eeuwig, vooral beschamende gebeurtenissen. Je was met wat vrienden en ik had al zo’n vermoeden dat je op ons af zou stappen, daar leek je me wel het type voor. Stoere bink, altijd in voor een geintje en vooral soepel met meiden. Maar een meisje zoals ik, daar had je enigszins moeite mee. Ik was niet onder de indruk van slappe praatjes, en ergens voelde ik aan dat jij ook maar een masker voorhield. Je was veel intelligenter dan de woorden die je sprak. Toen zei ik opeens: “Herken je mij nog?” Je keek me nogal verbaasd aan en zei rustig: “Nee, helaas.” Teleurgesteld maar ook begripvol antwoordde ik: “Ah joh, maakt ook verder niet uit, het gaat om het nu, is het niet?” “Mag ik op zijn minst vragen hoe je heet, schoonheid?” Met mijn mooiste glimlach zei ik: “Lydia, knapperd.”

Nu lopen we hier als gekke toeristen rond in Parijs, enorme romantische wandelingen makend, goedkope restaurants bezoekend en ik ben smoorverliefd. Wie had dat ooit gedacht, dat ik in staat was om lief te hebben. Ikzelf misschien nog wel het minst van iedereen. Tot op de dag van vandaag heb ik je nog steeds niet verteld dat ik jou dus al ken vanwege ‘het incident’. En je vraagt er ook niet naar. Waar gaat onze toekomst heen, wie zal het zeggen? Wonend op een onbewoond eiland, of werkend in een veel te drukke stad. Zwoegend en tierend over de opvoeding van onze kinderen. Of iedere avond uit, lachend en dansend samen met zijn tweeën. Het zijn scenario’s die ik me zo goed kan inbeelden, dat ik mij weleens afvraag of ze werkelijkheid zijn. Het voelt zo fijn en zo echt, dat ik het bijna soms tegen jou zelf zeg. Maar in dat opzicht verschillen wij het meeste, jij wil leven in het nu en ik leef vaker in het verleden en de toekomst. Ik ben altijd al afwezig geweest, dat hoort gewoon bij mijn karakter. Dan zijn we weer terug in Amsterdam, in ons veel te kleine appartement.

“Ly, zullen we vanavond Toko Vonn bestellen? Lekker filmpje kijken ofzo?”

“Dat vind ik een goed plan mijn liefste” hoor ik mezelf zeggen, maar ik meen het niet.

Met mijn gedachte zit ik ergens in Moskou, we wonen in een kille flat en hebben een kindje geadopteerd. Ik werk als spion en doe onderzoek naar de persvrijheid, of eerder het gebrek daarvan. Jij hebt stiekem een affaire met een veel te knap Russisch model, waar ik niet tegen op kan met mijn blonde haren en mooie lichaam. Ze is in haar gezicht namelijk veel te knap.

Dagdromen, dagdromen en te veel fantasie, dat is mijn probleem. Hier in Amsterdam hebben we het fijn, ik ben gelukkig en tevreden, maar soms vraag ik me af of ik te snel in zee ben gegaan met jou. Jij bent een plaatje, ik meen dat serieus, maar het is niet genoeg. Je hebt meer diepgang dan een gemiddelde jongen, dat is ook een feit, toch is het niet genoeg voor mij. Ik heb eigenlijk nooit de kans gehad om mijzelf te ontdekken en het leven te verkennen, ik ben bovendien nog erg jong. Wat weet ik nou? Wat weten wij nou, überhaupt? Niets, is het antwoord, maar het voelt zo vervelend.

Toen ik zestien was beeldde ik mij ook al vaak in dat ik een soort perfect gezinnetje zou hebben later, getrouwd, twee kinderen, stereotype gelukkig. Verjaardagen met eindeloos veel gasten, een huwelijk met eindeloos veel gasten. Maar geluk zo eindeloos nep, dat het mij kapot zou maken. Het échte leven, dat is waar ik aan toe ben, nu. En ik hoop dat ik het zal vinden en beleven, dus daarom mijn liefste, maak ik het uit met jou. Liefkozend, Lydia.

Ontwerp door Willem Verweijen