Mijn herinnering - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Mijn herinnering - Mijn Kort Verhaal

Amy Megens

16 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Amy Megens (16 jaar)

? stemmen

Mijn herinnering

Mijn Herinnering

“Rennen, nu het nog kan! Maar ik kan haar hier toch niet zomaar achterlaten?  Ze komen eraan, als je nu niet rent dan ben je er geweest! Nee ik laat mam hier niet aan haar lot over!” Boem.. een hevige dreun door de grond liet Marjolein vallen. Zelfs de meest simpele bewegingen bleken onmogelijk te zijn op dit moment. “Ik ga eraan!” Klonk het door Marjolein haar hoofd. “Positief blijven denken Marjolein..” Maar deze gedachte veranderde niks aan hoe ze zich voelde, en al zou de gedachte nu winnen, het was al te laat. De figuren kwamen op haar af en vanaf dat moment werd ineens alles zwart.

“Waar ben ik?” Dacht Marjolein toen ze wakker werd. Een scheut van paniek overvalt haar ineens. Ze kijkt om zich heen en ziet dat ze zich in een kale, kille ruimte bevindt. De deur gaat open, in de deuropening staan 2 lange, behaarde mannen. Al meteen nadat de deur dicht gaat, ontstaat er een nare,  beklemde sfeer. De 2 mannen kijken haar met grote ogen aan. Dan komt er nog een man de kamer ingelopen. Een man met een donkere jas, bivakmuts op, en hele grote laarzen aan, kijkt boos naar haar. “Dit is dus het meisje waar ik het over had.”,  zegt de man met de bivakmuts op. Toen herinnerde Marjolein het zich ineens weer. Ze moest hier zo snel mogelijk weg zien te komen! De mannen zien dat ze probeert te vluchten en houden haar tegen. “Jij gaat voorlopig nergens heen.”, zegt een van de mannen.

Nu vraag je je vast af, hoe is het zo ver gekomen? Dat zal ik je eens uitleggen.

Het begon allemaal op een hele gewone maandag. Net zoals gewoonlijk had ik me verslapen en moest ik me dus haasten om op tijd op school te komen. Toen ik naar buiten rende om de bus te halen, reed de bus net voor mijn neus weg. “Zucht.. de dag begint alweer goed zo te zien.” , ging er door mijn hoofd. Nu ik de bus gemist had moest ik dus rennend naar school. Normaal maakt het me niet zoveel uit als ik te laat kom, maar nog een keer te laat komen en ik zou geschorst worden. Eenmaal op school aangekomen was het hele gebouw leeg. Ik dacht dat ik me in de dag vergist had, dat gebeurt me namelijk wel vaker,  daarom liep ik terug naar huis. Toen ik thuis aankwam, stond ons huis plots in brand, een naar gevoel rilde door mijn lijf. Mijn ouders zijn gescheiden en maken sinds de scheiding almaar ruzie. Ik woon nu met mijn moeder samen in een huis en mijn vader zie ik nooit meer. De reden hiervoor is, is dat mijn moeder vindt dat mijn vader veranderd is. Ze wil niet meer dat ik hem zie. Gisteren hoorde ik haar aan de telefoon ruzie maken met mijn vader, niet dat dat nou iets bijzonders is, het gebeurde wel vaker, maar dit keer was het veel heftiger. “Mijn vader zal toch niet degene zijn die het huis in brand heeft gezet?”, ging er door mijn hoofd, maar ik probeerde deze gedachte weg te drukken met: “Doe niet zo raar Marjolein, dat zou hij nooit doen.” Toen zag ik voor de deur een briefje liggen. Ik raapte hem op en begon te lezen: 

“Lieve Marjolein,

Je zult vast erg geschrokken zijn, maar maak je geen zorgen. Er is iets dat al een tijdje speelt, ik wilde het je wel vertellen maar ik wist niet hoe. Het zit namelijk zo: Je vader werkt sinds een maand geleden bij een drugsdealer groep. Eerst was ik het ermee eens omdat we geld te kort kwamen en dit de enige manier was om aan geld te komen. Toen we genoeg hadden, wilde ik dat je vader er mee stopte, maar dit gebeurde maar niet. Gisteren belde je vader om te vertellen wat de drugsdealers van plan waren. Maar ze kwamen erachter dat hij het vertelde en vervolgens hebben ze  hem opgesloten. Vanochtend kwam ik thuis van mijn werk en zag ik een briefje op de grond liggen. Ik begon het te lezen en voordat ik het besefte, werd ik naar achter getrokken en meegenomen. Ik schrijf deze brief in een kale lege ruimte, ik weet zelf ook niet waar ik precies ben. Kom me alsjeblieft niet zoeken, ik weet niet wat ze van plan zijn. Kijk goed uit alsjeblieft!

Mama”

Op dat moment hoorde ik mijn vaders stem, die gevolgd werd door enorme knallen. “Rennen!”, riep mijn vader. Toen zag ik mijn moeder door een raam in een kleine ruimte op de grond zitten.  Ik wilde haar wel helpen, maar op dat moment dreunde heel de grond en stortte ik in elkaar. Daarna werd ik wakker in een lege ruimte en probeerde ik te ontsnappen,  maar 2 mannen hielden me tegen. Ik trapte zo hard als ik kon op hun tenen en rende weg, het gebouw uit. Buiten zag ik mijn vader weer, een gevoel van opluchting maar tegelijk ook een gevoel van angst trilde door mijn lichaam. Weer een harde knal luidde, maar dit keer was het wél in mijn voordeel. Het was de politie die achter de drugsdealers aanzat. De politie kreeg ze te pakken en sloot ze op. Mijn moeder werd vrij gelaten en kwam buiten op mij en mijn vader afrennen.

Nu is het inmiddels 20 jaar later, maar het is een herinnering geworden die me altijd bij zal blijven. Als ik iets geleerd heb, dan is het wel dat het leven niet altijd is zoals je zou willen. Het leven kan in één vingerknip veranderen. Op deze manier heb ik geleerd van het leven te genieten zoals het op dit moment is voor mij en geen zorgen te maken over hoe het morgen zal zijn, dat zie ik dan wel weer.

Einde

Ontwerp door Willem Verweijen