Mannen Van Morgen - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Mannen Van Morgen - Mijn Kort Verhaal

ibrahim

19 jaar - ASO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

ibrahim (19 jaar)

? stemmen

Mannen Van Morgen

Men zegt dat dat de zielen van de doden terugkeren naar de natuur. Men zegt dat de moeilijkste offer om te geven aan de goden je leven is. Maar wat is zal ooit geweest zijn. Dat is wat Darra van zijn stamhoofd “Dada Jiqui” heeft geleerd als kind en nu stond hij hier aan de rand van zijn dorp met zijn leeftijdsgenoten klaar om een man te worden. Het was de traditie van zijn stam om jongens die hun rijpe leeftijd hebben bereikt in de wildernis te sturen om een waardevol iets uit de natuur mee te nemen. Hoe exotischer hoe beter. Er waren die met edelstenen terug kwamen en die met antilopepelzen maar het grootste dat ooit mee terug was gekomen was de hoorn van de neushoorn door Dada Jiqui. Dat is de reden waardoor hij stamhoofd werd. Darra was vastberaden om iets groots terug te brengen maar met de 6 andere jongens die mee moesten was er veel competitie, gelukkig was zijn beste vriend litho erbij. Het was bijna tijd om te vertrekken en ook al was het nog maar ochtend Darra kon al aan de brandende hitte voelen dat het de zonnewende was. Toen iedereen verzameld was kwam Dada Jiqui langs om nog een paar woorden van moed in te spreken. Daarna werden ze in de wildernis losgelaten. Zoals de gewoonte was bleef de groep bij elkaar voor het geval van gevaar. Maar de spanning was hoog want iedereen wou natuurlijk de beste buit mee terugbrengen. Na twee dagen te stappen in de schroeiende zon en nog weinig rantsoen was de spanning te snijden. De savanne zat normaal altijd vol met exotische dieren maar het zag ernaar uit dat de zonnegod hun niet gezegend heeft. Aan de Zeni rivier waar normaal honderde nijlpaarden en duizenden exotische vogels zitten zat er droog en verlaten bij. Toen de groep bij de grote kloof aankwamen waar normaal een grote kudde gnoes hun jaarlijkse trek maakte was afgelegen. “Dit kan niet, dit mag niet”, stamelde Darra ,”eerst de rivier nu de grote kloof, iets heeft ze weggejaagd”. De andere zagen het ook. In de grond waren barsten en de sporen lagen erg diep wat betekende dat ze met een zeer grote snelheid hierdoor kwamen. “Weet je zeker dat ze hier altijd rusten litho?” Vroeg Darra. “Ik ben er zeker van dit is de plek waar mijn vader en mijn vaders vader op jacht gingen en ze brachten altijd een overvloed aan vlees mee”. Plots hoorde ze een gebrul wat verder op. Een seconde erna was alles ijzig stil, iedereen wist welk dier het was “een leeuw”. Voordat Darra het door had begon iedereen in de richting van het woud te spurten, klaar om de grote prijs binnen te halen. Iedereen vertraagde uiteindelijk en sloop zo stil mogelijk naar de plaats waar het geluid vandaan kwam. Wat ze daar zagen schokte hun. Een sneeuw witte leeuw met zilver grijze manen. Rondom hem lagen verschillende karkassen van grote dieren terwijl hijzelf gebogen zat over een zebra. Darra had het gevoel dat hij het beest herkende al maar hij kon zich niet direct herinneren dat hij ooit een witte leeuw had gezien “Ik ga erop af” fluisterde litho terwijl hij met zijn speer rustig vooruitliep. Maar de andere zouden niet rustig toezien hoe hij met alle glorie ging lopen en volgde hem op de voet. Ze hieven hun speren en mikte op hun prooi. Plots kwam het terug in hem op, de legende van de witte leeuw. Het meest bloeddorstige beest op deze aarde, en bovendien zouden ze moeten uitgestorven zijn ook. Darra stak zijn arm uit en probeerde litho nog vast te grijpen maar hij was al te ver. “Niet doen” fluisterde hij maar het was al te laat. De leeuw voelde de groep naderende en met verblindende snelheid draaide hij zich om. In een reflex gooide sommige jongens hun speren maar de leeuw ontweek ze met gemak en in een flits spurte hij richting de groep. Hij sprong op de dichtstbijzijnde persoon en sloot zijn kaken rond de keel van de jongen. Darra kon het gekraak van botten en een schok van angst verspreide in heel zijn lichaam. “We moeten hier nu weg!” Schreeuwde hij maar zijn waarschuwing werd genegeerd. In een reflex om hun vriend nog van de leeuw te redden gingen ze erop af. Maar het beest kaatste niet terug en sprong op zijn volgende prooi. Darra voelde de adrenaline door zijn lichaam pompen. Hij greep Litho bij zijn schouder en sleepte hem uit de buurt van de slachtpartij. Hij zag dat zijn borstkas open geklauwd was, hij probeerde het bloeden te stoppen door zijn hand ertegen te houd “alles komt goed”,snikte hij, “we gaan terug naar het dorp, Dada jaqui zal weten wat te doen”. Hij zag litho zijn gezicht witter worden en begon te panikeren maar het enige dat litho nog kon doen was zijn hand uitsteken. Toen Darra achter zich keek zag hij dat de leeuw zijn vrienden allemaal tegen de vlakte had geworpen. Hij greep zijn speer en klungelde overeind om de weg naar Litho te versperren. Maar de leeuw was nu op hem gefocust. Hij richte de speer naar het beest en begon rond hem te cirkelen.Men zegt dat de zonnegod en de maangodin een eeuwen oude relatie hebben, men zegt dat hij zijn liefde en trouw heeft bewezen door zijn aartsrivaal te verscheuren en in de duisternis te werpen waardoor de sterren ontstonden. Zolang ze samen zijn kunnen ze niet uit balans gebracht worden. De verhalen van zijn kindertijd begonnen naar boven te komen maar nu hij oog in oog stond met het beest wist hij dat hij klaar om een echte man te worden.

Ontwerp door Willem Verweijen