Malina's overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Malina's overstap - Mijn Kort Verhaal

Elja hoek

16 jaar - havo

53
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Elja hoek (16 jaar)

? stemmen

Malina’s overstap

Malina’s overstap

Ik loop met gemengde gevoelens het vliegtuig in. Twee gedachten schieten door mijn hoofd. Eentje van: “Yes, eindelijk veilig!” en de andere: “Zal het daar wel veilig zijn?” Vlug loop ik verder, straks ben ik pa nog kwijt! “Kom hier maar zitten, Malina”, zegt pa. Eigenlijk ben ik ook een beetje bang. Ik ken de taal niet. En: zal ik daar weer vriendinnen krijgen? In gedachten verzonken doe ik mijn gordel om en dan opeens word ik in mijn stoel gedrukt! Ik knijp mijn ogen snel dicht. Oei! Wat is dit eng!

Na vier uur in het vliegtuig gezeten te hebben wordt er omgeroepen dat we gaan landen. Ik doe snel mijn gordel om en ik buig nog snel over mijn vader heen om te kijken hoe Nederland er uit ziet. En weet je wat ik zie! Wit, alleen maar wit! Wat is dat nu? Zouden ze hier geen bomen hebben? En geen gras? Alleen maar wit? “Malina, ga nu zitten”, zegt pa streng. Vlug ga ik zitten. Al we geland zijn, moet ik heel lang wachten; het is echt niet leuk meer! Ik ben moe en het is hier zo koud! Het enige wat ik nu wil is een warm bed waar ik in kan kruipen en weer lekker kan opwarmen. Maar ik begrijp dat dat nog wel even gaat duren.

Als we eindelijk klaar zijn worden we door een vreemde meneer opgewacht. “Hallo”, zegt hij, “ik heet Arnold, ik ga jullie naar jullie huisje brengen. Is dat een goed idee?” “Laten we maar snel gaan” zegt ma vermoeid.

Als we bij het huisje aankomen, stap ik uit. Wat is dat nu? Wat knispert daar zo? O kijk! Dat is dat witte spul! “Kom Malina”, zegt pa vriendelijk en snel loop ik naar binnen.

Als ik eindelijk in bed lig, denk ik  vermoeid na over deze dag en de overstap naar dit nieuwe land. Morgen ga ik dat witte, koude spul eens even wat beter bekijken, denk ik nog slaperig. En toen werd het zwart.

’s Ochtens word ik wakker gemaakt door ma. “Malina, kom je moet eruit!” Snel was ik mijn gezicht en ik schiet in mijn kleren. Ik ren door de gang naar de eettafel en ik ga gauw zitten om te eten.

Na het eten doe ik mijn jas aan en ga ik naar buiten. Mijn zusje vindt dat witte spul maar eng dus die blijft binnen. Ik ben te nieuwsgierig dus ga ik naar de stoep om te kijken wat het is. Ik steek mijn vingers in de witte massa. Brrrr! Wat is dat koud! Terwijl ik zo bezig ben zie ik opeens een schaduw over mij heen vallen. Snel kijk ik omhoog wie dat is. Ik zie een meisje van ongeveer mijn leeftijd en ze vraagt iets maar ik versta haar niet, want ik heb nog geen cursus Nederlands gehad. Dus ik zeg in het Engels “I don’t  understand you”. “O”, zegt het meisje, “allright than. My name is Sanne and what is your name?” Ik word verlegen maar ik zeg  toch tegen haar: “My name is Malina.” “I like your name!”, zegt Sanne enthousiast. Verlegen buig ik mijn hoofd. “Thank you…”, zeg ik zachtjes en dan ren ik gauw weg.

De volgende dag kom ik Sanne weer tegen en ze vraagt aan mij wat ik aan het doen ben. “O, I don’t know”, zeg ik verlegen. “Do you know what this is?”, vraagt Sanne en ze wijst naar de sneeuw. Ik schud mijn hoofd. Sanne gaat naast mij staan en ze wijst: “This…”, en ze pakt een handvol sneeuw, “…is snow!” “O”, zeg ik, “I don’t now that.” Sanne pakt mijn hand vast en trekt eraan: “Come on! I want to show you something.” Snel schud ik met mijn hoofd. Stel je voor dat er gevaar is!! “Come on…!” Sanne kijkt me smekend aan. “Allright then”, zeg ik, “just for a moment!” “Yes that’s okay”, zegt Sanne enthousiast.

Als Sanne mij er gebracht heeft, zie ik een grote ijslaag waar allemaal mensen op lopen met aparte schoentjes met ijzer eronder. Wat raar! “This call we, euuhhh, skating on the ice”, zegt Sanne als ze ziet hoe verbaasd ik ben. “Oow”, zeg ik. Ik vind het nog steeds raar maar dat ga ik niet tegen Sanne zeggen. Ze is zo aardig voor me; nee, dat zeg ik ooit nog wel een keer als we wat langer vriendinnen zijn. “Come, I teach you”, zegt Sanne. Ik ben toch wel nieuwsgierig en het ziet er niet moeilijk uit dus… ik zeg ja. Maar eerst moeten we van die rare schoentjes aan en dat is nog best lastig! Als we eenmaal die schoenen aanhebben, gaan we het ijs op maar dat valt tegen! Ik val meteen op mijn kont. Sanne lacht en zegt: “It doesn’t matter that you fall, everyone falls the first time.” Ik lach maar een beetje en ik krabbel snel weer overeind.

Na een poosje geoefend te hebben gaat het beter. “O nee!”, denkt Malina, “ik moet naar huis.” Gehaast zegt ze dat tegen Sanne en doet snel haar rare schoenen uit om die in te ruilen voor haar normale schoenen. Vlug vraagt Sanne nog of ze morgen weer komt. Ik denk er even over na en ik zeg: “Yes, that’s okay, see you tomorrow!”

De volgende dag zie ik Sanne al aan komen lopen en ik loop snel naar haar toe en ik doe snel die rare schoentjes weer aan. Opeens pakt Sanne mij vast en ze zegt: “I want you teach something…” En ze laat het zien ze zegt: “We call this ‘de overstap’. Come on, try it” en ze pakt me vast en daar gaan we. De eerst paar keren struikel ik over mijn eigen voeten, maar na een poosje gaat het eindelijk beter. Later die dag proberen we het nog een keer en het lukt! Ik lach gelukkig en samen met Sanne gaan we al overstappend het hele meer rond.

 

 

 

Ontwerp door Willem Verweijen