Leugen tot waarheid - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Leugen tot waarheid - Mijn Kort Verhaal

Myra Delian

17 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Myra Delian (17 jaar)

? stemmen

Leugen tot waarheid

Er zijn talloze momenten op één dag dat je de overstap maakt. Talloze momenten waarop gedachten door je hoofd heen razen als een soort tornado, vastbesloten jouw humeur te verwoesten. Talloze momenten waarop jij zelf die tornado bent en jouw eigen humeur verpest. Talloze momenten waarop jij het voor elkaar krijgt jouw humeur te verpesten, door alleen maar de waarheid aan jezelf voor te leggen.
Op dit moment zat ik in het aardrijkskundelokaal, mij af te vragen waarom ik in hemelsnaam het vak had gekozen en nog twee jaar zou moeten houden ook. Ik zou kunnen liegen en zeggen dat ik het vak heb gekozen, omdat ik dacht er later wat aan te hebben. Omdat ik dacht dat ik het een leuk vak zou vinden. Omdat ik dacht dat het goed bij mij paste en ik er hoge cijfers voor haalde. Maar dan zou ik liegen, realiseerde ik mij. Ik had mijzelf de afgelopen drie maanden voorgehouden dat ik aardrijkskunde om één van de hiervoor genoemde redenen had gekozen. Al was het er maar één, het zou genoeg zijn. Als geloofde ik er maar één, het zou genoeg zijn.
Maar momenteel, terwijl meneer Hemstar op het bord schrijft met een ouderwets krijtje, was ik mij er akelig van bewust geworden dat ik het voor elkaar had gekregen mijzelf drie hele maanden voor te liegen, zonder het zelfs eigenlijk door te hebben. Je zou je af kunnen vragen hoe het kan dat iemand zich voorliegt. Je zou je af kunnen vragen of ik een idioot ben, omdat ik er drie maanden over had gedaan achter iets te komen waar ik eigenlijk al lang achter had moeten zijn geweest. Mensen zeggen altijd dat je jezelf het beste kent, omdat jij de enige bent die weet wat er in je om gaat. Ik had dat heel lang geloofd. Ik had heel lang geloofd, net zoals zoveel mensen, dat ik mijzelf het beste kende van iedereen op aarde. Het zou zo kunnen zijn dat dat nog steeds zo is, maar dat zou betekenen dat iedereen die op aarde rondliep, nog minder gebruik maakte van zijn of haar hersencellen dan ik.
Wat ik mij realiseerde op het moment dat het krijtje van meneer Hemstar brak, was dat ik hier eigenlijk zat, omdat ik te bang was geweest een eigen keuze te maken. Ik was, net zoals bijna alle andere in Nederland, veertien jaar toen ik een vakkenpakket moest kiezen dat waarschijnlijk de rest van mijn leven zou bepalen. Wat ga ik later doen? was de vraag die bijna iedere klasgenoot zich stelde toen we te horen kregen dat we een profielwerkstuk moesten maken waarin we onze beslissingen uitlegden. Op dat moment had ik naar het bord gestaard alsof mijn leven ervanaf hing. Ik was te bang geweest de docente die voor het bord stond aan te kijken. Te bang om mijn ogen te laten zien, wetend wat ze haar zouden vertellen. Ik heb geen enkel idee van wat ik later wil doen.
Natuurlijk had mijn beste vriendin, Valerie Mortiman, haar hele leven al uitgestippeld voor we zelfs ook maar het eerste lokaal op de middelbare school betraden. Valerie was iemand die al maanden van te voren plande wat ze in de zomervakantie zou doen, op de dag na, soms zelf het uur. Ze was iemand die altijd van te voren wilde weten wat we in de les zouden doen. Ze was iemand die haar eigen toekomst al uitplande toen ze nog niet eens kon praten. Of dat laatste was in ieder geval hoe ik mij haar voorstelde.
Valerie had aardrijkskunde gekozen, omdat ze dacht het later nodig te hebben. Aardrijkskunde beschreef de aarde, hoe ze eraan toe was en hoe ze er duizenden of miljoenen jaren geleden uit had gezien. Valerie was iemand die nu nog dacht de wereld te kunnen verbeteren, terwijl ze later waarschijnlijk verpletterd zou gaan gaan worden door een menigte die niet naar haar luisterde, laat staan wist dat ze bestond. Ze zouden op haar hart trappen totdat ze het op zou geven, maar ik was bang dat ze tegen die tijd misschien geen hart meer zou hebben. Die zou vermorzeld, verkruimeld, door midden gehakt en uit elkaar geslagen zijn.
Ik had aardrijkskunde simpelweg gekozen, omdat zij het had gekozen. Valerie en ik kenden elkaar al sinds groep twee en hadden maar twee weken nodig om elkaar de titel beste vriendin te geven. Die titel was sindsdien nooit meer veranderd, maar ik was bang dat deze wél zou veranderen als we elkaar bijna nooit meer zouden zien. Dus ik koos een vakkenpakket dat op het hare leek. Ik koos het vakkenpakket van iemand die wist wat ze ermee wilde doen, omdat ík niet wist wat ik wilde doen.
Dit was een van die momenten dat ik de overstap maakte. De overstap van een zelf verzonnen leugen naar een bloedserieuze waarheid. Er waren veel van dat soort momenten op een dag. Zoals met nieuwjaar. Mensen maakten elk jaar voornemens zoals ik beloof af te zullen vallen of ik beloof dit hele jaar eerlijk te zijn, maar uiteindelijk hielden ze zich er nooit aan. Of bijna nooit.
Zo ging het ook meerdere keren op school. Deze keer zal ik mijn huiswerk voor geschiedenis wél maken, hield je jezelf voor. En op dat moment geloofde je dat ook, geloof mij maar. Maar even later realiseerde je je dat je zojuist door jezelf was voorgelogen.
De bel ging en Valerie stootte mij aan. ‘Gaat het wel?’ vroeg ze, met zachte stem van bezorgdheid. ‘Ja hoor,’ antwoordde ik, bijna automatisch. ‘Het gaat prima.’ Het gaat prima, scandeerde het nu keer op keer in mijn hoofd. Fijn, zei ik tegen mijzelf terwijl ik mijn boeken in mijn tas begon te stoppen, nu lieg ik niet alleen haar voor, maar houd ik mijzelf ook een leugen voor.

Ontwerp door Willem Verweijen