Leren van je leven - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Leren van je leven - Mijn Kort Verhaal

Mikky de Wildt

18 jaar - Havo

92
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Mikky de Wildt (18 jaar)

? stemmen

Leren van je leven

3.. 2.. 1.. Gelukkig Nieuwjaar! Dat is wat iedereen schreeuwt als de klok 12 slaat. En daar sta jij dan. Een glas champagne in je hand als je voor het eerst oud en nieuw viert met je vrienden. Ze omhelzen je stuk voor stuk en je doet net als de rest blij mee. De goede voornemens zullen over een paar uur op Facebook staan. De meeste zullen ‘een paar kilotjes minder’ of ‘meer sporten’ zijn. En dan heb je mij, het meisje dat geen goede voornemens bedenkt. Natuurlijk zou ik die paar extra kilo’s kwijt willen en meer sporten, maar mijn leven, hoe kort het ook nog maar is, heeft me één ding geleerd en dat is dat je blij moet zijn met wie je bent en wat je hebt.

Deze gedachten begonnen in 2012. Toen de klok aankondigde dat het 2012 was had ik niet verwacht dat mijn leven zo zou veranderen. Natuurlijk wist ik dat ik naar de middelbare school zou gaan, maar ik wist niet dat mijn vader dat jaar ziek zou worden en dat we daar nog best lang last van zouden hebben of dat dit het laatste jaar zou zijn dat ik mijn opa nog zag en kon omhelzen. Nee, nee dit was allemaal niet gepland maar toch gebeurde het. Ik was door al deze dingen dit jaar nog wel mijzelf gebleven, of nou ja, dat dacht ik dan. Ik was nog steeds in mijn ogen het meisje dat in de achtergrond verdween en veel op haar kamer zat. Maar tegen het einde van 2012 werd het mij ook allemaal iets te veel, en begon ik ook de veranderingen in  mijn gedachten te merken.

Dan kwam 2013. We wisten wat mijn  vader had en ik ging verder naar de tweede klas. We moesten natuurlijk ons leven aanpassen vanwege de ziekte en de dood van mijn opa, en daarom moesten mijn broertje en ik naar een kinderpsycholoog. Voor mijn broertje werkte deze geweldig, en was hij dus ook al snel klaar. Maar voor mij ging het niet zo goed. We hadden het eerst over wat er gebeurd was en hoe ik dat zou kunnen verwerken, maar dit bleek bij mij niet het probleem te zijn. Ik zat te erg met mijzelf in de knoei. Ik lette op de mensen om mij heen en wilde meer zoals hen zijn, dus eigenlijk slanker. We hebben het daar veel over gehad, maar het probleem ging niet weg. Dus dan maar naar een maatschappelijk werker toe, omdat die psycholoog niet hielp. Bij de maatschappelijk werker ging het wel een poosje goed, maar aan alles komt een eind. Ze stopte dus kon ik weer iemand anders vinden die kon helpen met mijn problemen.

In 2014 ben ik naar de derde klas gegaan. En ik had een andere psycholoog gevonden, wat erg nodig was aangezien ik niet meer normaal mijn bed uit kon komen of gewoon blij kon zijn om iets. Ik twijfelde veel aan mijzelf, en ik vond alles wat ik deed niet goed. Het was dus ook een zwaar jaar voor mij. En bovenop het aan mijzelf twijfelen en alle negatieve gedachten verloor ik ook nog eens een goede vriendin. Ze begon me te negeren en mij gewoon te ontwijken. Nou, als je al negatief over jezelf denkt en denkt dat je niet goed genoeg bent, is dit alleen maar een hardere klap in je gezicht. Maar ja, ik kreeg dus die psycholoog, en die heeft me erg geholpen. Ik was het meeste uit die diepe dal gekomen en deed weer meer met mensen. Nam meer contact om met vrienden en durfde meer voor mij op te komen.

Je zou kunnen zeggen dat 2015 een nieuw begin voor mij was. Ik was minder met mijzelf bezig en begon te genieten van het leven. Ik had een geweldige moeder die met mij praatte en voor mij opkwam. Natuurlijk had ik nog steeds op bepaalde moment het stemmetje in mijn hoofd dat mij negatieve gedachten toefluisterde, maar dat maakte mij allemaal niet uit. Ik had nieuwe vrienden en een familie die mij met alles en nog wat steunden. Ze stonden voor mij klaar en op dat moment had ik ook echt het gevoel dat ik iets behaald had.

2016 was alleen maar beter. De meeste stemmetjes waren weg, en ze kwamen veel minder dan in 2015. Mijn familie stond nog steeds achter me en accepteerde ook meer dingen die ik leuk vond. In plaats van te zeggen dat ze het niks vonden, zeiden ze dat ze het leuk vonden zolang ik het maar leuk vond. Ze accepteerde mijn keuzes en ik was vrijer dan ooit. Met de vrienden ging het alleen maar beter en ik was ook uit mijn antisociale holletje gekropen. Afspreken werd steeds meer, en ik ondernam dingen in mijn eentje.

Tja, dan nu 2017. Het jaar waaruit ik schrijf. Ik ben dus niet meer zo depressief, maar ik ben anders gaan kijken op mijn leven en ik ben dus positiever geworden. Ik heb dus al die goede voornemens niet nodig. Je kijkt dan alleen maar negatief op jezelf neer. Je moet blij zijn met wie je bent en wat je hebt, en als je dat niet doet wordt je alleen maar ongelukkig. Ik zie wel wat er dit jaar gebeurt met me. Je kunt toch de toekomst niet voorspellen of bedenken. Het leven zou toch een eigen weg kiezen, en je kunt er niks aan doen, behalve het te omhelzen en het te accepteren.

Ontwerp door Willem Verweijen