Van jong naar oud - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Van jong naar oud - Mijn Kort Verhaal

Dara

17 jaar - Vwo

7
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Dara (17 jaar)

? stemmen

Van jong naar oud

Van jong naar oud

Het kwam op de wereld met geen enkel benul van wat dan ook. Enkel het benul van zijn eigen belangen. Het schreeuwde om aandacht, om voedsel en liefde, wat het kreeg als het gehoord werd. Naarmate het zelf van de ene knie op de andere over leerde te schuiven, begon het om zich heen te kijken. Het greep alles wat er te grijpen viel. Voorwerpen likte het, of rook eraan en slikte het. Langzamerhand stond het op en leerde lopen. Het wezentje wilde spelen en mensen bevelen. Rennen en mensen kennen. Zich vervelen deed het niet. De dag was voor hem ingedeeld. Het wilde meer vrijheid. Maar dat werd hem niet gegund. De grootste vreugde ervoer het daardoor bij een ondeugende daad. Wanneer het daar eenmaal achter was gekomen, werd het alleen maar erger. Het deelde deze vreugde met de wezens om hem heen en maakte vrienden. Door zijn vrienden leerde het hoe het voelde om gewaardeerd te worden. Het begon zich te ontwikkelen en werd een beetje raar. Het merkte ineens dat het behalve een persoonlijkheid ook tenen had, en haar. Het kwam er uiteindelijk achter dat niet iedereen hem mocht en ervoer flarden pijn en verdriet. Hopeloos zocht het naar zichzelf in anderen, om dit verdriet te kunnen delen, niet wetend dat iedereen om hem heen hetzelfde deed. Dat leidde tot eenzaamheid en een gevoel van onbegrip, tot het zich besefte dat het zich aanstelde en verderging met ontwikkelen. Het kreeg meer vrijheid en zag de wezens om zich heen, die zich ook aan het ontwikkelen waren. Elk op zijn eigen manier. Het keek nu kritischer rondom zich en ervoer die onwetende vreugde niet meer zo gemakkelijk als voorheen. Dat veranderde. Het dacht toen nergens anders meer aan. Het dacht niet meer aan spelen, aan rennen of aan zichzelf. Het moment dat de ander dat ook voelde, brak er lust aan. Lust om de tijd te vergeten. Naar de hel met de tijd! Dacht het. Vandaag is een eeuwigheid. Maar het duurde niet voor eeuwig. En het wezen dat inmiddels een meisje was geworden wist nu wat echte pijn was. Ze kwam er wel weer bovenop maar merkte al gauw dat de spanning en sensatie in haar leven was ingekrompen. Ze was weer op zoek naar nieuwe ervaringen. Ze ontdekte verboden middelen die de endorfine zijn werk lieten doen. Mooie avonden werden brakke ochtenden. Ze kwam op nieuwe plekken en zag meer en meer gekken. Ze kon niet genoeg krijgen van experimenteren en de wereld bestuderen. Ze keerde terug naar waar ze vandaan kwam en keek van haar ouders af. Haar wettelijke leerplicht zat erop dus kreeg ze nóg meer vrijheid. Daarnaast was ze niet meer afhankelijk van haar ouders. Maar de vrijheid bleek slechts een illusie. De verantwoordelijkheden namen toe. Ze had zich nooit voorgesteld elke dag met vraagstukken bezig te moeten zijn als: ‘Wat zal ik vanavond eten en waar moet ik dat vandaan halen?’. De mensen die anders waren verdwenen en haar sociale bubbel werd kleiner. Het werd tijd om aandacht te besteden aan haar rammelende eierstokken. Ze vond de lust terug en zette een nieuw leven voort. Het nieuwe leven kwam op de wereld met enkel het benul van zijn eigen belangen. Het greep alles en leerde lopen. Het experimenteerde met zijn vrijheid. Het maakte vrienden en keek naar zichzelf. Hij voelde zich eenzaam en werd verliefd. Vervolgens de pijn, de tranen, de brakke ochtenden. Daarna het reizen en verder leren, nog meer brakke ochtenden. Hij wist niet wat hij moest eten en kwam terecht in een bubbel. Dezelfde bubbel als zijn ouders of misschien wel de tegenovergestelde. Toen trouwde hij en werd het tijd om aandacht te besteden aan haar rammelende eierstokken. Zijn moeder werd ouder. Zo oud dat ze niet meer wist waar ze nieuwsgierig naar moest zijn. Om haar heen scheidden haar vrienden van de liefdes van hun leven. Zij wilde anders zijn en zette door met de man die haar eierstokken had bevrucht. Maar haar man werd oud en lelijk en was ook niet meer lief. Op een gegeven moment realiseerde ze zich dat ze hem niks kwalijk kon nemen en maar in vrede met hem verder zou leven. Mensen om haar heen gingen dood en ze had alleen nog haar zoon en kleinkinderen, die af en toe op bezoek kwamen. Haar man was ook al overleden en ze wist toen pas hoe het voelde om iemand te missen. Ze kreeg nauwelijks aandacht of liefde. Ze keek om zich heen. Naar de nieuwe generaties waar ze niks van begreep. Het gevoel van onbegrip. Ze zag al het nieuwe, vergeleek het met het oude. Ze begreep ook daar niets van. Ze kon alleen nog maar verlangen naar dingen die ze niet terug kon krijgen. Ze wilde aandacht en liefde. Maar kreeg het niet. Onwetend ging ze de wereld weer uit.

Ontwerp door Willem Verweijen