Je leven of de overstap - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Je leven of de overstap - Mijn Kort Verhaal

Nadine Prins

19 jaar - VWO

72
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Nadine Prins (19 jaar)

? stemmen

Je leven of de overstap

De kar met bagage voor zich uitduwend, loopt Mirko naar boven door de schacht. Hij focust zich op het witte licht aan het einde van de tunnel, het licht van Buiten. Eindelijk weer naar Buiten. Mirko weet niet of hij daar nou blij mee moet zijn of niet.
Nog met zijn ogen knipperend tegen het felle licht kijkt hij om zich heen naar de wereld waar ze zo lang onder hebben geleefd. Hem is verteld dat ze ongeveer in de vroegere Atlantische Oceaan zijn. Die vormt nu samen met de andere voormalige oceanen en continenten rond de evenaar één groot continent, omgeven door een gigantische Noordzee en een al even reusachtige Zuidzee. Meer weet Mirko er ook niet van, niemand eigenlijk. Het landschap is continu aan verandering onderhevig.
Maar vandaag – een dag die je eigenlijk geen dag kunt noemen, aangezien alle dagen tegenwoordig net zo lang duren als een jaar – lijkt het rustig. Geen aardbeving, overstroming of brand. Voor het eerst in tijden zijn ze weer boven en zijn ze nog relatief veilig ook.

Sinds de Overstapdag, de Dag waarop de aarde is gestopt met draaien, leeft wat er van de bevolking nog over is onder de grond. Iedereen woont bij elkaar in kleine, benauwde ruimtes. De overheid had, toen de wetenschappers berekent hadden wanneer de aarde zou stoppen met haar dagelijkse rondje, snel een evacuatieplan opgezet. Enorme ruimtes onder de grond werden gegraven, overal ter wereld. Die ruimtes hebben alle eerste levensbehoeften en voorzieningen. Er zijn slaapcomplexen, was- en kookhoeken, plekken voor de sanitaire behoeften, maar ook complete laboratoria, scholen, bijeenkomst- en gedenkplaatsen en bouwplaatsen. Hoewel het natuurlijk nooit kan tippen aan de wereld bovengronds, is het prima vertoeven.
‘Blijf je daar zo staan, of ben je nog van plan verder te lopen?’ De stem van zijn zusje haalt Mirko uit zijn gedachten. Abby loopt hem grijnzend voorbij. Mirko grinnikt. Hij is blij dat ze weer een beetje de oude wordt. De Overstapdag is niet makkelijk geweest voor haar. Ze heeft veel vrienden verloren en na het ongeluk van hun ouders met hun zuurstofpakken klapte ze helemaal dicht. Daarom is het erg fijn dat ze Mirko nog heeft. Zij helpen elkaar overleven.
Belemmerd door het speciale zuurstofpak dat hij net als ieder ander aan heeft, loopt Mirko door. Hij denkt aan hoe mooi de wereld ooit was, met zijn wuivende bomen, machtige bergen en springend gras. Oh, hoe erg verlangt Mirko naar een klein, simpel regenbuitje. Naar een bewijs dat de wereld eigenlijk helemaal niet zo erg is veranderd. Maar de zon valt op hem neer alsof het geen enkele medelijden met hem heeft. Een groot, vreemd verdriet overspoelt Mirko.
Toen de aarde stopte met draaien, en eigenlijk daarvoor ook al, kwam er een heel aantal processen op gang. Overal ter wereld ontstonden gigantische overstromingen, aardbevingen en wolken ijle lucht. Miljoenen mensen die niet op tijd onder de grond konden komen, kwamen om. De ene helft van de aarde is een half jaar lang enorm koud en donker, terwijl de andere helft een half jaar lang verschrikkelijk warm is en geen duisternis kent.  Daarom moeten Mirko en zijn medebewoners ook om de zoveel tijd hun leefgebied verlaten en gaan lopen naar het volgende district. Zij kunnen niet overleven in die verschrikkelijke kou die zou komen wanneer ze te lang op één plek zouden blijven.

Plotseling ontstaat er beroering in de voorste gelederen van de lange stoet. Paniek verspreidt zich als een bosbrand. Mirko heeft geen idee wat er aan de hand is. Vlug zoekt hij Abby. Hij voelt zich iets opgelucht wanneer hij ziet dat ze vlak voor hem loopt.
‘Wat is er gebeurt?’ seint hij, omdat hij weet dat ze hem niet kan horen door het pak heen. Abby haalt haar schouders op. ‘Ik weet het ook niet.’
Op dat moment klinkt er een stem in zijn oor. Het is de stem van de president, de leider van het district van Mirko en de enige die de speciale radio mag gebruiken. ‘Een grote wolk ijle lucht komt onze kant op, iedereen wordt aangeraden de zuurstof nu aan te sluiten!’
Snel kijkt Mirko naar Abby om te zien of zij het ook gehoord heeft. Zij knikt bevestigend. Dan grijpt hij met één vloeiende beweging de slang die vastzit aan zijn middel en in verbinding staat met zijn helm en plugt het in de zuurstoftank die op zijn schouder zit. Gelukkig nog op tijd. Iedereen is getraind die handeling zo snel mogelijk uit te voeren, mocht er zo’n situatie als deze zich voordoen. De zuurstof is namelijk te kostbaar om altijd te gebruiken wanneer ze boven komen. Je weet maar nooit hoe lang zo’n wolk ijle lucht aanhoud.
Nu hij gedaan heeft wat hij moest doen om veilig te blijven, checkt Mirko of Abby met hetzelfde klaar is. Maar tot zijn grote schrik ziet hij dat ze loopt te worstelen met de slang. Het zit schijnbaar vast aan haar middel, terwijl het met één klik los hoort te schieten. Mirko verlaat zijn kar en haast zich naar Abby. Die loopt al naar adem te happen. Hij duwt haar handen ruw opzij en probeert de slang los te maken. Maar de knoop is te groot, Mirko krijgt hem er met geen mogelijkheid uit. Verslagen kijkt hij omhoog, naar Abby’s gezicht. Zij kijkt niet terug; haar gezicht is bleek en haar ogen zijn weggedraaid. Ze wordt alleen nog overeind gehouden door de slang die Mirko stevig vast heeft. Paniek maakt zich van hem meester. Niet hetzelfde als bij hun ouders! Even blijft hij als verstijfd staan. Dan twijfelt hij geen seconde meer en maakt zijn slang los van zijn helm en plugt het in de helm van Abby. Mirko blijft haar aankijken terwijl hij haar rustig op de grond neerzet. Wanneer hij wegzakt ziet hij nog net hoe ze naar adem hapt. Gelukkig, is het laatste wat hij denkt. Een tweede Overstapdag had hij toch niet kunnen overleven.

Ontwerp door Willem Verweijen