Het is je lot, aldus mama - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het is je lot, aldus mama - Mijn Kort Verhaal

Janneke Haarsma

19 jaar - vwo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Janneke Haarsma (19 jaar)

? stemmen

Het is je lot, aldus mama

Het was haar blik die mijn ogen langzaam liet vullen met water, een blik vol minachting. Ik liet mij echter niet kennen, het was zwak om nu te gaan huilen en keek mijn moeder daarom recht in de ogen. Ze zuchtte en tilde vervolgens langzaam haar lippen op, ik zag dat ze op het punt stond om een stortvloed aan woorden uit te spreken. Ze bedacht zich echter dat ik waarschijnlijk zelf ook wel weet dat het niet kan, dat het onjuist is en dat ik nu een schande zou zijn voor de omgeving. Voor haar omgeving. Ze wist dat ik het wist  en slikte de woorden weg. Mijn ogen richtten zich op mijn zus. De rode vlekken in haar hals zeiden genoeg en direct werd ik overspoeld met een golf van spijt. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Het gezin waar ik thuis hoorde voelde opeens niet langer vertrouwd. ik had mijn kans op geluk verspilt.

 

En nu sta ik hier op het perron. De wijzer van de stationsklok is amper verplaatst, maar desondanks bekruipt mij een angstig gevoel. Stel dat ze toch besloten heeft om niet te komen?. Precies op dat moment van twijfel zie ik de felle lichten van de trein, enkele seconden later gaan de deuren open, en daar staat ze dan, Fien. Het moet een bijzonder tafereel geweest zijn, Fien die haar medereizigers opzij duwt om door de menigte heen te komen en zich vervolgens in mijn armen laat vallen.

 

Ongelovig kijk in haar groen blauwe ogen en zeg:  “je bent het echt he?”.

Fien glimlacht: “Was dat een vraag of een constatering?, maar ja ik ben het echt.”

Ik lach terug: “Gelukkig maar want weet je dat je in het echt nog veel leuker bent?”

“Ik hoopte dat je dat zou zeggen, dat geldt trouwens ook voor jou”.

“Je bloost” zeg ik.

“Ik ben geloof ik niet de enige, laten we snel iets gaan doen ik heb het koud”.

 

Door alle opwinding was ik de kou totaal vergeten, maar Fien had gelijk het was best frisjes buiten, vooral als je geen sjaal draagt zoals zij. We besloten om te gaan winkelen, niet het meest originele voor een eerste date maar wel leuk, en daar ging het om. Deze middag was immers ook bedoeld om elkaar beter te leren kennen, en tijdens het winkelen hadden we genoeg tijd om te praten.

 

“Zullen we samen in een pashokje?”

Fien haar vraag overvalt mij enigszins, “Euhm, past dat wel?” vraag ik haar.

“Natuurlijk past dat wel, je bent hartstikke slank. Oh wacht, je bent het niet gewend?”

In de spiegel aan de wand zie ik dat mijn wangen langzaam rood kleuren, ik schaam me voor mijn preutsheid, en besluit om in te stemmen met Fien haar voorstel. Voordat ik het pashokje in stap, kijk ik over mijn schouder. Mijn ogen scannen snel de winkel, het is safe.

“Wat was dat?” vraagt Fien terwijl ze het gordijn van het hokje dicht trekt.

“Wat?”

Fien pakt mijn gezicht vast, kijkt mij aan en zegt: “Je vindt het moeilijk he? Je bent bang dat iemand je hier ziet, met mij. Je bent bang voor reacties, voor haat en voor pijn”.

Ik knik, verbijsterd door haar woorden laat ik mij rustig heen en weer wiegen. Voor het eerst in maanden durf ik mijn emoties te laten gaan, ik voel me begrepen en gewaardeerd.

“Het is gewoon niet eerlijk, waarom mag ik niet gelukkig zijn zonder mij daarbij een egoïst of leugenaar te hoeven voelen?”

Fien laat mij even los, veegt mijn tranen weg, en zegt: “Het kost tijd om dit te verwerken, ook al weet jij het zelf al zo lang, het is elke keer een verrassing hoe andere mensen het opvatten. Maar ooit zal het goed komen en kun je dit achter je laten liggen”.

 

Na haar troostende woorden die ik zo hard nodig was nam Fien me mee naar een café, aanvankelijk had ik haar uitgenodigd in mijn stad maar ik kon niet meer helder nadenken en dus nam Fien mij maar op sleeptouw mee.

Bovenaan de gevel van het smalle café hing een regenboogvlag, Fien keek mij aan en ik glimlachte terug. Eenmaal binnen leerde ik de andere kant kennen van het door mijn moeder verafschuwde wereldje, er was één en al gezelligheid, drukte en vooral ontzettend veel liefde. Ik voelde mij er meteen thuis en wist dat ik die avond de overstap maakte van het leven in een hetero omgeving waarin ik niet mezelf mocht zijn en continu maskers op had naar een omgeving waarin iedereen welkom was ongeacht geslacht, ras, geloof of geaardheid.
Het was die ene uitspraak die mijn leven voorgoed veranderde, voortaan zou ik leven in een zee van teleurstellingen en zou ik afwijzingen ontvangen van goede vrienden, kennissen en familieleden. Het was mijn lot, aldus mijn moeder. Inmiddels weet ik wel beter, Gelukkig.

Ontwerp door Willem Verweijen