Is te laat komen echt zo erg? - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Is te laat komen echt zo erg? - Mijn Kort Verhaal

Jessica Schans

18 jaar - Vmbo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jessica Schans (18 jaar)

? stemmen

Is te laat komen echt zo erg?

‘Oké, ik heb tien minuten om over te stappen op de intercity naar Alkmaar. Dat kan ik wel halen als ik opschiet.’ Zei ik zachtjes tegen mezelf nadat ik op 9292 had gecheckt om te zien hoe laat mijn trein zou vertrekken. Snel stopte ik mijn mobiel in mijn broekzak en haalde mijn ov uit de portemonnee. De deuren van de trein gingen open en ik sprong uit de deur. ‘Oh wauw. Het is druk vandaag. Als ik niet uitkijk, zal ik te laat komen door deze mensen.’ Snel probeerde ik langs de mensen te gaan om naar beneden te kunnen komen. Het was moeilijk maar toch was het me gelukt om beneden te komen. ‘Nog acht minuten. Snel uitchecken bij de poortjes en dan snel weer inchecken.’ Vertelde ik mezelf in mijn hoofd en ging vlug door de poortjes toen ik was uitgecheckt. Langzaam maar zeker zag ik de roltrap die me naar mijn spoor zou brengen. Voordat ik op de tree van de roltrap wou staan kon ik gesnik horen. Niet ver van mij vandaan zag ik een klein meisje staan van niet ouder dan 6. ‘Iemand zou haar toch wel gaan helpen toch?’ Dacht ik maar het leek erop alsof niemand haar opmerkte. ‘Oké als ik opschiet kan ik misschien mijn trein nog halen.’ Dacht ik positief en ging naar het meisje toe. Op mijn hurken ging ik voor haar staan zodat ze me kon opmerken. ‘Hey meisje. Gaat het met je? Waar zijn je papa en mama?’ Vroeg ik met mijn liefste stem omdat ik haar niet wou afschrikken. Ze draaide haar naar me om en veegde haar neus en oogjes met haar handen. ‘I-Ik weet het niet. M-Mama en ik w-werden gescheiden n-nadat ik werd weg geduwd door a-andere mensen e-en nu ben ik haar kwijt.’ Snikte ze en weer kwamen er tranen uit haar ogen die ze net had weggeveegd. Het arme kind, ze was haar moeder kwijt. ‘Weet je wat. Ik zal je naar je wat mensen brengen die je kunnen helpen met je mama te zoeken. Hoe vindt je dat?’ Zei ik met een glimlach maar ik zag dat ze haar hoofd schudde als in een nee. ‘N-Nee. I-Ik wil dat uw me brengt m-mevrouw. A-Andere mensen zijn eng.’ Zei ze. Een kleine zucht verliet mijn mond. Natuurlijk kon ik dit meisje niet aan haar lot overlaten maar zelf wou ik wel de trein halen. Maar toch…er zijn mensen die misbruik zouden maken van deze situatie en iets met haar zou willen doen. Dat kon ik niet laten gebeuren. ‘Oké dan! Laten we je mama gaan zoeken.’ Zei ik tegen haar voordat ik recht begon te staan en mijn hand naar haar uit strekte. Langzaam pakte ze mijn hand en we begonnen te lopen. ‘Dus hoe heet je?’ Vroeg ik aan haar terwijl ik uitkeek of we niet tegen mensen zouden opstoten. ‘M-Mijn naam is Anna.’ Zei ze zachtjes maar nog wel verstaanbaar. Ze klonk alsof ze nog wat bang voor me was dus ik gaf haar een glimlach. ‘Leuk je te ontmoeten Anna. Mijn naam is Luna. Je hoeft niet bang voor me te zijn.’ Vertelde ik haar geruststellend. Ze gaf me een lieve glimlach. ‘Oké mevrouw Luna.’ Zei ze. Nog voordat ik iets anders aan haar wou vragen hoorde ik iemand Anna’s naam roepen van achter mij. Verward als ik was, draaide ik me om en zag een vrouw van ongeveer rond de dertig staan. ‘Mama!’ Hoorde ik Anna roepen voordat ze naar de vrouw rende wat uitkwam in een knuffel. ‘Anna! Ik was zo ongerust. Ik ben blij dat je ongedeerd bent.’ Zei de vrouw dat ik dacht dat haar moeder was. Ze keek mijn kant op. ‘En wie ben jij?’ Vroeg ze aan mij. ‘Mijn naam is Luna. Ik zag dat uw dochtertje was verdwaald en ik kon haar niet zomaar alleen laten’ Vertelde ik haar. Ze liep naar mij toe terwijl ze Anna in haar armen had en schudde mijn hand. ‘Heel erg bedankt. Zonder jou had ik haar misschien niet meer kunnen vinden.’ Zei ze. Ieder mens zou kunnen zien hoe opgelucht ze was om haar kind weer in haar armen te kunnen hebben. ‘Geen dank.’ Zei ik met een glimlach en toen konden we wat horen op de intercom. ‘Dames en heren. De treinen op spoor 11b zullen voorlopig niet meer rijden. De oorzaak is dat de intercity naar Alkmaar van het spoor is geraakt toen het net van het station was vertrokken. Hoe het is gebeurd heeft de politie nog niet kunnen ondervinden. Maar tot mijn spijt zijn er geen overlevende heeft de politie geconstateerd.’ Vertelde de vrouw over de intercom voordat het bericht stopte. Mijn ogen waren wijd open terwijl mijn handen voor mijn mond zaten. Als ik op tijd in die trein was gekomen, had ik het ook niet overleefd…’ Dacht ik bij mezelf en keek naar Anna. ‘Is te laat komen echt zo erg?’ Vroeg ik tegen mezelf in mijn gedachtes.

Ontwerp door Willem Verweijen