Ik wil dood - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Ik wil dood - Mijn Kort Verhaal

Tatum Roijers

18 jaar - havo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Tatum Roijers (18 jaar)

? stemmen

Ik wil dood

Ik wil dood

Ik heb pijn. Zoveel pijn. Ik wil het niet meer. Dit allemaal door dat stomme ongeluk 5 jaar geleden. Toen de auto door een paniekaanval van mijn moeder uit de bocht vloog. We raakten een betonblok. Iedereen is er goed vanaf gekomen, behalve ik. Er is wat fout gegaan in mijn hersenen door de klap, zegt de dokter. Ze weten niet wat het is. Ze kunnen er na al die tijd nog steeds niet achter komen. Het enige wat ze weten is dat het fout zit. Bewegen gaat tot nu toe nog wel prima, al kan ik niet geloven dat het nog lang gaat duren voordat dit ook van me wordt weggenomen. Iedereen zorgt heel goed voor me, dat wel, maar het doet gewoon zoveel pijn. Af en toe is het net of er niets aan de hand is. Dan voelt het net alsof ik alles aankan en geloof ik echt dat het minder wordt. Dit gebeurt alleen al vijf jaar lang niet. Soms wordt ik midden in de nacht wakker en wil ik het liefst alles bij elkaar schreeuwen. Het liefst wil ik dan dood. Ik word er zo moe van. Door de pijn slaap ik amper en overdag voel ik me dan zo futloos en zinloos.

Ik maak me zorgen. Over mijn toekomst en de mensen die van mij houden. Ik wil niet dit leven lijden met deze pijn. Ik begrijp best dat ik een goed leven heb. Ouders die van me houden, hele goede vrienden en vriendinnen en de allerliefste en leukste vriend die je je maar kan wensen. Ik wil alleen niet leven zo. Als ik deze pijnen blijf houden; hoe ga ik dan naar school? Hoe ga ik dan werken? Wil ik heel mijn leven verzorgd worden? Nee, dat wil ik niet. Ik wil niet afhankelijk zijn van mensen, omdat ik het zelf allemaal niet kan. Ik ben nu ongelukkig, maar ik kan me niet voorstellen hoe depressief je daarvan wel niet zou worden.

Ik durf dit alles alleen aan niemand te vertellen. Ik wil niemand bang maken en ik wil niemand pijn doen. Ik ben ook bang, natuurlijk ben ik bang. Wat als ik dood ben? Wat gebeurt er dan? Ik weet helemaal niet hoe dat werkt en wat ze met me doen. Ik heb ook het idee dat ik niet zomaar iedereen achter kan laten. Ze zullen het vast niet begrijpen. Ze zullen vast boos zijn alleen bij het idee ervan.

Ik heb naar de euthanasiewet gekeken. Ik kom er voor in de aanmerking. Mijn dokter zal het alleen vast niet goedkeuren. Ik heb namelijk nu ongeveer anderhalf jaar geleden een overdosis van mijn medicijnen genomen. Ik wilde niet dood, ik wilde gewoon dat alle pijn stopte. Ik kon het niet meer aan. Alleen mijn dokter zal dit vast niet geloven. In mijn geval is er zeker een uitzichtloze en ondraaglijke pijn. Dit is een eis van de euthanasiewet. Ik weet nooit wanneer de pijn komt, en als het komt weet ik nooit wanneer het stopt. Het is nog nooit voor langer dan een maand weggebleven en het is zo al vijf jaar aan de gang. Geen enkele arts weet wat ze er mee aan moeten, dus er is ook geen oplossing in zicht.

Als mijn dokter mijn wilsverklaring heeft gehad en de euthanasie niet wilt uitvoeren, kan ik naar een levenseindekliniek. Hier zullen ze mij mentaal en fysiek behandelen. Als dit nog steeds niet voor een oplossing zorgt, zal de euthanasie nog steeds uit worden gevoerd. Ik vind dit een goede oplossing. Best eng eigenlijk, dat ik daar bijna helemaal alleen over kan beslissen.

Ik wil niet dood. Ik wil en kan onmogelijk mijn familie, vrienden en vriend achterlaten. Maar op dit moment, op mijn bed, met weer opnieuw zoveel pijn, zie ik geen andere uitweg. Ik durf de overstap te maken, ik weet het deze keer zeker. Ik wil dood.

Ontwerp door Willem Verweijen