Ik ben - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Ik ben - Mijn Kort Verhaal

Noa Hofstee

17 jaar - Havo

50
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Noa Hofstee (17 jaar)

? stemmen

Ik ben

Één stap om te verdwijnen.
Niemand die me meer iets laat voelen.
Ik ben klaar.

Ik hoef alleen te springen en dan gaat de pijn weg. Één beweging die alles bepaald leven of dood. Voor sommige is de dood hun grootste angst. Mijn grootste angst is leven. Elke dag weer eraan worden herinnerd dat ik niet goed genoeg ben. Het is vrijdag tien uur ‘s avonds ik sta op de rand van de wolciusflat. Ik dacht dat ik meteen zou springen als ik hier zou zijn. Maar ik merk dat ik me dingen ga afvragen. Wie vind me als ik dood op de grond lig? Hoe zou mijn begrafenis eruit zien? Zouden ze spijt hebben van het pesten? Doet het pijn dood gaan? Ik probeer de antwoorden op de vragen te achterhalen.
Het is vrijdag stapavond in mijn dorp, ik hoorde Daan vandaag ik klas zeggen dat hij naar de kroeg ging. Dan moet hij hier langs ,dan vindt hij me dood. Ik probeer te herinneren of Daan ooit wat tegen me heeft gezegd behalve dikzak. Zou hij verdriet voelen als hij mij hier dood zou zien liggen? Nee.
Ik herinner mij nog een begrafenis van een tante. Het was depressief makend iedereen in zwart en huilen. Ik neem aan dat bij mij niet veel mensen huilen. En mamma weet dat ik niet van zwart hou ,dus misschien doet ze daar iets mee. Zouden er mensen spreken op mijn begrafenis? Wat zouden ze zeggen? Dat ik nog zo’n mooie toekomst voor me had? Ze moesten eens weten hoe verrot ik nu al van binnen ben. Elke keer dat pesten breekt een stukje van je af tot er niks meer is.
Het pesten begon in de eerste klas de andere meisjes in de klas vonden dat ik te dik was. Al snel noemde de hele klas me een varken of variaties daarop. Eerste zeiden ze alleen maar gemene dingen toen in de tweede klas begon het pas echt. Ze zeiden dat ik mijn geld aan ze moest geven. Eerste keer deed ik het niet. Ze sloegen me noemde me een varken. Dat was het eerst moment dat ik me voor het eerst afvroeg of het leven het wel waard was. De keren daarna gaf ik het geld. Dit jaar werd het erger ze willen mijn geld niet meer ze willen mij dood. Ze bleven maar herhalen dat de wereld beter was zonder mij. Ik geloof ze.
Ze gaven me vorige week een briefje over hoe je het best zelfmoord kon plegen.
Van een flat springen stond er niet op, dat heb ik zelf bedacht.
De docenten dachten dat ik me aanstelde ‘het valt vast wel mee’ waren de exacte woorden van de teamleider. Mijn moeder hielp me als enige ze zei altijd voor het slapen ‘morgen een nieuwe begin’ dat was een leugen. De personen die mij hiertoe hebben gedreven kennen geen spijt gevoelens.Toen ik besloot op de aarde te verlaten heb ik geen briefje geschreven. Waarom zou ik dat doen zodat ze afsluiting hebben ? De enige afsluiting die er is doodgaan.
Op de vraag of het pijn doet kan ik geen antwoord krijgen ben ik bang. Want je moet eerst dood gaan ,maar ik weet zeker doodgaan kan niet meer pijn doen dan leven.
Ik ben klaar om te springen klaar voor die paar seconden pijn. Klaar om afscheid te nemen van de aarde. Klaar om eindelijk zelf iets bepalen in mijn leven. De overstap van leven naar dood is een bijzondere. Dus ik ben gelukkig dat ik het zelf bepaal hoe ik hem maak. Ik spring.

Ontwerp door Willem Verweijen