Hoe kan ik dat? - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Hoe kan ik dat? - Mijn Kort Verhaal

Marjoke van Buuren

15 jaar - Vmbo-Havo

30
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Marjoke van Buuren (15 jaar)

? stemmen

Hoe kan ik dat?

Zuchtend keek ik om me heen. Ik zag niets anders dan vier kale witte muren , een bed en een tafel met een stoel. Ik zat hier nu al bijna een maand en ik voelde me vreselijk ellendig. Aan de andere kant van de muur klonk een luide gil gevolgd door een reeks vloeken. Ik deed mijn handen voor mijn oren want ik wilde dit niet horen. Ik kroop in bed en viel in slaap.

Er klinkt een luide knal. Ik vlieg overeind en kijk verschrikt om me heen. Voorzichtig stap ik uit mijn bed en loop naar het raam. Weer hoor ik allemaal knallen met mijn handen op mijn oren kijk ik naar buiten in de lucht zie ik de mooiste kleuren. Ik vind het prachtig maar toch, het doet me herinneren aan die tijd dat ik moest vluchten, vluchten voor het geweld. Ik hoorde dagelijks zulke knallen ,de knallen die van bommen en geweren kwamen . ik was bang , bang dat ik geraakt werd. Na maanden onzekerheid kwam ik in Nederland een land waar het veilig is. De Nederlandse mensen zeggen dat ik mijn leven in Irak moet vergeten en hier een nieuw leven moet beginnen. Ik probeer het, maar het lukt me niet. Hoe kan ik nou vergeten dat mijn ouders ,broer en zusje voor mijn ogen werden dood geschoten. Hoe kan ik nou vergeten dat  mensen gillend van angst over straat renden. Hoe kan ik dat?

Het leven hier in Nederland voelt voor mij als een overstap, een overstap naar iets nieuws wat ik eigenlijk nog maar moeilijk kan bevatten. Ik kijk naar buiten en hoor de knallen nog steeds en denk bij mijzelf, kom op Aya vanaf nu kijken we alleen vooruit. Ik zie op straat mensen heen en weer lopen die elkaar een hand geven en vuurwerk afsteken. Ik hoorde van mijn Somalische buurvrouw dat het de gewoonte in Nederland is om elkaar met oud en nieuw een gelukkig nieuw jaar toe te wensen. Ik besluit dat ik ook maar even naar buiten ga ook al ben ik bang voor de knallen.

Met mijn dikke jas aan en een muts op mijn hoofd stap ik even later de deur uit. Meteen komt mijn buurvrouw op me af een geeft me een knuffel. ‘gelukkig nieuw jaar Aya’. Ik wens haar ook een gelukkig nieuw jaar en geef ook de buurman een hand. Met z’n drieën kijken we naar het vuurwerk tot ik besluit om mijn bed maar weer eens op te zoeken. Moe kruip ik even later in mijn bed.

Tot mijn verbazing ben ik de volgende morgen al weer vroeg wakker. Met een blij gevoel stap ik uit mijn bed. Na mijn ontbijt besluit ik om eens iets te gaan kopen om mijn kamer op te vrolijken.

mijn eerste overstap in het nieuwe jaar.

 

Ontwerp door Willem Verweijen