Hoe een hacker, een cactuseter en een wonderkind de Overstap maakten - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Hoe een hacker, een cactuseter en een wonderkind de Overstap maakten - Mijn Kort Verhaal

Daniëlle Florijn

16 jaar - vwo

19
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Daniëlle Florijn (16 jaar)

? stemmen

Hoe een hacker, een cactuseter en een wonderkind de Overstap maakten

Harmony
Rustig en zelfverzekerd wandelde ik het museum binnen. Zenuwachtig was ik niet, natuurlijk was ik dat de eerste keer wel geweest, maar alles went. Toen was ik zelfs zo zenuwachtig dat ik liep te trillen op mijn benen. Maar vandaag niet, vandaag was alles perfect…..

Het was rond de 20 graden, net warm genoeg om de bewakers sloom en moe te maken. Bezoekers waren er niet, want rond lunchtijd was het erg rustig. De enigen die ik zag zitten waren een oude vrouw en man die allebei aan één kant van het bankje zaten alsof de ander een besmettelijke ziekte had. Ik liep naar ze toe, het was altijd handig om eerst te pijlen wat voor mensen het waren, sommigen konden zo onvoorspelbaar zijn!

Nadat ik even met ze gepraat had. Was ik te weten gekomen dat de vrouw Millie en de man Karoshi heetten. Aardige mensen, maar gelukkig waren ze niet schadelijk voor mijn plan.

Voorzichtig keek ik om me heen. “Niemand, alles was veilig.”

Dacht ik.

Net toen ik de geheime kamer was binnen gegaan en de deur had gesloten, hoorde ik een geluid. Het klonk als… Kauwen?

Toen vloog de deur open alsof iemand er een enorme trap tegenaan had gegeven. En.. dat was ook zo, achter de deur stond…

Karoshi, op dat moment wist ik dat ik een fout had gemaakt. Ik was vergeten te checken of ze in het systeem stonden, of ze wapens bij zich hadden, of ze… Nou ja, alles eigenlijk. Karoshi was aan het eten, stukjes cactus? Achter hem verscheen Millie, die me met een ondeugende blik aankeek. Ze liep achter Karoshi langs en zei:”Zo, was je van plan om alleen te gaan?”

“Alleen te gaan? Waar heb je het over?” vroeg ik. “Dat weet je best, we zijn van alles op de hoogte.” zei Millie. Ze vertelden hoe ze elkaar een week geleden waren tegengekomen, en vrede hadden gesloten omdat ze meer over het plan te weten wilden komen. Wat ze al wisten hadden ze vooral te danken aan Millies kwaliteiten als hacker, en Karoshi’s kwaliteiten als karate-expert. En nu, nu wisten ze alles van mijn geheim. Weken had ik voorbereidingen getroffen, dit moest gewoon doorgaan!

Weet je wat, dacht ik. Ik neem ze mee! Als alles lukt dump ik ze daar wel. Met een verslagen stem mompelde ik:”Ik voel dat ik dit moet doen, maar jullie mogen mee als jullie dat willen?” Na een moment waarin ze over mijn woorden nadachten stemden ze toe. Wat een sukkels, dacht ik. Ze weten blijkbaar niks van wat hun te wachten staat…

Millie

O, eindelijk hadden we haar! O, en dan… Wacht, eerst zal ik jullie mijn verhaal vertellen. 2 weken geleden, 10 dagen na mijn verjaardag, zat ik achter het bureau in mijn werkkamer. Opeens kwam er een oude man langsluipen en dat was(je raadt het al) Karoshi. Hij liep rustig over het paadje langs mijn huis, terwijl hij in zichzelf zat te praten. Ik ving iets op als: “geheim… vreemd…hoe dan?… blauwe stoel.” Omdat ik toch aan een pauze toe was, stapte ik naar buiten en liep naar hem toe. Hij had eerst niks door, en ik moest wel 10 keer kuchen voor hij me eindelijk opmerkte. Toen hij me zag draaide hij zich meteen om en…. schopte me zo de bosjes in! Een paar seconden later had hij door wat hij had gedaan. En werd knalrood. In mezelf lachend om zijn beteuterde gezicht maar tegelijkertijd zo boos als een kreeft probeerde ik overeind te komen. Snel hielp hij  me om uit de bosjes te komen, maar 2 seconden later lag hij er zelf in! Nu was het toch wel fijn dat ik nog wat judogrepen kende! Ik vuurde al mijn vragen op hem af, waar had hij het over, wat deed hij hier,hoe had hij het ooit in zijn hoofd gehaald mij in de struiken te gooien?! Hij stelde voor om een nieuw ijsje(de andere had ik in de struiken laten liggen) voor me te kopen en dan alles uit te leggen. Toen hij een ijsje voor me had gekocht begon hij te vertellen.

Nadat hij het hele verhaal had verteld, besloten we samen om uit te zoeken wat het plan was, en het als het nodig was tegen te houden. En nu hadden we eindelijk de kans om uit te zoeken waar Harmony heenging, en wat ze van plan was!

Nadat Harmony Millie en Karoshi de weg had gewezen, liepen ze met z’n drieën de kamer binnen. En wat ze daar zagen, was iets wat ze nooit hadden verwacht..

Harmony

“Kom, deze kant moeten we op,” zei ik tegen Millie en  Karoshi, ”Snel, anders komen we nog te laat!” Toen we de kamer binnenliepen hoorde ik achter me uitroepen van verbazing en schrik, en Millie hapte naar adem. Voor ons stond een blauwe stoel, hij was oud, chique  en had een mysterieuze uitstraling. “Nog èèn minuut!”

‘’Nog èèn minuut tot wat?’’ hoorde ik Karoshi vragen, terwijl hij zelfs van verbazing en schrik vergeten was een hapje uit zijn cactus te nemen.(iets wat niet vaak voorkwam) Op dat moment vervaagde de wereld om ons heen, begon alles te draaien en stonden we toen opeens met een klap stil. Om ons heen was alleen een dikke duisternis, waar geen licht doorheen kwam. “Wat hebben we gedaan! Waar zijn we, wat is dit en..’’ Millies geschreeuw ging verloren in het lawaai dat plotseling was ontstaan. Maar toch beantwoordde ik haar vraag. “Wij, zei ik, ‘’’Hebben de Overstap gemaakt.”

Ontwerp door Willem Verweijen