Hetzelfde verhaal - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Hetzelfde verhaal - Mijn Kort Verhaal

Sterre Vreeburg

18 jaar - Havo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sterre Vreeburg (18 jaar)

? stemmen

Hetzelfde verhaal

Ik doe mijn ogen maar weer open, ik kan de slaap toch niet meer vatten. Zodra ik beweeg voel ik mijn spieren protesteren, ze zijn pijnlijk en stijf geworden, doordat ik te lang op de koude grond heb gezeten. Al snel merk ik op dat de situatie niet veel veranderd is. Sommige mensen zijn alleen maar van houding verwisseld, terwijl anderen een boek tevoorschijn hebben gehaald om de tijd te dooien. Maar we zijn nog steeds dezelfde groep. Een groep mensen die al een halve dag aan het wachten is. Wachten op de trein naar huis.

Je onderschat het, totdat je het zelf meemaakt. Verveling. Een oneindig gevoel van lusteloosheid. Terwijl ik mijn Ipod pak en de aangesloten oortjes in mijn oren prop, kijk ik naar mijn moeder. Ze is tegenover mij op de grond gaan zitten, nadat ze haar comfortabele stoel heeft afgestaan aan een jongere vrouw met een pasgeboren baby.
Ze merkt dat ik wakker ben en schuift naar me toe. ‘Hé lieverd.’ Ze schenkt me haar warme, vertrouwelijke glimlach. En heel even voel ik me net als thuis. ‘Red jij je nog een beetje? Slim van je hoor, muziek is het beste medicijn tegen verveling. Wat luister je?’ Mijn moeder weet wel hoe ze me moet afleiden. ‘Niet iets heel bijzonders, een liedje waar ik de laatste tijd veel naar luister. Het is heel mooi en klinkt speciaal, een soort van hoopvol. Het is misschien wel mijn favoriete nummer, maar ik denk niet dat je het kent.’
Na dat gehoord te hebben haalt mijn moeder voorzichtig een oortje uit mijn oor, en propt hem bij haar erin. Ik speel het nummer vanaf het begin af, en beide doen we onze ogen dicht.
Als het afgelopen is blijven we nog even zo zitten voordat we onze ogen openen. Mijn moeder is geëmotioneerd en heeft tranen in haar ogen. ‘Vroeger, toen ik net zo oud was als jij nu bent, heb ik dit nummer helemaal plat gedraaid. Het was een van mijn favorieten nummers toen. Blijkt dat we toch niet zo veel van elkaar verschillen.’ Ze geeft me een knipoog en doet haar ogen weer dicht. Ik ben verbijsterd maar het voelt fijn om iets gelijk als mijn moeder te hebben. Het is net alsof we nu iets delen. Alsof we een klein stukje verhaal in ons leven delen. En dat schept een band.

Als ik klaar ben met muziek luisteren besluit ik de wachtende menigte te observeren. Gestreste moeders en vaders met huilende kinderen, oudere echtparen, luidruchtige groepjes met jongeren en sommige mensen zelfs helemaal alleen . Je ziet ze allemaal. En allemaal zo verschillend. Ze zijn blank, donker, jong, oud, lang, kort, dik en dun. En dat zijn alleen nog maar de kenmerken die je aan de buitenkant ziet. Zo veel verschillende afkomsten, en zo veel verschillende toekomsten. Maar je voelt dat we allemaal iets gemeen hebben met elkaar. We wachten allemaal al een halve dag in deze klamme ruimte. Dit kleine stukje verhaal delen we allemaal. We zijn allemaal zo verschillend, maar wachtend in deze overvolle ruimte, zijn we verbonden met elkaar en allemaal gelijk.

En terwijl we een paar uur later de overstap maken van een wachtende en verbonden groep naar een los van elkaar staande groep reizigers die eindelijk naar huis gaan, wist ik dat dit kleine verhaal nog op veel verschillende manieren verteld zou worden.

En dit is mijn versie.

Ontwerp door Willem Verweijen