Het verhaal van Kate - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het verhaal van Kate - Mijn Kort Verhaal

christie been

18 jaar - havo

77
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

christie been (18 jaar)

? stemmen

Het verhaal van Kate

Langzaam loop ik door het park, bij elk geluid duik ik in elkaar. 419, 420, nog dertien stappen en ik heb het gered. Nog twaalf, elf, PATS. Een steen knalt tegen de achterkant van mijn hoofd. Ik wankel op mijn benen en verlies mijn evenwicht. Met een doffe klap ga ik tegen de grond. Ik hoor aan het kraken van het grind dat er iemand aan komt en ik wil opstaan, maar als ik dat probeer voel ik een stomp ik mijn maag. Ik krimp in elkaar van de pijn. Dan volgen er mee klappen, stompen en dreunen, het lijkt of er geen einde aan komt. Zo goed en zo kwaad als het gaat probeer ik met mijn armen mijn hoofd te beschermen. Ik blijf zo stil liggen als ik kan en tel in mijn hoofd de seconde die voorbij gaan, 82,83,84, bij 85 seconde voel ik dat mijn spieren verslappen en nog een halve minuut later word het zwart voor mijn ogen…

Als ik weer bij kom, is het eerste dat ik zie een muur met een schilderij. Ik knipper versuft met mijn ogen tegen het felle licht en probeer dan om me heen te kijken. Ik lig in een bed kom ik achter, naast het bed staat een kastje met een bos bloemen in een vaas en een doos met chocolade erop. Dat kijk ik naar rechts en voel meteen een pijnscheut door mijn lichaam trekken. Als ik naar mijn handen kijk, schrik ik. Ze zitten vol korsten en blauwe plekken. Ik breng mijn kapotte handen langzaam naar mijn gezicht en voel. Voor zover ik kan voelen zit ook mijn gezicht vol lelijke schrammen en korsten. Dan komt er een verpleegster de kamer binnen lopen met een karretje met spullen. ‘Och, jou hebben ze ook flik te pakken gehad! Hoe kunnen ze dit iemand  nou aan doen?’ Ik wil wat zeggen, maar er komt geen geluid uit mijn keel, het lijkt wel of iemand mijn keel bewerkt heeft met een schuurmachine! Snel sluit ik mijn mond en steek ik voorzichtig mijn duim op. ‘Blijf vooral stil liggen, twee van je ribben zijn gebroken, je tanden waren stuk, je bent een aantal keer flink gestoken met een mes en je arm was uit de kom. Ook moest er huid van je rug gebruikt worden om de brandwonden die ze met sigaretten op je gemaakt hebben te kunnen laten herstellen. Voorlopig moet je rust houden en blijf je hier om te revalideren. Je ouders regelen ondertussen de inschrijving op een andere school’. Dan doet de verpleegster de bloeddrukband om mijn rechter bovenarm en start met het onderzoek.

3 MAANDEN LATER:
Het is nog donker als ik mijn blote voeten naast mijn bed zet. Ik knipper met mijn ogen om scherp te stellen en sta dan langzaam op. Ik buk en graai met één arm onder het bed opzoek naar mijn sloffen, tevergeefs. Dan maar zonder, denk ik in mezelf en ik loop op blote voeten naar de badkamer. Ik ril, het is koud als je zo uit je warme bed komt. Snel trek ik mijn pyjama uit en zet ik de warme kraan van de douche aan, dat voelt al beter. Als ik klaar ben met douchen, droog ik me af en ga ik naakt voor de spiegel staan. Ik kijk naar mezelf en trek automatisch een frons in mijn voorhoofd. Na de aanval een paar maanden geleden heb ik mezelf nooit meer mooi gevonden, altijd als ik in de spiegel kijk zie ik een monster. Ik heb verschillende littekens en op sommige plekken is de huidtransplantatie nog goed te zien. Snel trek ik mijn bh en onderbroek aan en loop ik terug naar mijn kamer. Daar kleed ik me verder aan en pak ik mijn rugtas in. De eerste schooldag zenuwen gieren door mijn lijf en de knoop in mijn maag groeit met de minuut. Haar in een staart? Haar los? Of toch maar twee vlechten? Los, besluit ik en ik borstel mijn half lange ravenzwarte haar. Snel nog wat mascara op mijn wimpers en wat glos op mijn lippen en dan ga ik naar beneden. In mijn hoofd stel ik mezelf steeds weer die vraag: ‘gaat het op deze school wel goed? Accepteren ze me zoals ik eruit zie, met al die lelijke littekens?’ Ik kan de vragen maar niet uit mijn hoofd zetten. Aan de ontbijttafel zit mijn moeder al klaar met het ontbijt. Het eerste wat ze vraagt als ze me ziet is: ‘heb je het inschrijfformulier? En de boeken pas? En je id kaart? Je moet je nog wel aanmelden bij de receptie, niet vergeten.’ Ik knik braaf en stop alle spullen in mijn nieuwe rugtas, terwijl de gedachten in mijn hoofd maar niet ophouden. Ik vind het al erg genoeg dat ik weg gepest ben van mijn oude school en dat ik voor de rest van mijn leven verminkt ben, maar dat mijn moeder nu met al die vragen komt terwijl ik al bijna bezwijk onder de zenuwen, vind ik minstens net zo erg. Om tien voor acht pak ik mijn tas en geef ik mijn moeder een kus op haar wang. Dan pak ik een appel van de fruitschaal en loop ik naar mijn fiets. Met tegenzin en een hoofd vol vragen fiets ik naar mijn nieuwe school.

OP DE NIEUWE SCHOOL:
Met een knoop in mijn maag zet ik mijn fiets op slot en slenter ik naar de ingang. Voetje voor voetje loop ik naar lokaal B4, waar ik mijn nieuwe klas ga ontmoeten. Ik ben op van de zenuwen en ik klop heel zachtjes op de deur. Als er geen reactie komt klop ik harder. Met een verlegen lachje loop ik de klas in en 29 kinderen staren me aan. Dan staan ze op en beginnen ze voor me te klappen. Verbaasd kijk ik de klas rond. Een meisje dat vooraan zit staat op en loopt naar me toe. Ze pakt mijn hand en stelt zichzelf voor als Maya. ‘Kate’, fluister ik terug. ‘Weet ik, iedereen weet dat, jij bent zo super cool!’. Vragend kijk ik haar aan. ‘Jij bent echt een inspiratie voor heel veel mensen weet je dat? Dat je ondanks wat je hebt mee gemaakt: het gepest en de mishandeling op je oude school toch besloten hebt om niet op te geven en over te stappen naar een andere school’, legt Maya uit. ‘Vind je mij geen monster dan? Met al die littekens enzo?’, vraag ik verbaasd. ‘Een monster?! Hoe kom je daar nou bij? Je bent super knap! Alle jongens in de klas hebben het al over je sinds ze weten dat je hier naar toe zou komen.’ Roept Maya uit. Dan slaat ze haar armen om me heen en voor het eerst in een hele lange tijd voel ik me welkom en veilig. Met een lach op mijn gezicht knuffel ik Maya terug. Wie had dat gedacht, dat ik, het monster ooit een echte vriendin zou kunnen
hebben…

Ontwerp door Willem Verweijen