Het ritme van het instinct. - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het ritme van het instinct. - Mijn Kort Verhaal

Elise Koornneef

17 jaar - Havo

22
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Elise Koornneef (17 jaar)

? stemmen

Het ritme van het instinct.

Lief Dagboek

Ik zal me eerst even voorstellen, ik ben Sara Sombey en 19 jaar oud. Het dorp waar ik woon en ben geboren is karasjok. Karasjok ligt in Finmark , een gebied zo groot als Nederland in het noorden van noorwegen. Wat ik in het dagelijkse leven doe is : zo’n beetje de helft van het jaar ben ik rendierhoedster en de andere helft van het jaar studeer ik in Troms∅. Dat is ieder jaar wel een hele grote overstap maar het is zeker ook heel leuk die afwisseling.

De rendiermigratie vind ieder jaar plaats in het voor en najaar en er komt familie uit de stad om mij hierbij te helpen.

Mijn achtergrond

Mijn famillie en ik stammen af van een nomadenfamillie namelijk de Samisch. Er zijn tegenwoordig weinig mensen die deze manier van leven toepassen. Nog maar zo’n 3000 en dat zijn over het algemeen mannen.

De tocht

Onze tocht begint in de buurt Karasjok richting het noorden naar de kust. Maar voor de reis begint moeten we de rendieren nog scheiden, want in de wintermaanden staan de rendieren van verschillende Samifamillies door elkaar.

Mijn rendieren trekken op instinct naar het noorden maar we moeten er wel voor zorgen dat het achterste deel van de kudde bij elkaar blijft anders loopt er een deel achter en dat is niet de bedoeling.

Eindelijk is het zover, nog een paar uurtjes slapen want dat zal de komende twee weken waarschijnlijk weinig gebeuren. Dat komt omdat de dieren het ritme en tempo bepalen. Dan beginnen verscheidene dieren te lopen. Snel springen  we op de sneeuwscooters die we de vorige avond gereed hebben gezet. Achter iedere sneeuwscooter hangt een slee met daarop spullen die we tijdens de reis nodig zullen hebben. Zoals tenten, een kacheltje, brandstof,  genoeg eten en drinken en natuurlijk veel warme kleren en dekens.

Aan het einde van de avond , na een lange dag reizen zijn de rendieren moe geworden en stoppen ze om te rusten en grazen van het weinige gras dat hier en daar nog tevoorschijn piekt onder de dikke laag sneeuw. Dat geeft ook ons wat tijd om bij te komen, want ondanks dat we de meeste tijd op de sneeuwscooters doorbrengen moeten we ook wel eens stoppen. Dat komt omdat de we dan vast zitten in de diepe sneeuw of omdat 1 van de jongere dieren de kudde niet bij kan houden en we daar op moeten wachten. We zijn inmiddels gestopt en gaan eerst de tenten opzetten, dat is niet moeilijk want ze zijn heel eenvoudig in elkaar te zetten ook eten we wat van de vis de we vandaag tijdens een rust gevangen hebben. Dat kostte veel energie want om bij het water te komen moeten we eerst een gat maken in de dikke laag ijs. Nu is het tijd om nog even wat te slapen want de dieren kunnen ieder moment weer verder gaan.

Mijn vader roept me op via de walkie-talkie dat we weer verder moeten gaan omdat er een andere kudde aankomt. De kuddes mogen absoluut niet mixen, want dan zou al ons voorbereidingswerk voor niets zijn. Dus we moeten gauw weer vertrekken dus ik schrijf bij de volgende stop verder.

Het is nu half twee ‘s middags en ik zit met mijn rug tegen de kachel te schrijven. Hoewel de kachel al een poosje aan staat, wordt het in de tent niet echt behaaglijk. Dat komt misschien ook wel omdat er vandaag iets vervelends is gebeurd. Er was vandaag een rendier dat niet meer mee kon met de kudde omdat het te zwak was. Dat komt omdat het dier in de wintermaanden geen goede vetlaag had kunnen creëren omdat er te weinig voedsel was. We hebben eerst geprobeerd het dier wat krachtvoer te geven maar het dier kon niet eens meer lopen. Helaas hebben we het achter moeten laten…

Wat ik laatst eigenlijk ontdekte is dat onze manier van leven eigenlijk heel bijzonder en uniek is. Want het is een mooie mengeling van tradities en moderne dingen, zoals nomadententen en sneeuwscooters. En dan te bedenken dat ik over vier maanden gewoon weer een normaal dorpsmeisje ben dat studeert in de stad. Dat is toch een hele grote overstap.

Oh we moeten weer verder hoor ik via de walkie-talkie.

Daaaag!!!

Liefs Sara Somby

Ontwerp door Willem Verweijen