Het puzzelstukje - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het puzzelstukje - Mijn Kort Verhaal

Marie B.

19 jaar - Europese School, jaar 7 , vergelijkbaar met VWO 6

4
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Marie B. (19 jaar)

? stemmen

Het puzzelstukje

Met een rustige beweging haal ik het broodje met hummus uit mijn rugzak. Ik ben hier al een week en het is prachtig. De bergen torenen boven de wolken uit, de lucht is ijl en het enige geluid is dat van koebellen. Het lijkt alsof het dorp in de jaren ‘80 is blijven hangen. Ik voel me echter leeg. Het is alsof ik naar een foto kijk, het is mooi, maar ik ben niet aanwezig. Met een zucht leun ik achterover op het bankje. Over een paar weken is mijn Gap Year afgelopen, maar ik heb nog steeds geen clue van wie ik ben en wat ik wil. Mijn ouders hadden gelijk. Ze pushten me om rechten te gaan studeren in Leiden, ze zeiden dat dat “altijd een goede keuze is”. De enige die me steunde was mijn zus. “Dit is dé gelegenheid om jezelf te ontdekken!” Ik ben echter nog steeds wie ik altijd was geweest : het rustige, beschaafde, stille meisje Madelief.

 

“Wat doe je hier in je eentje?” Ik deins achteruit bij het horen van de schorre stem. Met rode wangen kijk ik op, recht in een paar donkergroene ogen die door zwarte kohl omringd worden. Ze heeft sproetjes en oranje krullend haar, een typische “ginger”. Het meisje strijkt haar rode haar achter haar oor. Ik reik haar mijn hand toe. “Madelief.” Met een schuine glimlach kijkt ze me aan, ontwijkt mijn hand behendig en geeft me een stevige knuffel. “Zo doen we dat hier. Ik ben Olivia.”

 

Olivia is alles wat ik niet ben en alles wat ik altijd heb willen zijn. Wanneer ik haar vertel over de teleurstellende ervaring die mijn Gap Year is, kijkt ze me vol medelijden aan. “Wat had je gedacht, Madelief? Dat je alles zomaar uit zou vogelen? Door op bankjes naar bergen te kijken? Door in treinen te zitten? Ja, het is mooi, maar zo ontdek je niet wie je bent! Je moet leven! Dingen doen die je meestal niet doet, dingen doen die je nog nooit gedaan hebt.” Ze glimlacht naar me, ze kent alle geheimen van de wereld. Met een zucht staat ze op. “Ik moet gaan, ik zie je nog wel.” Een knipoog en ze is weg. Hoe moet ik haar ooit vinden? Dit dorp is klein, maar ook niet zo klein. Typisch, het is zo’n kind dat erin gelooft dat dingen zich op mysterieuze wijze vanzelf oplossen, als je er maar in gelooft. Met rollende ogen sta ik op en stop ik mijn handen in mijn zakken. Iets schuurt tegen mijn hand aan. Fronsend open ik het papiertje.

 

07/08/2014, 21.00, Grünsee

Ik zie je daar 😉

Onderaan het dal zie ik de vlammende haren verdwijnen.

Al een anderhalf uur ben in onderweg. Het paadje kronkelt door het bos en het is een stevige klim. Ik stop voor de zoveelste keer om de kaart wat beter te bestuderen. Ik zou er moeten zijn. Zenuwachtig veeg ik het zweet van mijn voorhoofd en op handen en voeten klim ik over de rots heen die me het zicht verspert. Wanneer ik recht sta kan ik mijn ogen niet geloven. Midden in het bos is er een meer, met helder water. Boven de bergen hangt een roze gloed, de zon is bijna onder. Ik kan een glimlach niet onderdrukken. Met rustige stappen loop ik naar het meer toe en raak ik het water aan. Het is ijskoud maar zo verleidelijk. Plots wordt het donker en voel ik twee handen voor mijn ogen.

 

“Olivia!” Haar lach weergalmt door het bos en ze haalt haar handen weg.“Ik wist dat je zou komen, je bent dapperder dan je denkt.” Ze knipoogt. Ik probeer mijn rode wangen te verstoppen, wat hopeloos mislukt. Twee andere jongens komen langzaam aanlopen. Heeft ze vrienden meegenomen? Welke van de twee zou haar vriendje zijn? “Hoi ik ben Madelief.” Zeg ik, met veel te zachte stem. Grijnzend kijken ze me aan. “Ik ben Tom en dit is Yann,” zegt de jongen met zwart haar. Hij heeft bruine ogen en draagt een zwart petje. Onder zijn arm draagt hij een stereo, het liedje “Summer of ‘69” schalt door de luidsprekers. Hij draait zich om naar Olivia en knipoogt. ”Je hebt het goed voor elkaar meid. Nou, Madelein, ben je klaar voor een duik?” Een duik? Van de schrik vergeet ik hem te verbeteren. Schoorvoetend kijk ik op. “Ik denk niet dat dat een goed idee is. Ik heb geen bikini bij…” De drie kijken elkaar aan en barsten in lachen uit. Ik had niet moeten komen. “Dat is niet nodig, Madelief.” Olivia legt de nadruk op mijn naam, en tot mijn verbazing zie ik dat ze haar broek uittrekt. De andere twee zijn al weg, en ik probeer een een lach te onderdrukken wanneer ik de twee paar witte billen onder water zie gaan, gepaard met het nodige gegil. De muziek echoot door het bos.

 

Oh and when you held my hand

I knew that it was now or never

Those where the best days of my life

Back in the summer of ‘69

 

Zenuwachtig kijk ik naar Olivia. Ze heeft een handdoek om haar bleke huid geslagen. Ze kijkt me recht aan en glimlacht. Ook al ken ik haar nog maar net heb ik het gevoel haar al heel mijn leven te kennen. Haar ogen zijn net sterren. Ze straalt.  Zachtjes pakt ze me vast. Ik versteen. En dan zoent ze me. Het duurt minder dan een seconde, maar het lijkt een eeuwigheid. Het is alsof ik met mezelf samenkom. Een stukje van de puzzel is gevonden.

 

Ze laat me los en rent naar water, ergens onderweg laat ze haar handdoek vallen. “Kom!” roept ze me toe. Ik twijfel. Mijn hart bonst in mijn keel, al weet ik niet of het van het geluk is of van de spanning. Ik laat los. Alles. Mijn kleren, mijn gedachten, wie ik was. Mijn voeten maken de stap die nu duidelijker is dan ooit .

 

Ontwerp door Willem Verweijen