Het meer - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het meer - Mijn Kort Verhaal

Jarnick Vitters

18 jaar - vwo

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Jarnick Vitters (18 jaar)

? stemmen

Het meer

Twee weken geleden besloot ik wat spullen op zolder te zetten. Door mijn verzameldrang was mijn hele huis verpakt met allemaal spullen. Mijn huis stond schil van schilderijen tot oude schoolschriften. Toen ik op zolder was, kwam ik allemaal oude dingen tegen. Dingen waarvan ik het bestaan niet meer van wist. Een van de dingen die ik vond, was een boek. Het boek was oud en stoffig en toen ik het boek openmaakte zag ik dat er een bladzijde uitgescheurd was. Op de bladzijde zag ik een foto van een gezin. Het leek een gelukkig gezin.  Het gezin woonde in Glasgow en op een dag besloten ze om een stuk te rijden. Na een eindje te hebben gereden besloot het gezin om een wandeling te maken. Uiteindelijk kwam het gezin bij het meer Loch Lomond aan. Het jongste zoontje van het gezin besloot om dichter bij het water te gaan kijken. Toen hij erg dichtbij kwam, gleed hij uit en kwam met zijn hoofd op een rots in het water terecht. Hij raakte bewusteloos en bezweek uiteindelijk aan onderkoeling. Zijn levenloze lichaam zakte naar de bodem van het meer en  ondanks veel speurwerk is zijn lichaam nog steeds niet gevonden. Volgens het boek zou het gezin ontroostbaar geweest zijn door het verlies van hun zoon en broertje en zouden de gezinsleden uiteindelijk zijn gestorven van verdriet. De geesten van de gezinsleden zouden teruggekeerd zijn naar het meer waar ze vandaag de nog altijd rondspoken. Aangetrokken door het mysterie besloot ik op onderzoek te gaan naar dit verhaal. Ik geloofde het verhaal niet en wilde er meer van weten.  De volgende dag nog pakte ik mijn koffers en reed ik naar Schiphol. Ik vloog naar Glasgow en ik besloot om eerst een hotel te zoeken waar ik de nacht door zou kunnen brengen. De volgende dag zou ik dan mij mijn onderzoek hervatten en bij het meer gaan kijken. Het hotel zag er oud uit en de bezoekers die er waren, kwamen er al jaren. Aan een van de gasten vroeg ik of hij meer over de mysterie van het gezin wist. Mitch McDonald zei jaren bevriend te zijn geweest met het gezin. Ook vertelde hij dat de familienaam van het gezin Patterson was en dat het gezin vaak in het hotel kwam om te ontbijten. Mitch geloofde niet dat de familie gestorven was van verdriet en dacht dat ze vermoord waren. Onderzoek van de politie wees echter niets uit en er werd geconcludeerd dat het gezin was gestorven van verdriet. Mitch zei me dat hij me wilde helpen en de volgende dag mee zou gaan naar het meer. Die nacht kon ik niet slapen. Ik kreeg een nachtmerrie en ik droomde dat ik in het water viel en dat een hand me onderwater trok. Badend in het zweet werd ik wakker en ik voelde een rilling over me heen komen. Ik zei tegen mezelf dat ik niet bang hoefde te zijn om naar het meer te gaan en dat het maar een droom was. De volgende dag stapte ik bij Mitch in de auto en we reden naar het meer.  Hoe dichter we het meer naderden hoe nerveuzer ik werd. Mitch kalmeerde me en zei dat geesten niet bestonden. We waren nog maar een paar meter van het meer verwijderd toen ik een stem hoorde. ‘Ga weg. Ga weg nu het nog kan’. Toen ik om me heen keek zag ik dat Mitch was verdwenen. Hadden de geesten Mitch te pakken gekregen. Een rilling ging door me heen en ik hoorde de stem weer. ‘Pas op. Hij is niet te vertrouwen’. De stem beangstigde me. Had Mitch er iets mee te maken. Had hij het gezin vermoord en hun jongste zoontje in het water geduwd. ‘Onzin’, zei ik tegen mezelf en ik liep verder naar het meer. Ik was vastbesloten om naar het meer te lopen maar iets hield me tegen. Ik hoorde wat achter me en ik keek om me heen. Ik zag niks en dus besloot ik om verder te lopen. Ik was nog maar een stap van het meer verwijderd. Plotseling hoorde ik de stemmen weer. De stemmen klonken nu nog dringender en harder. ‘Pas op. Hij heeft een bijl.’ ‘Een bijl?’ Nu begon ik me echt zorgen te maken en ik was verstijfd van angst. Ik draaide me om en achter me zag ik een gedaante met iets in zijn handen. Het was een bijl! Ik stapte achteruit en ik voelde de grond letterlijk onder me wegzakken. Ik viel in het water en terwijl ik met mijn hoofd boven water kwam, zag ik de gedaante weer achter me. Ik probeerde weg te zwemmen en toen constateerde ik dat ik de gedaante achter me kwijt was. Net voordat ik aan de weer aan land was, voelde ik iets op mijn rug en plotseling werd ik naar beneden getrokken. Het was een hand dat mij naar beneden trok en ik probeerde hulp te roepen. Ik was verstijfd van angst en het enige wat ik uit kon brengen was onverstaanbaar gebrabbel. Ik raakte verder onder water. Ik probeerde mezelf naar boven te drukken maar het lukte niet. De hand was te sterk. Ik voelde dat de krachten in mijn lichaam afnamen en toen zag ik zijn gezicht. Het gezicht van de gedaante. De stemmen hadden gelijk. Hij was niet te vertrouwen. Plotseling werd het donker. Alles werd donker. De hand stopte met duwen. Het was voorbij. Alles was voorbij.

Ontwerp door Willem Verweijen