Het geluk van het einde - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het geluk van het einde - Mijn Kort Verhaal

Melanie Bastiaanse

18 jaar - havo

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Melanie Bastiaanse (18 jaar)

? stemmen

Het geluk van het einde

Ik wist het, ik wist het gewoon. Ik wist dat de dagen voor mij korter werden en dat ik er steeds slechter aan toe begon te raken. Ik kan dingen niet allemaal meer even goed onthouden, het voelt alsof de wereld op me afkomt en de wil om nog door te gaan begint steeds verder in mijn schoenen te zakken. Het begon allemaal een tijdje terug, een tijd die ik, in mijn korte leven, nooit zou vergeten. Het leven is niet altijd even makkelijk voor me geweest. Je kent het wel, ouders gescheiden, slechte jeugd met veel drugs en alcohol misbreuk, kinderen krijgen met de liefde van je leven die uiteindelijk toch van je scheidt. Het gewoonlijke zoals ze het noemen, maar dan ook nog ernstig ziek raken, dat is een nieuwe. Op een grauwe dag midden augustus, kreeg ik te horen dat het niet goed met me ging. Ik moest een jaarlijks onderzoek laten doen bij een gediplomeerde arts, en toen ik al snel telefonisch bericht kreeg wist ik dat er iets niet helemaal in orde was. Ik had een kwaadaardig gezwel aan de bovenkant van mijn brein, ze hadden er ook gelijk bij vermeld dat het ongeneeslijk is en dat ik nog zo’n 5 maanden te gaan heb.

Na 2 maanden had ik mezelf er bij neergelegd, ik ga dood, en ik weet het. Ik ben voorbereidt en klaar om mijn afscheid te regelen. Alleen mijn kinderen… ze hebben een vader nodig. Alhoewel mijn toenmalige vrouw, opnieuw getrouwd is, is dat geen vader voor mijn 6 jarige zoon en 4 jarige dochter. Ik wil mijn afscheid dan ook zo lang mogelijk uitstellen, voor het welzijn van mijn kinderen. Het is mentaal slopend om te weten dat je kinderen zonder jou door het leven zullen gaan. Ik zal niet bij hun eerste vriendje of vriendinnetje zijn, hun eerste rijles of hun trouwerij. Dingen die je als vader koestert, en alles voor zou geven om bij te wonen. Het gesprek dat ik met ze moest voeren was het ergste, het brak me van binnen. ‘’Alissa, luc, papa moet jullie iets vertellen. Papa is ziek, heel ziek.’’ Toen begon ik te huilen en mijn dochter rende naar de voorraadkast toe om een pleister te pakken. ‘’Alsjeblieft papa, nu niet meer ziek zijn hé!’’. Ik kon ze het toen niet vertellen, noem me een watje, het maakt me niet uit. Je kan ook zeggen wat je wil, maar ik geef om mijn kinderen en ik zal er in deze korte periode alles aan doen om ze van een goede toekomst te verzekeren. Een maandje geleden heb ik het nog eens geprobeerd ze het te vertellen, tevergeefs. Dit keer was ik wat standvastiger en heb ik Alissa en Luc echt zo duidelijk mogelijk proberen uit te leggen dat het einde voor mij eraan komt. Ze zijn alleen nog te jong om het echt te snappen, wat mij natuurlijk erg veel pijn doet vanbinnen.

Het is weer tijd voor mijn nachtelijke wandeling. Als je eenmaal zoveel medicijnen als mij slikt blijf je wel wakker. Ik liep naar mijn medicijnenkastje toe, maar voordat ik daar überhaupt kon komen begon ik me draaierig te voelen, mijn hoofd voelde zwaar en voordat ik het weet lag ik met verschrikkelijk pijn op te grond. Het moment dat ik 112 belde is het laatste dat ik me kan herinneren voordat ik in een ziekenhuis bed wakker werd. Die enorme hoofdpijn was nog steeds bonkend aanwezig. Ik merkte op dat ik vastzat aan een heleboel draadjes, en volgens mij hebben ze me zelfs geopereerd. ‘’Meneer Janssen, was het toch’’ hoorde ik ineens vanuit de deurpost. Een simpele ja is het enigste dat ik uit kon brengen. ‘’Het spijt me heel erg dat ik u dit nieuws moet brengen, maar u uitzaaiingen zijn erg verspreidt, waardoor de lever en de longen ook aangetast zijn. Ook heeft u een nieuw gezwel aan de top van uw brein wat niet meer de moeite is om weg te halen. U zult niet lang meer te leven hebben meneer Janssen, het spijt me zeer. Wilt u dat ik uw familie inligt?’’ Mijn hoofd begon te tollen en mijn hartslag ging als een razende te keer. Na al die voorbereidingen, en acceptaties dat het einde eraan komt, kun je nooit écht voorbereidt zijn.

Tien dagen later kon ik niet meer, na veel zwoegen en stoten, en het uiterste uit mezelf halen was ik op. Ik koos voor euthanasie. De dokter heeft er voor gezorgd dat de familie die ik nog had langskwam, en volgens mij zag ik zelfs mijn ex langskomen. Nadat iedereen afscheidt had genomen, en na de meest slopende conversatie met mijn kinderen was het zover. ‘’papa houdt van jullie’’ was het enigste dat ik nog kon uitbrengen totdat de vloeistof mijn lijf binnenkwam en ik mijn ogen voorgoed sloot

Tot mijn verbazing werd ik weer wakker. Alsof ik net een lekker dutje heb gedaan, alleen was alles om me heen niet wat het leek. Het leek alsof ik in mijn eigen huis wakker werd, maar dat het niet mijn eigen huis was. In de keuken hoorde ik ineens een stem. ‘’Beste Niko Janssen, u bent te vroeg van het leven beroofd daarom willen wij iets terug doen. Dit huis is hetzelfde als uw huis zodat u nog kent, zelfs uw vrouw en kinderen zijn aanwezig. Wees niet bang, uw vrouw is hier nog smoorverliefd op u. ik hoop dat u uw rust hier kan vinden in het hiernamaals. Mocht u toch er voor kiezen om naar het ‘’eindeloze’’ te gaan hoeft u maar naar de hoek van de straat te lopen. Veel geluk, groetjes BOT’’ sprak een vage stem naar mij. Ik moest even gaan zitten en denken wat er nu echt aan de hand is, en na een tijdje wist ik het. Dit is de overstap tussen leven en dood. Kiezen om gelukkig door te leven in een fantasiewereld of het ‘’eindeloze’’.

Ontwerp door Willem Verweijen