Het einde van mij - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het einde van mij - Mijn Kort Verhaal

Iris van Berkel

15 jaar - vwo

3
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Iris van Berkel (15 jaar)

? stemmen

Het einde van mij

Het einde van mij

5 jaar geleden gebeurde het allemaal. Ik sloop stiekem binnen bij een concert en de bewakers hadden niks door. Ik zag veel mensen, ze hadden het allemaal erg naar hun zin. Ik dacht maar aan een ding de mensen een trauma te bezorgen of hun zelfs te vermoorden. Op dat moment pakte ik mijn mitrailleur en zonder na te denken schoot ik in de ronte tot al mijn kogels op waren. Vanaf dat moment herinnerde ik me niks meer.

Spijt

Elke nacht blijf ik het voor me zien. Hoe ik al die onschuldige mensen pijn doe. Hoeveel spijt ik ook heb ik kan het niet terug draaien. Wat bezielde me, wat was fout met mij? En hier ben ik dan 5 jaar nadat het allemaal gebeurde. Ik ben alleen, alleen in een cel met geen enkele vriend. In die 5 jaar is veel gebeurd. Wat zou ik graag mijn leven opnieuw willen beginnen ,maar zo werkt het helaas niet. Geen enkele nacht heb ik fijn geslapen, in al die 5 jaar. Mijn leven voelt nu zo nutteloos. Waarom zou ik geen einde maken aan mijn leven? Niemand houdt van mij.

Nadat ik de grootste fout in mijn leven had begaan werd ik wakker in een ziekenhuis. Een bewaker had mij in mijn been geschoten en de dokters zeiden dat ik toen flauw was gevallen. Dat gaf mij geen enkele kans meer om te ontsnappen want mijn kamer werd goed bewaakt en ik wist zodra ik weer beter zou zijn, zouden ze mij naar de gevangenis brengen. De dokters assistente met haar veel te serieuze blik zette de radio aan en toen hoorde ik wat eigenlijk nog helemaal niet tot mij was doorgedrongen. Ik was wereldnieuws ,maar niet op de goede manier. De vrouw vertelde dat een man van 29 jaar met bruin haar en een zwarte muts op een massa moord had gepleegd tijdens een concert in de Meierij , daarmee bedoelde ze dus mij. Toen kwam het ergste ze zei dat er bij de schietpartij 6 doden waren gevallen en 24 gewonden waaronder 9 zwaargewonden. Ik was best trots op mezelf maar nu snap ik niet waarom. Ik keek door het raam van de deur en zag daar een bewaker staan. Ik zou de rest van mijn leven in een gevangenis zitten.

De overstap van mijn leven

In het jaar na de massamoord die ik had gepleegd was mijn leven in een keer omgeslagen. Toen ik eindelijk uit het ziekenhuis was werd ik meteen naar de rechtbank gebracht, waar mijn uitspraak zou volgen. Onderweg probeerde ik me nog los te trekken maar niks lukte. Daar zat ik dan in de rechtbank, mijn broer had voor mij een advocaat gereld maar niemand van mijn familie was gekomen. Ze wilden niks meer met mij te maken hebben. Dat snap ik eigenlijk ook wel, maar mijn familie wist net zo goed als ik nu dat ik niet helemaal goed in mijn hoofd was en altijd al rare dingen deed. Zei zouden me toen juist moeten steunen.  De uitspraak van de rechter was dat ik 60 jaar in de gevangenis moest, dat was bijna heel mijn leven.  De gevangenis vond en vind ik echt een HEL, ik heb geen vrienden in de gevangenis, ik heb geen familie hier het enige dat ik had was een psycholoog die mij hielp om weer helder na te denken en te beseffen dat wat ik had gedaan echt niet kon. Elke vrijdag kwam ze naar mij toe om met mij te praten, beetje bij beetje  kon ik voor het eerst in lange tijd weer helder nadenken en begon ik te begrijpen dat ik een psychopaat was met rare ideeën.

In de andere 4 jaar heeft mijn leven een grote overstap gemaakt. Ik was niet meer die psychopaat , maar iemand met veel spijt die niemand over heeft.  Ik heb in die 4 jaar goed na kunnen denken, de psycholoog heeft me daar erg bij geholpen en daar ben ik erg blij mee. Het enige wat me heel erg dwars zit is mijn familie. Geen enkel familielid is in de afgelopen 5 jaar bij mij op bezoek geweest of heeft ook maar iets aan moeite voor mij gedaan. Ook van de paar vrienden die had is niemand gekomen. Ik ben ALLEEN. Niemand houdt van mij.

Geen opties over

Dagen gaan voorbij maar nu ik mijn gezond verstand terug heb vraag ik me eigenlijk af waarom ik nog leef. ‘Niemand houdt van mij’ die gedachte blijft door mijn hoofd spoken. Als ik na 55 jaar weer vrij kom ben ik 89, misschien ben ik voor die tijd allang dood. Ik ga mijn aardige psycholoog vertellen hoe ik mij voel. Zij zal het vast begrijpen en mij een advies kunnen geven. Het is nu vrijdag en de psycholoog is net langs geweest. Het was een erg lang gesprek en ze probeerde me toch moet in te praten ,want zelfmoord plegen zou toch nooit lukken. Ondanks het gesprek met de psycholoog zie ik geen opties meer. Stiekem ga ik tijdens etenstijd opzoek naar iets scherps om een einde te maken aan mijn mislukte leven ,maar ik zie niks scherps. Met een smoes om de kok te gaan helpen kom ik achter de keuken, daar zie ik een scherpe blauwe schaar liggen.  ik pak de schaar, de kok ziet het en rent schreeuwend naar mij toe. Snel schreeuw ik nog  ‘Bedank voor niks iedereen’. Ik prik de schaar in mij keel.  Langzaam voel ik me lichter worden,  al mijn verdriet zakt van me af. Toen zag ik een wit licht. Dit is het dus, het Einde.

Ontwerp door Willem Verweijen