Het eerste pion - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Het eerste pion - Mijn Kort Verhaal

Ashley Mpoyi

19 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Ashley Mpoyi (19 jaar)

? stemmen

Het eerste pion

Ik kijk op de klok, kwart over één, ze is laat. Ik voel mijn hart kloppen in mijn keel terwijl het tikken van de klok veel harder klinkt dan normaal, ze lijken haast gelijk te gaan. Ik heb nog steeds geen idee waarom ik hier zit, het enige wat de bewaker tegen mij zei toen hij mij kwam halen was ‘Er is hier iemand die haar tijd waardig vond je op te komen zoeken. ‘, terwijl hij mij met een vunzige gelaatsuitdrukking aankeek. Wie ‘haar’ was wilde hij niet zeggen.

Om twee voor half twee gaat de deur tegenover mij open, er kwam een vrouw binnenlopen. Lang, blond met van die slanke modellenbenen. Ze droeg een zwarte bril op het einde van haar neus met daaronder een donkerrode lipkleur. Rood stond haar goed.
‘Sorry dat ik zo laat ben, ik stond in de file. Een ongeluk op de A4’ zei ze met een gebaar alsof het heel normaal was zo laat aan te komen zetten. ‘Vanaf hier lukt het wel Albert, dankjewel’ ze geeft de man die iets te dicht achter haar staat een hand, hij knikt en loopt de deur uit. Haar assistente of bodyguard misschien?
‘Dag Maarten, wij kennen m’elkaar nog niet, ik ben Angela Brouwers. Aangenaam’, aan het accent te horen kwam ze uit Vlaanderen. Ze gaf me een hand, die voelde warm en zacht aan. ‘Zou ik een privé gesprek met mijn cliënt mogen hebben?’ ze keek de bewaker die achter mij stond doordringend aan. Aan het geluid van de handboeien achter mij te horen was het verzoek goedgekeurd. De bewaker verdween achter de grote deur metalen deur met de tekst “De Overstap”. Het kamertje waar de naarste bekentenissen werden gedaan.
‘Zo, veel fijner toch, in plaats van zo’n waakhond achter je die je in al je handelingen volgt?’ ze glimlachte. Ze had een mooie lach. ‘Ik ben hier natuurlijk niet omdat ik met je op theekransje wil, dat snap jij ook wel, maar ik heb het incident van 8 juli beter bekeken.’ Ik denk meteen aan de slapeloze nachten die na die helse dag hebben gevolgd.
‘Ik zie hier dat er geen enkele motieven te koppelen zijn aan het incident.’ het is even stil. ‘Ook hebben wij toestemming gekregen van de ouders van het slachtoffer om haar spullen nog voor een tweede keer te mogen doorkijken… Inclusief haar mobieltje.’ ze legt het apparaat voor haar op tafel neer. Ik denk meteen aan onze laatste telefoongesprek, haar vermoeide maar toch nog altijd charmante stem. ‘Ik was er bij, daar in de rechtszaal. De rechter heeft alleen naar het incident gekeken en de bijzaken die relateren aan het incident op een rijtje gezet. Ik ben bang dat er niet gelet is op jou.’ Ik laat de woorden van Angela bezinken. Het is waar wat ze zegt, er is helemaal niet gelet op mij. Ik herinner me de eerste zinnen van de rechtspreking nog, deze hebben daarna nog duizend keer door mijn hoofd gespeeld; “Artikel 2 in het wetboek van Strafrecht, De Nederlandse strafwet is toepasselijk op ieder die zich in Nederland aan enig strafbaar feit schuldig maakt.”
Kwart voor twee. Wat gaat de tijd langzaam. Ik zie Angela bedenkelijk naar me staren alsof ze een antwoord verwacht, maar ze zegt niets. Ze staat op, ‘Ik ga koffie halen, wil je ook wat?’ ik schud mijn hoofd.
Met een dampende kop koffie in haar handen geklemd kijkt ze me aan. ‘Ik geloof niet dat jij schuldig bent Maarten. De rechter heeft jou geen recht van spreken gegeven en dat hoort niet.’ ze weet meer dan ik zelf vermoed. Ik kijk naar het puntje van me schoenen. Het is stil.
‘Ik ben hier omdat ik graag jou kant van het verhaal wil horen’ zegt ze om de stilte te verbreken. Het is nu of nooit.
‘Emily was mijn vriendin. Ze was het mooiste meisje die ik ooit had gezien, niet omdat ze voldeed aan mijn schoonheidsidealen maar omdat zij iets had wat niet terug te vinden was in andere meisjes. Zo bescheiden maar tegelijkertijd ondeugend.’ ik zuchtte. Ik keek nog altijd naar mijn schoenen. ‘Ze kwam uit een streng katholiek gezin. Wegens reorganisatie is haar vader ontslagen en verhuisde ze naar de grote steden, omdat er in het dorp geen werk meer te vinden was.
Twee jaar later overleed haar moeder waardoor haar vader de complete voogdij over zijn drie kinderen kreeg. Het overlijden van zijn vrouw, een full time baan en een nieuwe omgeving zou hem te veel zijn geworden en hij kwam in de kroegen terecht. Het overmatige alcoholgebruik zorgde ervoor dat hij al zijn agressie op zijn kinderen begon af te reageren. Ik zag Emily steeds minder, maar ze wilden me nog altijd niet vertellen wat er aan de hand was.
Een keer was ze alleen thuis terwijl de hele familie op bezoek was naar het zuiden. Ze belde me met een vermoeide stem op, haar prachtige vermoeide stem. Of ik langs wilde komen. Eenmaal bij haar aangekomen vertelde ze me dat ze een zwangerschapstest had afgenomen om zwangerschap uit te sluiten. Haar menstruatie zou twee weken uitgebleven zijn.’ Ik zucht weer en kijk op van mijn schoenen, ik zie nu dat Angela de volle aandacht voor mij heeft. Ik vervolg. ‘Ik heb haar geprobeerd te kalmeren maar niks wilde werken. Op een gegeven moment kregen we zelfs een grote ruzie. Ze schold me uit en zei dat ik nergens goed voor was. Uit woede heb ik de gemeenste dingen tegen haar gezegd. Ze raakte zelfs zo overstuur dat ze zich op sloot in de wc zodat ik er niet bij kon. Ze huilde.
Na een tijdje hoorde ik weinig meer dus ben ik gaan kijken of het nog ging. Ik probeerde met mijn sleutels het slot om te draaien en opende de deur. En daar lag Emily, op de grond in een plas bloed vermengt met urine. Ik schrok me dood en op dat moment kwam haar familie binnen.’
Angela kijkt naar de grond. Ze weet zich geen houding te vinden. Ik zie aan haar dat ze de woorden bij elkaar zoekt maar niet weet hoe ze deze moet verwoorden. Ik verbreek de stilte. ‘Haar familie wilden niet geloven dat het zelfmoord was geweest. Zo zou Emily niet zijn ingesteld, helemaal omdat ze uit een katholiek gezin kwam. Ik was natuurlijk het eerste pion. Ze moesten iemand de schuld geven, toch?’

Ontwerp door Willem Verweijen