Haast - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Haast - Mijn Kort Verhaal

Kylan Groen

20 jaar - MBO

1
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Kylan Groen (20 jaar)

? stemmen

Haast

Na 5 jaar en 20 keer opnieuw beginnen ie er dan eindelijk… de nieuwe dienstregeling! Een belangrijk onderwerp voor elke scholier die iedere dag met het openbaar vervoer reist en dus ook voor mij. Doordeweeks ben ik net als ieder ander afhankelijk van de trein en bus tijden, vooral omdat ik niet in een provincie woon waar er elke 10 minuten wat langs komt rijden. Daarom is het noodzaak om van tevoren even te kijken naar de tijden, voordat ik weer een halfuur in het bushokje sta weg te vriezen naast de kant van de weg.

 

Iedereen lijkt soms weleens te vergeten dat een scholier zich op enorm veel dingen moet voorbereiden. En dat voorbereiden begint als ’s ochtends vroeg. De avond daarvoor heb ik er hopelijk aan gedacht om de wekker te zetten, anders word ik weer te laat wakker met alle gevolgen van dien. Maar laten we deze keer even uitgaan van een dag wanneer de wekker ’s ochtends wél afgaat. Zodra de wekker gaat, begint alle ellende voor mij. Het is vroeg en nog veel te donker, waardoor ik het liefst in mijn bed zou blijven liggen. Maar nee ik ga er toch maar uit, mede omdat mijn moeder onderaan de trap mijn naam staat te roepen met de mededeling dat mijn ontbijt op me ligt te wachten.

 

Haar geroep heeft eerder het hele huis wakker en met een slaperig hoofd kom ik een tikkeltje chagrijnig toch uit mijn bed. Op maandag lijkt dit de meeste moeite te kosten, het weekend is voorbijgevlogen en het begin van de week is altijd een lastig opstart moment. Wanneer er nog tijd is om te douchen spring ik snel onder de douche om wakker te worden, waarna ik na het aankleden naar beneden loop om mijn boterham met hagelslag in mijn mond te proppen. Gelukkig heb ik vandaag wel gelijk mijn sokken kunnen vinden.

 

Ik heb mijn boterham met hagelslag nog niet achter mijn kiezen als ik me besef dat het weer zover is… Natuurlijk ben ik de avond daarvoor wéér vergeten mijn schooltas in te pakken, waardoor ik na het ontbijt als een kip zonder kop sta te zoeken naar al mijn spullen. Laptop, ov-chipkaart en pennen. Snel probeer in ik mijn hoofd de spullen op te sommen die ik nodig heb voor vandaag terwijl ik tegelijkertijd bedenk waar ik die spullen in godsnaam heb gelaten. Mijn tas heb ik afgelopen weekend snel geleegd toen ik op de fiets naar mijn werk vertrok, maar waar is de inhoud gebleven? Wanhopig ren ik naar boven wetende dat ik nog 15 minuten heb om te pakken wat nodig is.

 

In de tussentijd smeert mijn moeder mijn boterhammen, want tijd om te denken aan mijn lunch op school heb ik niet. “YES” roep ik van blijdschap na het vinden van mijn ov-chipkaart onder een stapel kleren die eigenlijk allang in de wasmand had moeten liggen. Mijn schooltas is ingepakt en met nog 10 minuten op de teller verschijnt er een brede lach op mijn gezicht. Ik ga gewoon op tijd komen vandaag, ik heb het voor elkaar! Net voor ik weg ga hoor ik de voordeur, ook mijn ouders vertrekken naar hun werk. Ik zeg ze gedag en drink nog even mijn chocolademelk op voordat ik vertrek.

 

Na het tanden poetsen pak ik mijn spullen en sluit ik de deur.  Halverwege de bushalte ben ik als ik zie dat ik mijn lunch ben vergeten. Met nog 6 minuten te gaan besluit ik als een cheeta naar huis te rennen om mijn lunch te pakken, maar eenmaal bij aankomst zie ik dat dit een onmogelijk opgave zal worden. Door het keukenraam waar het licht ook nog brand zie ik mijn sleutels liggen en schoollunch ernaast. Tja de overstap van scholier naar volwassene zal nog wel even op zich laten wachten.

Ontwerp door Willem Verweijen