Goal! - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Goal! - Mijn Kort Verhaal

Anouk van der Pol

15 jaar - VWO

4
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Anouk van der Pol (15 jaar)

? stemmen

Goal!

Goal!

Het fluitsignaal klinkt, ik trap de bal naar voren, de voetbalwedstrijd is begonnen. Het is koud en midden december, maar de wedstrijd gaat toch door. Met rode wangen van de kou rennen we met 11 meiden over het veld. De meeste van ons hebben nog een dikke legging onder onze sportbroek, onze ouders staan juichend langs de kant. De scheidsrechter holt achter ons aan en de coach roept vanaf de zijlijn, schop de bal, je hebt ‘m. Na enkele minuten sta ik ineens alleen voor de goal, ik kijk, ik schop met mijn linkervoet tegen de bal en ja toen….goal ! het is 1-0. De wedstrijd zet zich voort en we winnen. Alweer. In het winterseizoen worden we kampioen. Zo ging het elk jaar weer, totdat ik de overstap maakte naar PSV, dat was het begin van mijn voetbal droom.

Jaren later, ik zit achter lange tafels samen met de coach en de trainers. Zo meteen begint de persconferentie, de zaal stroomt al vol met mensen, het zijn journalisten, fotografen en fans. Zo dadelijk wordt het grote nieuws bekend gemaakt: de eerste Nederlandse vrouwelijke voetbalster maakt de overstap van een Nederlandse voetbalclub naar een buitenlandse profclub en dan nog wel naar Barcelona. Na veel onderhandelen zijn de clubs de overnamesom overeengekomen. Deze loopt in de miljoenen wat hoogst ongebruikelijk is in het vrouwenvoetbal. In de eerstvolgende weken start ik vanuit een mooi en groot appartement in Barcelona met de trainingen voor mijn nieuwe club. Ik had al geoefend met de taal, maar ik kan mijn teamleden slecht verstaan. Ik kan wel goed Engels praten maar dat kunnen zij dan weer niet. Gelukkig is er wel iemand die goed engels spreekt dat is mijn coach. Samen oefenen we dag na dag op het grote voetbalveld in Barcelona. De competitie start en vol verwachting loop ik het veld op voor mijn eerste internationale wedstrijd.

Het fluitsignaal klinkt, ik trap de bal naar voren, de voetbalwedstrijd is begonnen. Het is warm in Barcelona en we rennen met 11 meiden over het veld. Onze gezichten lopen rood aan en het zweet drupt ervan af. De coach roept vanaf de zijlijn, schop de bal, je hebt ‘m. Dan sta ik ineens alleen voor de goal. Ik kijk, schop met mijn linkervoet en dan boem ! Ik lig ineens op de grond. De uit de kluiten gewassen en te grote keepster van de tegenpartij ligt bovenop me. Ik voel veel pijn in mijn been en moet me inhouden om niet te gaan huilen. De EHBO-ers komen het veld op, bekijken mijn been en dragen me met de brancard het veld af. Ik had me deze eerste wedstrijd heel anders voorgesteld. Na weken, maanden revalideren mag ik weer eens op de bank zitten bij mijn club. Is dit het einde van mijn voetbaldroom? Dan wordt ik ineens aangesproken door een kleine man in een vreemde taal. Ik kan hem niet verstaan. Hij heeft een kaal hoofd en baardje en een voetbalshirt aan van een club die ik niet ken. Dan in gebrekkig Engels stelt hij zich voor als Leo Bosman uit Tobaga. Een klein land nabij de Middellandse Zee. In dit land wonen alleen kleine mensen, de gemiddelde lengte is 1.30. Hij wil me graag aankopen als trainer voor zijn team. Na enig overleg samen met zijn 6 anderen collega’s kwamen we tot een overeenkomst en binnen enkele maanden ging ik op reis naar Tobaga. Ik mocht verblijven in een klein huisje en kreeg een klein autootje, een mintgroene Fiat 500. We hadden een club van 11 kleine voetbalsterren, die razend snel de bal rondspeelden op het grote veld en keer op keer wisten te scoren. Samen met mijn team hadden we al gewonnen van alle vrouwelijke clubs uit het land en uit de omringende landen. Tot ik op een dag mijn “oude” coach uit Barcelona weer tegenkwam. We planden een wedstrijd tegen Barcelona en van het een kwam het ander. In 2022 worden we voor het eerst kampioen in de Women World Championship Cup. Er zouden nog vele kampioenschappen volgen. Dan ineens “piep-piep-piep” mijn wekker gaat. Mijn moeder staat onderaan de trap te roepen dat ik eruit moet komen, ik moet naar school. Ik doe mijn ogen open en kijk verbaasd rond. Was dit nu mijn voetbaldroom of droomde ik van voetbal?

 

Ontwerp door Willem Verweijen