Gevonden - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Gevonden - Mijn Kort Verhaal

Ploy Janrob

16 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Ploy Janrob (16 jaar)

? stemmen

Gevonden

Gevonden

‘’Het is geen toeval dat jij dat op jouw arm hebt,’’ zei hij en daarmee veranderde alles.

Ik ben Audrey, een tiener meisje en heb hele lieve ouders. Ouders eigenlijk zijn ze mijn ouders niet, ik ben namelijk geadopteerd. Ze vonden mij in een mandje, onder een boom op een stormachtige avond, in het park. Ik huilde niet, dat vonden ze merkwaardig aangezien de omstandigheden. Ze namen mij mee terug naar hun huis. Eenmaal thuis haalde ze mij uit het mandje en ze schrokken zich een hoedje, er zat een bloedvlek op mijn linker arm. Ze opende het lakentje, maar troffen geen enkel druppeltje bloed. Wat ze wel aantroffen was een teken in de vorm van een klein boompje met wortels eraan. ‘’Vanaf vandaag heet jij Audrey, ons gevonden geluk,’’ sprak mijn moeder me liefdevol aan en beiden gaven mij een kus op mijn voorhoofd. Ze hadden namelijk een kinderwens die ze nooit in vervulling kregen tot op die ene avond toe.

Ik groeide op in een boerderij vlakbij een bos met mijn pleegouders Chad en Fenna, beiden hebben blond haar en blauwe ogen, terwijl ik bruin haar en groene ogen heb. Ik ben anders, dat weet ik, alleen heb ik soms het idee om mezelf opnieuw te creëren om op hun te lijken, maar ze vertellen mij telkens dat het voorbestemd was dat zij mij hadden gevonden en dat ik hoe dan ook speciaal ben.
Ik leidde een rustig en vredig leventje en dacht dat alles zo zou blijven totdat het gebeurde, op mijn elfde verjaardag, ik was die dag buiten aan het spelen, mama deed de was en papa repareerde tractor. Ik zag een mooi vlindertje en volgde die. Mama volgde mij met haar blik en haar ogen werden groot, van verwondering, ze riep papa en hij rende naar buiten.
Ik draaide me om en zag een levens groot wezen, iets wat ik nog nooit had gezien, het leek wel een boom, maar dan menselijker, alsof het ook gevoelens en een geweten heeft. Het rare was dat ik geen angst voelde, ik voelde juist een connectie tussen ons tweeën en reikte mijn hand naar hem uit.

Met ons eerste aanraking was het alsof alles om on heen op stop was gezet.
‘’Audrey, ik ben Guido jouw gids,’’ sprak hij tegen mij. Ik keek hem vragend aan. Hij vervolgde zijn verhaal. ‘’Jouw ouders waren de beschermers van de boom des levens, maar ze kwamen om in een gevecht tegen Hedeon. Hij wilde de boom des levens wegkappen, maar gelukkig hebben de beschermers, zoals jouw ouders hem verslagen.’’ Opeens grijnsde hij. ‘’Over ouders gesproken. Chad en Fenna, zij hebben jouw niet zomaar gevonden die ene nacht. Zij waren de vrienden van jouw ouders en jouw ouders maakten hun jouw peetouders en daarmee ook jouw beschermer en bewaker.’’
Hij gaf mij een ketting met een boom hangertje, precies hetzelfde boom dat op mijn linker arm staat. ‘’Maar dit hangertje, het lijkt wel…’’ ‘’Dit is een geschenk van jouw ouders. Het is het teken van de bewaker van de boom des levens, Chad en Fenna hebben deze ketting ook,’’ onderbrak hij mij.
‘’Maar…betekent dit dat ik ook een bewaker ben?’’ vroeg ik met grote ogen. ‘’Nou, tot dat de tijd rijp is,’’ en met die woorden werd alles weer normaal.
Ik keek om me heen en vloog mijn ouders in de armen.
Ik maakte mama en papa gerust en stelde hun voor aan Guido, maar blijkbaar kende ze elkaar al. Nadat ik papa en mama had uitgelegd wat er gebeurde tussen mij en Guido, bleef hij bij ons voor de zekerheid.

Het is onderhand al zes jaar geleden dat dat allemaal is gebeurd en in de tussentijd heb ik al een hoop bij geleerd en ben erachter gekomen dat ik magische krachten heb en met behulp van Guido leerde ik hoe ik de natuur kan beïnvloeden zonder haar te verwonden, ik had altijd al een klik met de natuur, maar ik wist niet dat het zo’n soort klik was. Guido was onder de indruk van mijn leer tempo en hij leerde mij ook andere dingen die wel nuttig zouden kunnen zijn.
Een paar dagen voor mijn achttiende verjaardag merkte ik vreemde dingen op. Ik hoorde stemmen en kreeg steeds pijn scheuten. Ik vertelde dat tegen papa, mama en Guido.

Guido zuchtte. ‘’Het is begonnen.’’
Ik keek hem niet begrijpend aan. ‘’Wat is er begonnen Guido?’’ vroeg ik.
‘’Het is geen toeval dat jij dat op jouw arm hebt,’’ zei hij serieus. ‘’Jij bent namelijk een van de uitverkorenen om de boom in leven te houden.’’
‘’Maar…waarom groeide ik hier dan op als ik een uitverkorene ben?’’
‘’Dat is voor jouw jeugd, want als je je jeugd daar doorbracht en mensen wisten dat jij een uitverkorene bent dan groeide je daar op met heel veel druk op jouw schouders. En dat wilden jouw ouders niet en daarom ben je hier naartoe gestuurd, voor een beter jeugd,’’ hij keek even naar mijn ouders die al een tijdje niks hadden gezegd en keek mij weer aan. ‘’Die symptomen betekent dat de boom jouw nodig heeft en dat jij er klaar voor bent. Als je wil kunnen wij op jouw verjaardag al vertrekken.’’
‘’Sorry, maar ik…ik moet even alleen zijn,’’ ik rende naar buiten met tranende ogen.
Ik weet niet hoe ik dit gevoel moet omschrijven. Ik ben zo in de war, maar ik wil mijn ouders ook niet teleurstellen, beiden niet. Ik hield de ketting en wist dat ik gauw een beslissing moet nemen.
Een paar dagen hierna was het zover. ‘’Mijn beslissing is dat ik mee ga om te helpen en mijn taak te doen net zoals mijn ouders dat hadden gedaan,’’ zei ik zo moedig mogelijk. Guido opende een portaal. ‘’Komen jullie niet mee?’’ vroeg ik aan mijn ouders. ‘’Wij zien jouw wel aan de andere kant, lieverd,’’ zei mijn moeder en blies mij een kus. ‘’Ben je zover?’’ vroeg Guido. Ik knikte.
Samen met Guido stapte ik het portaal binnen niet wetend wat er aan de andere kant plaatsvind.

Ontwerp door Willem Verweijen