Geprezen door ons - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Geprezen door ons - Mijn Kort Verhaal

Veronica de Groot

18 jaar - VWO

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Veronica de Groot (18 jaar)

? stemmen

Geprezen door ons

”Kijk eens aan. Hier zijn je papieren, je bent vrij om te gaan Samuel. Nee, wacht. Bijna vergeten. Hier is je buskaartje.” Een blinde die dit gesprek op zou vangen zou hoogstwaarschijnlijk denken dat Samuel op reis ging. Als een echte twintigjarige de wereld ontdekken, buitensporige activiteiten ondernemen en het leven leven. Maar Samuel had net twee jaar gezeten en was niets van deze dingen van plan, zelfs geen buitensporige activiteiten ondernemen. De man knikte semi-vriendelijk naar Samuel. Hij keek naar hem met een blik die verraade dat hij stiekem blij was dat hij Samuel hier niet meer terug zou zien. Samuel zag het, begreep het maar was toch licht verbaasd dat de man zo keek. Hij was immers veranderd. Beduusd liep Samuel het grijzige complex uit. Hij liep de parkeerplaats op en toen weer af. Hij had verwacht dat hij intens blij en gelukkig zou zijn nu hij eindelijk vrij was, maar hij had geen idee wat hij moest doen. Dit terwijl de hele wereld nu voor hem open lag.

Hij stopte. De wereld lag letterlijk open, want de weg werd gerenoveerd. Iets dat zo vermakelijk maar ook zo dieptriest tegelijk was voor Samuel dat hij maar een beetje onnozel in zichzelf grinnikte. Samuel had al in het complex zijn broer gebeld en kon de eerste tijd bij hem inwonen. Hij had gemerkt dat zijn broer hier tegen op zag, hij had namelijk al een huisje en een boompje. Geen beestje, want zijn broer was doodsbang voor dieren. Samuel begreep de aarzeling van zijn broer wel om hem in huis te nemen, want wie wil nu een ex-gedetineerde in huis? Daarbij, Samuel had helemaal niets. Een middelbare school diploma, de kleding die hij momenteel droeg en heel wat afspraken bij verschillende instanties die zijn leven op de rit zouden brengen. Hij voelde in zijn jaszak en vond het papier met alle genoteerde data en telefoonnummers. Ook vond hij het buskaartje, die hij vlak naast de halte op de grond legde. Misschien had iemand er nog wat aan, een gedetineerde die vandaag besloot te gaan vluchten zou aangenaam verrast zijn. Dan deed hij tenminste nog iets goed. Hij was blij met zijn daad, toen er ineens een auto het terrein op kwam rijden, en hij herkende onmiddelijk zijn broer Mike. Hij holde naar de auto, deed de deur open en keek Mike ongemakkelijk aan. Een broederlijke knuffel volgde, waarnaar hij de auto instapte. De rit vermaakte hem enorm. Het was heerlijk om iedereen te kunnen zien, alles te kunnen observeren en echt het gevoel te hebben weer deel te zijn van de maatschappij. Toen hij bij het stoplicht oogcontact maakte met een oude mevrouw glimlachte hij, maar de vrouw keek hem verbaasd aan en legde haar blik neer. Vriendelijk zijn was tegenwoordig niet meer aan de orde. Eenmaal thuis werd hij door de kinderen enthousiast onthaald. Ze vroegen hoe zijn reis door Zuid-Amerika was geweest. Hij speelde het verhaal mee en vertelde over de sloppenwijken waar hij geweest was en de avonturen die hij had beleefd. Toen besloot hij naar boven te gaan. Deze dag had te veel met hem gedaan. Hij voelde zich uitgeput, en daarbij was dit zijn kans om weer in een echt bed te slapen. Toen hij zijn hoofd op het donzen kussen legde was het alsof er een last van zijn schouders viel.

Samuel werd de volgende middag wakker met een bonzende hoofdpijn. Opgebouwde stress en vermoeidheid vloeiden door zijn lichaam. Vandaag was de dag dat hij met de reclassering moest gaan praten. De vrouw die hem begeleidde heette Mieke en ze was precies zoals je jezelf een Mieke voorstelt. Een brave burger met twee kinderen en een Golden Retriever. Mieke had tegen hem gezegd dat ze hem ging helpen zijn schulden op orde te krijgen. Maar Samuel had het gevoel dat het enige waar ze hem aan hielp een gevoel van schuld was en het enige dat deze vrouw ging oplossen zijn medicatie in een glaasje water was. Iets dat hij ook onnozel vond, want het feit dat hij veroordeeld was betekende niet dat hij gek was. Ook had Mieke hem verteld dat hij verslavingszorg in de hand moest nemen, door zijn drinkgedrag. ”Maar hydratatie is toch belangrijk,” had hij met een schuin lachje gezegd. Mieke kon er niet om lachen, en zei dat hij naar een ander persoon moest die hem met zijn hydratatieliefde kon helpen. Hij herinnerde zich de exacte naam niet meer maar het leek op Overjenek, en dat gevoel kreeg Samuel er ook bij. Tuurlijk dronk hij veel, maar het leven was voor hem als een buffet, en je kan een chique diner eenmaal niet beginnen zonder aperitief. En een chique diner is niet chique zonder veel wijn. Een broodje bal is geen broodje bal zonder veel bier. Wij hebben het zelf zo geaccepteerd. Wat Mieke verder zei is dat hij werk moest zoeken, maar dat was niet makkelijk. Niemand wilde iemand aannemen die in de gevangenis had gezeten, al maakte Samuel nog zo duidelijk dat hij zijn leven gebeterd had. Ze begonnen er gewoon niet aan. En zo begon Samuel het begin van zijn nieuwe leven met een kleine uitkering. Criminaliteit lag op de loer, maar Samuel begon er niet meer aan. Hij wilde een nieuw leven beginnen als een goede burger. Hij had zijn fouten gemaakt maar wilde re-integreren. Waarom gaf niemand hem deze kans?
Samuel nam de woorden van Mieke ondanks dat ze Mieke was aan en deed zijn best om weer een normale burger te worden. Maar Samuels zoekacties werden niet beloond. Het is alsof wij hem hebben gestraft voor het leven. Een dubbele straf, want naast het feit dat wij hem misprijzen om het feit dat hij geen diploma heeft, worden wij kwaad wanneer wij horen dat hij een uitkering ontvangt.
”Laat die jongen toch werken.”
”Hij moet van zijn luie reet af.”
”Terug naar zijn eigen land.”
Wat zou Samuel het allemaal graag willen.

Ontwerp door Willem Verweijen