Geen normaal boek - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Geen normaal boek - Mijn Kort Verhaal

Caitlin

20 jaar - MBO

2
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Caitlin (20 jaar)

? stemmen

Geen normaal boek

Faye sjokte terwijl haar rugtas tegen haar aan bonkte. Met elke stap en elke bonk leek haar tas zwaarder te worden. Sjok, sjok, sjok, sjok klonk het in haar hoofd. Het was vroeg op de ochtend en de mist was zo dicht dat je geen hand voor ogen kon zien. Eindelijk was daar het bankje. Het bankje voor bus 4, die bus nam Faye altijd naar school. Ze plofte neer op het bankje en pakte een boek uit haar tas. De overstap heette het boek. Ze had het boek gekregen van haar oma toen ze overleed. Het was haar laatste wens geweest dat Faye het boek kreeg. “Het is geen normaal boek.” De woorden van haar oma weergalmden door haar hoofd toen ze het boek opensloeg. De bladzijden waren vergeeld en het boek rook heerlijk naar oude boekenwinkel. Faye snoof de geur op en ademde langzaam weer uit. Ze was er klaar voor, ze was benieuwd wat er zo bijzonder was aan dit boek. Ze begon te lezen.

Er was eens een station hier ver vandaan. Waar alleen de mooiste en knapste mensen heen kwamen om de bus te nemen. Maar ook dit was geen normale bus. Op een dag zat er een meisje, net als jij en ik, en de bus toeterde dat ze moest instap…-

Faye schrok op. Op precies het moment dat in het boek stond dat de bus toeterde klonk de toeter van de bus van Faye ook. Toeval, dacht ze en ze schudde de gedachtes weg. “Het is geen normaal boek” klonk de stem van haar oma weer. Faye checkte in en ging zitten op een stoel achterin de bus. Ze sloeg het boek weer open en begon weer met lezen.

Het meisje stapte in en reed met de bus mee. Maar deze bus ging een andere kant op dan haar bus normaal gesproken ging. Deze bus ging naar een andere bestemming. Deze bus ging naar een mooi land waar alle bloemen bloeien en de bijen vrolijk zoemen. Het meisje genoot van het uitzicht en stapte toen uit. Ze rende door de bloemen, haar hele broek zat onder de groene strepen maar het kon haar niets schelen. Plots schrok ze op van een harde donderslag. De hele lucht werd donker en het meisje zag niets meer, behalve als er een bliksemschicht was. “Help, help me toch!” riep het meisje en de tranen stroomden over haar wangen. Ze begon te lopen, te rennen, te lopen, maar ze kwam nergens uit. Ze werd steeds wanhopiger. “Oh, kon iemand me maar helpen!” snikte ze en moedeloos ging ze op een steen zitten. Plots klonk er een stem. “Je moet op zoek naar de overstap.” Het meisje keek om zich heen maar er was helemaal niemand. “Wat voor overstap?” vroeg ze verbaast. Maar dit keer liet de stem niets meer van zich horen. Het meisje had weer nieuwe moed gekregen en begon weer met lopen, op zoek naar de overstap. Wat dat dan ook maar is…

Faye werd wakker uit haar gedachten door een felle bliksemschicht. Precies als in het boek was het aardedonker en zag Faye geen handen voor ogen. Gelukkig scheen in haar bus wel licht zodat ze verder kon met lezen. Ze was nieuwsgierig en wilde zelf ook weten wat de overstap was.

Het begon weer een beetje op te klaren en in de verte zag het meisje een klein huisje. Met alle kracht die ze nog had rende ze er op af. Vermoeid klopte ze op het kleine deurtje. Een kleine man met een hoge hoed op deed de deur open. “Weet u waar ik de overstap kan vinden?” De man schudde zijn hoofd en ging vlak voor het meisje staan. “De overstap kun je niet vinden, wel, jij niet…” fluisterde hij. “Hoe… hoe bedoelt u?” stamelde het meisje. “Zoals ik zeg, jij kunt de overstap niet vinden, en al helemaal niet doen.” Het meisje snapte er nog altijd niets van. De man pakte haar handen nu stevig vast en keek met een strenge blik omhoog. “Jij kunt de overstap niet doen, omdat iemand anders dit moet doen.” Plots klonk er weer luid gerommel en werd de lucht weer helemaal zwart. De man kneep harder in haar handen. “Je moet opschieten, anders zitten we hier ALLEMAAL vast!” Het vermoeide meisje staarde de man met open ogen aan. “Maar wie kan die overstap doen?” schreeuwde ze. “Iemand die het nog niet beseft!” riep de man terwijl hij naar boven wees. En zonder nog maar iets te zeggen verliet hij het meisje daarna. Het meisje sjokte verder. “Iemand van boven, die niet beseft wat ze moet doen, iemand die een overstap moet doen…” mompelde ze. Het leek allemaal nog steeds een raadsel. “Faye, Faye..” klonk ineens gefluister en het meisje keek verbaast om zich heen.

Faye keek geschrokken op. Dit kon niet waar zijn! “Dit kan niet!” schreeuwde ze hardop en snel sloeg ze haar hand voor haar mond. “Het is geen normaal boek” klonk het in haar hoofd. Kon het dan toch waar zijn? Was zij degene die de overstap moest doen?

“Wie is Faye?” riep het meisje in het niets. “Faye, Faye, je moet me helpen!” riep ze terwijl de tranen in haar ogen stonden. Het onweer ging steeds harder tekeer. “We hebben niet lang meer” riep ze met haar laatste krachten.

En toen snapte Faye het ineens. Ze nam het boek onder haar arm en stond op. “Stop de bus, ik moet eruit!” schreeuwde ze en met een noodstop kwam de bus tot stilstand. Faye begon te rennen, haar sjaal waaide mee met de wind. Daar zag ze een bus. Ze begon harder te rennen, haar broek helemaal nat van de harde regen. Ze stapte in de bus en plofte neer. Ze had de overstap gedaan! Ze sloeg het boek weer open en begon te lezen.

Eindelijk begreep Faye dat alleen zij het meisje kon redden. Alleen zij kon doen wat niemand anders kon doen. Want dit is geen normaal boek, nee, dat niet…

Ontwerp door Willem Verweijen