Ezra - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Ezra - Mijn Kort Verhaal

Amber Jansen

16 jaar - VWO

145
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Amber Jansen (16 jaar)

? stemmen

Ezra

Ezra

Het wapen voelt kil in mijn hand.

Verschillende gevoelens gaan door me heen. Angst, vastberadenheid en woede. Nu gaat het gebeuren, denk ik met een bittere grimas.

Er is geen weg meer terug. Vastberaden loop ik door de gangen van perfectie. Walgend kijk ik naar de veel te mooie muren, schilderijen en planten. De tijd dat ik hier leefde. De tijd van vreugde en later van angst. De altijd aanwezige vriend: angst.

Mijn voetstappen doorbreken de stilte.

Ik voel mijn hart bonken en mijn grip op het wapen wordt steviger.

Bij een lichtblauwe deur blijf ik staan. Ik volg met mijn ogen de handgemaakte versieringen. De oogverblindende perfectie maakt dat ik me een buitenstaander voel.

Mijn hele leven hoor ik nergens bij. Vandaag begin ik opnieuw. Versla ik alles. Kan ik alles.

Met onbekende kracht open ik de deur en zie ik hem daar staan.

Hij draait zich om. Zijn houding straalt macht uit. Zijn rechte neus en volle lippen zijn perfect. Donkere wenkbrauwen maakt alles aan hem kil. Ik voel me klein.

Rillingen gaan door mijn hele lichaam en ik krijg het koud. Angst overweldigt mij en ik kan me niet bewegen. Ik staar in zijn emotieloze ogen. Verloren ben ik. Pijn, angst en woede wervelen door me heen. ‘Jij’ fluister ik gebroken. Tranen springen in mijn ogen.

‘Jij’, begin ik opnieuw, ‘wint niet. Nooit meer’

Pure haat stroomt door mij heen. De woorden geven me kracht en ik herhaal ze en herhaal ze.

Steeds harder totdat ik schreeuw.

Langzaam word ik rustig en kijk hem aan. Hij lacht.

‘Jij kan niet winnen, mislukkeling’, spot hij. Woedend richt ik het wapen op hem.

Mijn ogen vol haat. ‘Zwijg’

Zijn lach sterft weg en een stilte volgt. Hij kijkt bang, spottend en woedend tegelijk, maar dit kan hij niet winnen. Nooit meer zal ik de pijn voelen. Nooit meer zal ik de angst ervaren. Ik win en hij verliest. Alles lees ik af in zijn ogen. Ik ken hem door en door. De ogen waar iedere vrouw verliefd op wordt. Een lach waar vrouwen voor smelten. Zijn stem vol leugens die mensen misleidt.

Niemand zal het meer horen.

Zijn handen zou ik nooit meer voelen. Zijn spottende opmerkingen nooit meer horen, want ik win.

Ik overwin mijn angst. Ik overwin mijn nachtmerries. Ik overwin en het voelt bevrijdend. Ik bepaal mijn eigen leven. Mijn gedachten zijn van mij.

‘Ezra’, zegt hij kalm, maar ik zie zijn angst. Het zweet op zijn voorhoofd. Zijn nerveuze bewegingen. Ik lach. ‘Ik zal je leugens nooit geloven. Het is te laat, papa.’

‘Jij, Ezra…’,

Ik hoor niet wat hij zegt. Ik ben verdoofd als ik het wapen nog hoger til.

Ik kan de vrijheid voelen, ruiken en ik schiet.

 

Ontwerp door Willem Verweijen