Eve - Mijn Kort Verhaal - Mijn Kort Verhaal Eve - Mijn Kort Verhaal

Sanne Drupsteen

17 jaar - Havo

0
stemmen

Deel dit verhaal

Stemmen
niet meer
mogelijk

Je hebt
gestemd!

Sanne Drupsteen (17 jaar)

? stemmen

Eve

Eve liep door naar de bus, ‘wat een rot eind is dit toch’. Elke ochtend moest Eve twintig minuten naar de bus lopen om naar school te gaan. Eve had vandaag haar dag niet: ze had zich verslapen, kon geen boeken vinden, had een bedorven broodje gegeten, etc. Sjokkend liep ze verder, hopend dat ze haar bus wel zou halen. Ze was er bijna toen de bus aankwam, ze rende zo hard ze kon en redde het maar net. Hijgend liet ze zich in het krappe bustoeltje vallen. Over vijf minuten moest ze weer uit deze bus en in een ander, die overstap is echt verschrikkelijk. Ze stond op en werd aan drie kanten geduwd, wat ervoor zorgde dat ze plat op de grond viel. Awkward. Ze krabbelde omhoog en liep naar haar volgende bus, ver kwam ze niet. Er klonk een oorverdovende knal en er waren overal om haar heen vlammen en rook. ‘Wat gebeurt hier?’ dacht Eve. Mensen schreeuwden, kinderen huilden. In paniek begon Eve weg te rennen, waar heen wist ze niet. Toen zag ze het meest vreselijke wat ze ooit had en zou zien. Eve zag een stukje verderop een man met een geweer staan, die hij tegen het hoofd van een klein kind hield. Hij schoot. Rillingen gingen door haar heen. Dit was een terroristische aanslag. Eve begon weer te rennen, nu de de andere kant op, weg van de man met het geweer. Maar dat ging ook niet, er stonden nog drie mannen voor haar, ook allemaal met geweren. Ze was ingesloten, gedoemd tot de dood. Ze kroop in elkaar en begon te huilen, hartverscheurend te huilen. Er kwam een jonge vrouw naast haar liggen en deed haar armen om Eve heen. Zo lagen ze daar, wachten tot de dood hun zo komen halen. Eve voelde iets op haar rug, en draaide zich langzaam om, doodsbang. Daar zag ze de loop van een geweer, klaar om haar de overstap te laten maken. Met een knal was het klaar, haar laatste overstap.

Ontwerp door Willem Verweijen